گروه فرهنگ و هنر:
به اعتقاد رضا امیرخانی ترویج ادبیات داستانی معاصر در نظام آموزشی بویژه در سطح دانشگاهی امری نیست که با آیین‌نامه و بخشنامه محقق شود بلکه این امر در گرو همت و ذوق استادان و دانشجویان است. این نویسنده درباره راه‌های ارتقای سطح توجه به ادبیات داستانی در نظام آموزشی گفت: به گمان من مساله ورود ادبیات معاصر به دانشگاه‌ها امری نیست که با بخشنامه و آیین‌نامه صورت گیرد بلکه به همت و اشراف استادان باز می‌گردد.
تلاش‌های قيصر برای ترویج ادبیات داستانی
وی ادامه داد: نمونه‌هایی از توجه به ادبیات معاصر توسط استادان در دانشگاه‌ها را در زمان زنده یاد قیصر امین پور داشتیم که وی با جدیت ادبیات معاصر را به دانشجویان معرفی کرده و آنها را به مطالعه در این زمینه تشویق می‌کرد و تلاش او با استقبال دانشجویان هم روبه رو شده بود. نویسنده «من او» با تاکید بر اینکه ترویج ادبیات داستانی معاصر در فضای آموزش دانشگاهی بیشتر به ذوق، همت و اشراف استادان بازمی‌گردد، بیان کرد: توجه به ادبیات در نظام آموزشی مساله‌ای نیست که از سوی معاون علمی یا آموزشی دانشکده و با نظر گرفتن واحد درسی محقق شود بلکه کاملا به تشویق دانشجویان از سوی استادان بازمی‌گردد.امیرخانی اضافه کرد: به طور مثال در شیراز استادی مانند کاووس حسن لی یا در تهران محمدرضا ترکی و در حوزه جامعه شناسی دکتر جوادی یگانه و افرادی چون اینان توانسته‌اند موضوع ادبیات معاصر را به صورت آکادمیک وارد مطالعات دانشجویان کنند.وی با اشاره به اینکه مورد اقبال قرار گرفتن یک اثر ادبی معاصر به عنوان یک متن آکادمیک مساله‌ای دور از انتظار است، توضیح داد: یک متن ادبی معاصر و حواشی‌اش می‌تواند مورد تحقیق دانشجویان در پایان نامه‌ها و مقاله‌هایشان قرار گیرد و امری مقبول است ولی نباید انتظار داشت مطالعه ادبیات معاصر به عنوان یک واحد درسی گنجانده شود و مورد اقبال هم قرار گیرد.
نویسنده «ارمیا» عنوان کرد: در دوره‌ای تلاش شد در کتاب‌های درسی به ادبیات داستانی توجه شود ولی به اعتقاد من زمانی که این مساله قالب بخشنامه و دستورالعمل دولتی به خود می‌گیرد آنگاه به طور طبیعی آثار نویسندگان بخشنامه‌ای هم به کتاب‌ها راه پیدا می‌کند در حالی که تاکید من بر این است که ترویج ادبیات داستانی معاصر در نظام آموزشی راهی جز این ندارد که افراد علاقه‌مند به ترویج آن بپردازند.
استادان و دانشجویان خودجوش عمل کنند
امیرخانی اضافه کرد: این فرهنگ بهتر است از میان دانشجویان و استادان شکل گرفته و ترویج شود که اتفاقا در حال حاضر هم دانشجویانی داریم که بنا بر علاقه شخصی چنین مطالعاتی دارند و من با مواردی برخورد داشته‌ام که دانشجویان آثار مرا به عنوان موضوع پایان‌نامه‌هایشان انتخاب کرده‌اند. به گزارش مهر،وی در پاسخ به این مساله که بحث شما بیشتر در دانشکده‌های ادبیات صادق است و ترویج ادبیات داستانی در دیگر حوزه‌های آموزشی دانشگاهی و همچنین در سطح غیردانشگاهی چگونه میسر می‌شود؟ بیان کرد: در سطح غیردانشگاهی اطلاعات من به‌گونه‌ای نیست که بتوانم درباره آن اظهارنظر کنم ولی درباره فضاهای دانشگاهی به غیر از رشته‌های علوم انسانی معتقدم این مساله بسیار به ذوق و علاقه شخصی دانشجویان بازمی‌گردد.
ضعف آموزش روش مطالعه در مدارس
این نویسنده در توضیح این امر که چقدر پایین بودن سطح مطالعه در ایران به بی توجهی نظام آموزشی (بویژه در دوران مدرسه) به مطالعه آزاد و ادبیات داستانی بازمی‌گردد؟ عنوان کرد: نظام آموزشی ما در دوره متوسطه و پایین‌تر روش مطالعه را به دانش آموزان یاد نمی‌دهد و تمرکز نظام آموزشی تنها بر کتاب‌های درسی است و این رویه مختص کشور ما است. امیرخانی افزود: در کشورهای دیگر به دانش آموزان یاد می‌دهند که بر اساس متون غیر درسی تحقیق و مطالعه کنند و این اتفاقی است که متاسفانه در ایران نمی‌افتد.