روزنامه
رسالت در سرمقاله روز گذشته خود به راهبرد هسته‌ای جدید آمریکا طی هفته گذشته پرداخت. نویسنده این مقاله با اشاره به واکنش‌های متفاوت اخیر در این باره نوشت: این استراتژی اوباما تهدید صلح بین‌المللی است و دنیا از کنار آن به سادگی نمی‌گذرد. سرمقاله نویس رسالت در این باره تصریح کرد: تهدید ایران توسط اوباما به حمله اتمی، ثابت کرد تنها عضویت در آژانس بین‌المللی انرژی اتمی ضامن امنیت کشورها نیست و باید دیگر گزینه‌های بازدارنده را نیز روی میز حفظ کرد، چرا که هیچ تضمینی برای دوران جنون زدگی روسای جمهوری نظیر اوباما وجود ندارد. آمریکایی‌ها از یک سو اعلام می‌کنند تسلیحات هسته‌ای مایه امنیت کشورها نیست و از طرف دیگر وقتی پای منافع خودشان و متحدانشان باز می‌شود توسل به تسلیحات هسته‌ای را مجاز قلمداد می‌کنند. پدیده اوباما یک خودزنی سیاسی برای بازسازی و ترمیم اعتبار ایالات متحده بود که با ناکامی در برخی ماموریت‌های خود لاجرم در حال پرده برداری از چهره اصلی دولت آمریکا است. اوباما که در مدیریت پروژه انتخابات ایران، مساله غزه در اراضی اشغالی، خلع سلاح حزب‌الله، عراق، افغانستان و... شکست خورده است، در حال نشان دادن چهره واقعی خود است. رسالت می‌افزاید: امروز کاملا مشخص شده است که شعار پرطمطراق «تغییر» اوباما، طرحی کلان برای بازگرداندن زمان به عقب است و وی تنها می‌خواهد اعتبار آمریکای قبل از بوش را بازسازی کند. دامنه گفت‌وگوی مستقیم با تهران و دمشق که وی پیش از انتخابش بر آنها مانور می‌داد آنقدر لوث شده است که به او اجازه می‌دهد بی‌محابا راجع به ایران، سوریه، عراق، افغانستان و... لفاظی‌های غیرمنطقی کند و حتی 2 کشور ایران و کره شمالی را به حمله هسته‌ای تهدید کند. موضوعی که بعد از حمله به هیروشیما و ناکازاکی در تاریخ اظهارات روسای جمهور آمریکا بی‌سابقه است. اوباما یک مهره سوخته و بدون نقاب برای آمریکایی هاست که مجبور است ناکامی‌ها و ناتوانی‌های سیاست خارجی ایالات متحده را در قفای رجزخوانی‌های خصمانه فاقد راهبرد پنهان کند.
غلط‌های زیادی!
مدیر مسؤول
کیهان هم در سرمقاله شماره دیروز روزنامه خود ضمن بازخوانی پرونده بمباران اتمی ایالات متحده در هیروشیما و ناکازاکی از خوی وحشی، خونریز و بی‌رحم آمریکایی‌ها نوشت و تصریح کرد: این وحشی گری تاکنون در تمام دولت‌های آمریکا نیز به وضوح دیده شده است. حسین شریعتمداری نوشت: ممکن است گفته شود که این جنایت را دولتمردان وقت آمریکا - دوران ریاست جمهوری ترومن - مرتکب شده‌اند و نمی‌توان همه دولتمردان آمریکایی را اینگونه تلقی کرد! که باید گفت؛ اگرچه می‌توان برخی از دولتمردان آمریکایی را بیرون از این قاعده دانست ولی اولا؛ تعداد آنها بسیار اندک بوده و هست و ثانیا؛ این عده اندک فقط یک استثنا در مقابل قاعده کلی هستند که شرح آن به درازا می‌کشد. اما اوباما، رئیس‌جمهور کنونی آمریکا بی‌تردید و به یقین یکی از همان دولتمردان وحشی آمریکاست. اوباما مدعی حقوق بشر آمریکا در مصاحبه اخیر خود که بازتاب جهانی گسترده‌ای داشته و خشم بسیاری از مجامع رسمی و ملت‌ها را برانگیخته است، با تلویحی نزدیک به تصریح، مردم ایران را به حمله اتمی تهدید می‌کند. وی می‌داند که به قول حضرت امام(ره)، «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند» و اظهارات اخیر وی قبل از آنکه قلدرمآبانه باشد، نشان دهنده وحشت از اقتدار جمهوری اسلامی است.
