«هیچ» را ببینید. این ساده‌ترین جمله‌ای است که برای ترغیب به تماشای تازه‌ترین ساخته سینمایی عبدالرضا کاهانی می‌توان گفت. چراکه هر سخن اضافه بر این، شاید ذهنیتی در مخاطب احتمالی آن به‌وجود آورد که در مواجهه با فیلم، لذت کشف و رمزگشایی را از او سلب کند. البته این خصلت فیلمی درباره «هیچ» است! همانطور که کلمه «هیچ» در ذهن هر شنونده چیزی است مختص به خود او؛ فیلم «هیچ» هم برای هر مخاطب روایتی است مخصوص به خود او؛ چه دوست‌داشتنی و چه نفرت‌انگیز. با تمام اینها تضمین درگیر شدن ذهنی با موضوع فیلم اصلاً دشوار نیست، اصلاً با هر سلیقه‌ای سراغ سینمای کاهانی بروید با ذهن خالی بازنخواهید گشت و این تازه‌ترین فیلمش نیز از این قاعده مستثنا نیست. «هیچ» با بازی‌های بشدت دوست‌داشتنی بازیگرانش آنقدر پتانسیل دارد که انتزاع داستان را از فکرتان زدوده و خاطره همنشینی با خانواده‌ای سینمایی اما ملموس را جایگزینش کند؛ خانواده نادر سیاه‌دره که خود مریض است و همواره در حال خوردن؛ خنثی است و بی‌واکنش؛ سرد است و بی‌روح؛ یکنواخت است و آرام... و تأثیرگذار است و «هیچ»! فیلم تازه کاهانی را ببینید؛ ترجیحاًً حتماً!