سرالکس فرگوسن و گری‌نویل پیش‌بینی کرده بودند که 2 بازی رفت و برگشت مقابل بایرن‌مونیخ و بازی با چلسی تکلیف فصل را مشخص می‌کند. البته اوضاع پس از این 3 بازی حسابی خراب شده ولی دست‌کم آنها یک باور را بازیافتند که اگر – و چه اگر بزرگی – بتوانند 5 بازی باقیمانده‌شان در لیگ‌برتر را ببرند کماکان می‌توانند فصل را به‌عنوان قهرمان به پایان ببرند. آنها حالا دیگر هیچ چندگانگی‌ای در کارشان – میان رقابت‌های مختلف – ندارند و در حالی‌که فقط یک رقابت یعنی همان لیگ‌برتر را پیش‌رو دارند و فقط روی همان تمرکز خواهند کرد، باز هم این اول چلسی است که باید عنوان را به آنها ببازد. جیمز داکر، نویسنده روزنامه تایمز در حوزه فوتبال شمال انگلستان در گفت‌وگو با شخصیت فرضی «بن‌اسمیت» به عنوان دانای کل، سرنوشت منچستر یونایتد پس از حذف از لیگ قهرمانان را در آستانه هفته سی و چهارم لیگ‌برتر در زمین بلکبرن روورز بررسی می‌کند.
کدامیک از این عوامل باعث حذف منچستر در اولدترافورد شد؛ گل خوردن درست پیش از پایان نیمه اول، 10 نفره شدن یا مصدومیت وین‌رونی؟
گل خوردن درست پیش از پایان نیمه واقعا کشنده بود. اگر منچستر یونایتد با نتیجه 3- صفر پا به نیمه دوم می‌گذاشت حتی اگر 10 نفره هم می‌شد خطری تهدیدش نمی‌کرد اما آن گل برخلاف جریان بازی باعث شد باد در جهت مخالف در بادبان یونایتد بوزد و بازی از نقطه صفر برای ژرمن‌ها آغاز شود. چیزی که وضع را بدتر کرد، دفاع ضعیف از نتیجه یکطرفه ابتدایی بود که به گل نخست بایرن منجر شد. همانطور که پیش از این گفته بودم، یونایتد هنوز عادت دریافت گل‌های آسان خانگی از تیم‌های برتر از خود را ترک نکرده است.
گل نخست بایرن که خیلی راحت توسط اولیچ به ثمر رسید، نمونه کامل این موضوع بود. فرگوسن به روشنی نسبت به نقش بازیکنان بایرن در اخراج رافائل جوان خشمگین بود ولی در واقع او باید خشمش را نسبت به آن وضع دفاع که به گل نخست منجر شد، ابراز می‌کرد.
پس از آنکه یونایتدها 10 نفره شدند دیگر به روی حریف آغوش گشودند تا آرین‌روبن کار را تمام کند.
آیا شما رافائل را به‌خاطر اخراجش سرزنش می‌کنید؟
او استعداد و ظرفیت بالایی دارد و در نیمه اول شاهد بودیم که او چطور با آنتونیو والنسیا در جناح راست
بال و پر گشوده بودند. شما می‌توانستید در حملات او یک دانیل آلوز را ببینید ولی در دفاع هنوز خیلی چیزهاست که باید بیاموزد. آنچه باعث تعجب من و مطمئنا خیلی‌های دیگر نشد این بود که از هنگام پیوستنش به باشگاه، رافائل در زمینه حضور در برخوردها کاملا بی‌احتیاط نشان داده است. او از سر بی‌فکری به فان بومل آویزان شد تا کارت اول را بگیرد و خطای منجر به اخراجش روی فرانک ریبری کاملا از سر ساده‌لوحی بود. مهم نیست که چند دفعه مربیان یونایتد به او گوشزد کرده‌اند تا در نشان دادن خشونت زمان و مکان را در نظر بگیرد چون او به محض آنکه خون جلوی چشمانش را می‌گیرد به خودش اجازه می‌دهد لگد بیندازد. شاید الان از یک بازیکن جوان این کارها بعید نباشد اما بعد که بزرگ‌تر شود از خودتان می‌پرسید چه کسی با این بازیکن قرارداد امضا کرده است. واقعا یادم نمی‌آید که چند دفعه کادر فنی منچستریونایتد به او گفتند: بلندشو، آرام‌باش و اینقدر شیرجه نرو. باشگاه امیدوار است که او به یک دفاع راست کلاسیک در کلاس جهانی تبدیل شود ولی رافائل انگار هنوز راهی
طول و دراز در پیش دارد.
فرگوسن کار را با 3 جوان به جای نویل، اسکولز و گیگز آغاز کرد. آیا این سه لیاقت اطمینان سرمربی‌شان را داشتند؟
تصمیم فرگوسن در واقع جبران مافات غیرمستقیم او نسبت به اشتباهی بود که به‌زعم خودش در مقابل چلسی مرتکب شد و همه سربازان قدیمی‌اش را همزمان به میدان فرستاد. در 43 دقیقه ابتدایی، نانی، رافائل و گیبسون بهترین بازیکنان زمین بودند و در عوض این ریو فردیناند و مایکل کریک بودند که مسؤولیت عقب زمین را روی گل اولیچ زمین گذاشتند. پس از اخراج رافائل، گیبسون هم بدجوری محو شد اگرچه نانی هنوز به بازی فوق‌العاده‌اش ادامه می‌داد. این پیرمردهای تیم بودند که مستقیما روی گل نخست بایرن مقصر بودند ولی به‌رغم اخراج رافائل نمی‌توان از اشتباهات آنها روی گل دوم هم گذشت.
فرگوسن سه‌شنبه پیش از مصاف بایرن، ولخرجی در بازار نقل و انتقالات تابستان را تکذیب کرده بود اما در واکنشی فوری به شکست‌های هفته قبل آیا این تیم نیاز به بازسازی ندارد؟
به هر حال تقاضا برای خروج از بحران کنونی یونایتد آغاز شده و خیلی‌ها چنین دیدگاهی دارند که باید واکنشی نشان داد ولی هر کسی این فصل، من‌یو را در شرایط عادی دیده است می‌داند که آنها در طولانی‌مدت از درخشش به دور هستند و نیاز به غبارروبی ستاره‌هایشان دارند.
باشگاه همواره با این ظن دست و پنجه نرم می‌کند که بیش از حد به وین‌رونی وابسته است. فرگوسن گفته است که در تابستان خانه‌تکانی کلی انجام نخواهد داد حتی اگر کاملا روشن نباشد که پل‌اسکولز و گری‌نویل فصل بعد هم آنجا بمانند و به نظر می‌رسد گیگز و فان‌درسار هم آخرین فصل فوتبال حرفه‌ای‌شان را سپری می‌کنند. این 4 حفره‌ای است که بهتر است فرگوسن هرچه زودتر پرشان کند. همچنین ابهاماتی درباره آمادگی بدنی مستمر ریوفردیناند و اوون هارگریوز و همینطور رضایت نمانیاویدیچ از شرایطش به چشم می‌خورد. حتی اگر فرگوسن نخواهد که تیمش را زیر و رو کند، باز هم زمانه چیز دیگری را رقم می‌‌زند. اکثر ناظران می‌گویند یونایتد سنگربانی باثبات می‌خواهد و همینطور یک دفاع (به خوبی کریس اسمالینگ)، یک هافبک و یک مهاجم خوب اما اگر فرگی فقط 2 مورد از این اقلام را طی تابستان خریداری کند هم خیلی تعجب نخواهیم کرد.