گام مهم بهارستان
روزنامه
ایران در گزارشی از طرح هدفمند کردن یارانه‌ها در مجلس نوشت: به باور تحلیلگران و ناظران، اکنون اقتصاد ایران نیازمند اجرایی شدن طرح هدفمند کردن یارانه‌هاست و این امر مستلزم همدلی و همکاری مسؤولان و تصمیم‌گیران است. ایران نوشت: این روزها موضوع چگونگی اجرای هدفمند کردن طرح یارانه‌ها میان پاستور و بهارستان در جریان است تا نهایتا 2طرف به یک توافق جامع در این‌باره دست یابند. در این رابطه روز گذشته طرح 130 نفر از نمایندگان برای اصلاح قانون هدفمند کردن یارانه‌ها به هیأت رئیسه مجلس تقدیم شد. این طرح که به امضای 130 نماینده مجلس رسیده، با یک فوریت تقدیم هیأت رئیسه مجلس شد و پیش‌بینی می‌شود که سه‌شنبه طرح اصلاح قانون هدفمندی یارانه‌ها با یک فوریت رأی بیاورد. جلسات کمیته مشترک جلسات خوبی بود، به دلیل اینکه هم نمایندگان مجلس و هم نمایندگان دولت نظرات خود را مطرح کرده و در همین حال تعامل بین دولت و مجلس و در نهایت قوه قضائیه از اوجب واجبات است و ضرورت دارد در جمهوری اسلامی ارکان آن با هم تعامل و ارتباط داشته باشند، چرا که این ارتباطات و این تعامل در نهایت به نفع نظام و به نفع مردم خواهد بود.
کاوشی در تخیلات اصلاح‌طلبانه
روزنامه
جوان در جدیدترین شماره خود با اشاره به مواضع جدید اصلاح‌طلبان در گزارشی شرایط فکری آنان را تحلیل کرد. این روزنامه تصریح کرد: اصلاح‌طلبان درباره آرای مردمی دارای چند پیش فرض هستند که از میان صحبت‌های آنها چنین بر می‌آید که این پیش‌فرض‌ها تبدیل به بدیهیاتی در نظر آنها شده و هنگامی که بدیهیات خود را در واقعیت دگرگون شده می‌یابند به توجیهاتی دیگر روی می‌آورند. نویسنده گزارش به نمونه‌هایی نظیر«رأی با کیفیت و بی‌کیفیت» و «آرای خاموش اصلاح‌طلبان»، اشاره کرد و نوشت: آنها انکار می‌کنند که بسیاری از مردم برای این رأی نمی‌دهند یا رأی نمی‌دادند که به درست یا غلط بر این باور بودند که رأی خود را دخیل در اداره کشور نمی‌دانستند و معتقد بودند عده‌ای دیگر آمده‌اند جای شاه و شاهزادگی را با عناوین دیگر گرفته‌اند. عده‌ای آمده‌اند و به نام اسلام به جیب‌های خود می‌رسند. اصلاح‌طلبان نارضایتی مردم را از تبعیضات اجتماعی و اقتصادی انکار می‌کنند و معتقدند مردمی که ناراضی هستند تماما آزادی‌های اجتماعی و روش زندگی غربگرایانه‌ای را که آنها شعار خود کرده‌اند طلب می‌کنند و این خواسته‌ها را نیز بر هر چیز دیگری ترجیح می‌دهند. از نظر آنها هر وقت مردم در انتخابات زیاد شرکت کنند پس لاجرم آنها باید رأی بیاورند، چرا؟ چون تنها یک بار و در دوم خرداد این اتفاق افتاد. اما پاسخی برای انتخابات مجلس پنجم که آنها نه حضور داشتند و نه رأی آوردند، ندارند؛ انتخاباتی که رکورددار شرکت مردم در انتخابات مجلس است.