1-
باید این پیروزی را به پای گوآردیولای جوان نوشت؛ مربی جوانی که با شهامت ستاره‌های ناآماده تیم خود را روی نیمکت نشاند تا پدروی جوان و میلیتوی کمتر به بازی گرفته شده برابر چشمان زلاتان، اینیستا و آنری نیمکت‌نشین بدرخشند.
تصور شکست بارسا با مسی تقریبا محال است، حتی در شبی که رئال آماده با ستارگانش در استادیوم خانگی به تیم نصف و نیمه بارسا فشار وحشتناکی وارد می‌کند.
15 دقیقه ابتدایی مسابقه با پرس وحشتناک بازیکنان رئال در همه نقاط زمین سپری شد. مدافعان میانی بارسا که بازیسازان زبده‌ای هستند، زیر پرس توپ بازیکنان رئال در نیمه زمین خود به پاس‌های بلند روی آورده بودند. دقایق ابتدایی مسابقه نشان داد که کادر فنی رئال در ایجاد انگیزش درونی موفق عمل کرده است. هیچ‌کدام از تکل‌های خشن بازیکنان رئال با عذرخواهی همراه نبود و انگار در ذهن‌شان وظیفه داشتند که به هر قیمتی موفق شوند. بارسا با 3-3-4 همیشگی در زمین مستقر شده بود ولی تفاوت بزرگی با شکل چیدمان همیشگی خود داشت؛ مسی در راس مثلث تهاجمی، پدرو در چپ و آلوز در راست. حضور آلوز در آن منطقه از زمین عجیب بود: شاید اجرای پرس توپ در نیمه زمین حریف یا فشار روی مدافع چپ متزلزل رئال برای عقب کشاندن هافبک چپ سرعتی و تهاجمی این تیم (مارسلو). حضور آلوز در سمت راست براساس هر هدفی بود، موفق بود. مارسلو نتوانست در نیمه اول حملات خطرناک و موثری روی دروازه بارسا ایجاد کند و از فوروارد سمت چپ تیم خود (رونالدو) فاصله گرفته بود.
2- بارسا توانست از زیر فشار 15 دقیقه ابتدایی مسابقه خارج شود و بازیسازی موثری در نیمه زمین خود انجام دهد. نقطه عطف مسابقه از دقایقی بود که مدافعان میانی بارسا توانستند توپ را سالم در اختیار هافبک‌های این تیم بويژه ژاوی بگذارند و از اینجا به بعد پلان دوم نقشه بارسا اجرا می‌شد. مسی به‌عنوان طعمه در مرکز خط دفاع رئال قرار گرفته بود؛ طعمه‌‌ای که با نام بزرگ و تکنیک منحصر به فردش می‌تواند هر ماهی‌ای را به دام قلاب بکشاند. وقتی هافبک‌های بارسا صاحب توپ می‌شدند، مسی از خط دفاع رئال جدا می‌شد و با سرعت به فضای پشت و بین هافبک‌های میانی رئال حرکت می‌کرد تا صاحب توپ شود. با این حرکت در بیشتر اوقات یک مدافع رئال او را تعقیب می‌کرد و این یعنی برهم خوردن ساختار دفاعی رئال. یک بار دیگر به گل اول نگاه کنید.
طعمه توانست ساختار دفاعی رئال را برهم بریزد و با یک حرکت سریع در پشت خط دفاع درهم ریخته این تیم صاحب توپ شود. البته نباید پاس هنرمندانه ژاوی و حرکت هوشمندانه آلوز و پدرو را در اشتباه انداختن خط آفساید رئال نادیده گرفت.
3- پیگرینی می‌دانست با توجه به فشار جسمانی ناشی از پرسینگ توپ در نیمه زمین حریف در نیمه اول، 15 دقیقه انتهای نیمه دوم را از دست خواهد داد، به همین دلیل سعی کرد با دستور تهاجم همه‌‌جانبه در 15 دقیقه ابتدایی نیمه دوم کار را به تساوی بکشاند.
بارسا در ابتدای نیمه دوم سعی داشت با تملک بالای توپ، مانع سوار شدن رئال بر جریان بازی شود، به همین دلیل مسی به مرکز میدان نزدیک‌تر شده بود. از سوی دیگر با توجه به اخطار آلوز، فشار رئال از سمت راست خود بر دفاع چپ متزلزل بارسا (ماکسول)، گوآردیولا تصمیم گرفت آلوز را به جای خود برگرداند و با 2 خط جلو کشیدن ماکسول، پویول را در پست دفاع کناری چپ قرار دهد. بارسا با زوج ماکسول و پویول توانست سمت راست فعال رئال را خنثی کند.
گل دوم بارسا باز هم با پاس استثنایی ژاوی رقم خورد. پاس گل اول در فضا ارسال شده بود ولی پاس گل دوم در پای بازیکن ارسال شد. ژاوی با 2 پاس گل متفاوت بهترین بازیکن میدان بود.
4-
حضور گوتی در میدان، کفه ترازو را به نفع این تیم سنگین کرد ولی بارسا بعد از گل دوم به اعتماد به نفسی رسیده بود که حتی والدس پر‌اشتباه، بدون لغزش معدود موقعیت‌های رونالدو و رئال را دفع می‌کرد.
پیروزی بارسا در سانتیاگو برنابئو بدون حضور زلاتان و اینیستا بسیار ارزشمند بود. مسی و پدرو وظایف خود را به بهترین شکل انجام دادند و ژاوی فرمانده لشکر کاتالان‌ها درخشید. والدس، پویول، میلیتو و بوسکتس هم بدون اشتباه بودند ولی باید این پیروزی را به پای گوآردیولای جوان نوشت؛ مربی جوانی که با شهامت ستاره‌های ناآماده تیم خود را روی نیمکت نشاند تا پدروی جوان و میلیتوی کمتر به بازی گرفته شده برابر چشمان زلاتان، اینیستا و آنری نیمکت‌نشین بدرخشند. گوآردیولا را به دلیل شجاعت و نبوغش در تغییر موثر تاکتیکی در ال کلاسیکو به‌عنوان ستاره بارسا و عامل اصلی پیروزی سرنوشت‌ساز انتخاب می‌کنیم. شاید زمان آن فرا رسیده که پپ جوان قدم به دنیای جدیدی بگذارد، شاید منچستر و فوتبال جزیره گزینه مناسبی باشد البته به شرط قهرمانی دوباره در جام قهرمانان اروپا و لالیگا در فصل جاری.