پس از رایزنی‌های مفصل انجام شده در تعطیلات نوروز که طی آن تقریبا همه سران فتنه یکدیگر را دیده و با هم گفت‌وگو کرده‌اند، اکنون به نظر می‌رسد سلسله تحرکات جدیدی در حال آغاز شدن است که می‌توان آن را تلاش و مقدمه‌چینی برای موج دوم فتنه خواند.
میان کارشناسان سیاسی و نيزسران فتنه این اتفاق نظر وجود دارد که چهارشنبه آخر سال ۱۳۸۸ نقطه پایان فتنه بود. با وجود اینکه موسوی و کروبی هر دو برای حضور خیابانی در آن روز فراخوان داده و ضد انقلاب هم تدارک وسیعی کرده بود، عملا چهارشنبه آخر سال ۱۳۸۸ حتی از سال‌های قبل هم امن‌تر و خلوت‌تر بود. آن اتفاق، سران فتنه را به این نتیجه رسانده است که باید هرچه سریع تر خود را از فضای موجود خارج کرده و هزینه همراهی با خود را پایین بیاورند. تصور اصلاح‌طلبان این است که تنها در صورتی که فضا به اندازه کافی از مسائل، موضع‌گیری‌ها، فراخوان‌ها، ادعاها و قانون‌شکنی‌های پس از انتخابات فاصله گرفته باشد، قادر به حضور در انتخابات شوراها خواهند بود. واضح است که بدون تعدیل دیدگاه‌ها و مواضع چنین چیزی امکانپذیر نیست، منتها می‌خواهند این کار را به نحوی انجام دهند که تلقی کوتاه آمدن پیش نیاید.
به این منظور استراتژی‌های زیر تدوین شده است:
1- تمرکز روی نقد دولت و اجتماعی و اقتصادی‌کردن انتقادها و همزمان فاصله گرفتن از بحث تقلب. میرحسین موسوی در دیدار روز ۱۹ فروردین خود با نمایندگان فراکسیون سازمان مجاهدین در مجلس ششم یک آدرس برای این مسیر داده است. موسوی می‌گوید: «حقیقت این است که اگر حاکمیت می‌توانست یک کارآمدی نسبی در اداره امور داشته باشد با هر تخلف انتخاباتی تمکین می‌کردم و مسائل و مشکلات کشور به سمت حل شدن می‌رفت». در واقع تعبیر صحیح تر این است که اصلاح‌طلبان نوعی استراتژی بازگشت به ساختار که جبران‌کننده رویه ساختار‌شکنانه سال گذشته آنها باشد در پیش گرفته‌اند. یکی از دستور کارهای ثابت در این باره این است که باید از این پس مکررا روی قانون اساسی تاکید کرد. عدم صدور بیانیه از پیش تعیین شده درخواست رفراندوم در روز ۱۲ فروردین ۱۳۸۹ اقدامی در این راستا بود.
2- تمرکز روی گرفتن امتیاز از نظام با استفاده از نهادهای داخل نظام. در این مورد مجلس و مجمع‌تشخیص مصلحت نهادهایی هستند که اصلاح طلبان تصور می‌کنند با همکاری آنها می‌توانند امتیازهایی از نظام بگیرند تا فتنه از بحران نتیجه‌ای که اکنون گرفتار آن است رها شود. طرح اصلاح قانون انتخابات فعلا مهم‌ترین امید جریان فتنه در گفت‌وگوهای درونی است.
3- حرکت به سمت طبقه محروم. اکنون تصور اصلاح طلبان این است که باید طبقه محروم را هم در کنار طبقات مرفه وارد میدان کنند. استراتژی‌ای که طرف غربی اخیرا به جریان داخلی فتنه توصیه کرده این است: انتقاد اقتصادی بکنید، نتیجه سیاسی بگیرید. به این منظور نوعی تمرکز روی جامعه کارگری به عنوان موتور محرک طبقه محروم وجود دارد. با این وجود، سران فتنه امید چندانی به این پروژه ندارند، چرا که عقیده دارند راهی برای سیاسی کردن نارضایتی‌های کارگری - با توجه به عمق اعتقاد قشر کارگر به نظام - وجود ندارد.