سلام هنرمند عزیز.
علیک سلام، از این طرفا؟!
امروز وقت داشتیم برای مصاحبه.
گفتی کدوم روزنامه؟
هنوز دقیق نمی‌دونم، یکی از چند تا روزنامه‌ای که کار می‌کنم...
نه نشد، تو صدجا کار می‌کنی که هر کدومشون یه مدلیان!
چه مدلیان؟
چه می‌دونم، اصلا بگذریم، مصاحبه‌ات درباره چیه؟
درباره شما و کارتون، اما صادقانه...
صادقانه؟ مثلا درباره چی؟
درباره تعطیلات نوروز.
نه دیگه، وارد مسائل شخصی نشیم، تعطیلات حریم خصوصیه!
خب کار که مسائل شخصی نیست!
چرا هست. به قول یه نویسنده معروف شخصی، سیاسیه. یعنی از مسائل شخصی من، شما می‌تونین برداشت سیاسی کنین.
خب از برنامه‌های آینده‌تون بگین، امسال قراره تو فیلمی بازی کنید؟
بازم که سؤال خصوصی کردید، من الان بگم چه فیلمی، شما فردا کاری می‌کنی که هم اون فیلم ساخته نشه، هم من ممنوع‌الکار شم، حالا من یک سؤال می‌پرسم شما چرا اینجوری شدین؟!
من؟ چه جوری؟
آخرین باری که دیدمتون، حال و حوصلتون بیشتر بود، انگار الان کسلید، دیگه تند تندم حرف نمی‌زنید...
اون 5 سال پیش بود آدم با سن عوض می‌شه. خب پروژه غیرسینمایی چی، کاری در دست ندارید، شنیده‌ام می‌خواین یک کتاب بنویسین، درباره زندگی خودتون.
اینکه شد باز سؤال خصوصی، سر جدتون مارو از نون خوردن نندازین! یک سؤال فلسفی، معناگرایانه، تو این ردیفا بپرسید.
خب، از حس و حال نورزیتون بگین.
نوروزم یک روز مثل روزهای دیگه، خوبیش اینه که آدم می‌تونه یک مدت موبایلو خاموش کنه. حالا بذارید من یه چیزی بپرسم، شما چرا اینقدر مصاحبه می‌کنی؟
خب این شغل منه، اشکالی داره؟
اشکالش اینه که یک جوریِ سرک کشیدن تو زندگی مردمِ، شما نونتونو با زندگی ما در می‌یارین، اما در واقع می‌خواین خودتونو مطرح کنین، همون Show off.
من کارمو انجام می‌دم، کار من مصاحبه با شماست، حالا اگه خودمم باهاش مطرح شم، مگه اشکالی داره؟
بله اشکال داره، شما می‌دونین تا حالا چند تا آدم به خاطر مصاحبه‌های شما و همکاراتون، از زندگی افتادن؟ آنقدر دنبال قضایا رو می‌گیرید که به جاهایی می‌رسید که نباید برسید، مثل همین مساله دستمزد بازیگرها.
ما دنبال قضایارو نگیریم، کی بگیره؟
به شما چه؟ قضایا همونی‌اند که هستند، حالا غصه‌شونم بخوریم؟! چرا به جای این کارا یک کار درست حسابی نمی‌کنید، اصلا یک کم به خودتون برسید، زیر چشماتون گود افتاده، چرا یک سفر نمی‌رید؟
ان‌شاءالله می‌رم، حالا اول این مصاحبه رو تموم کنیم، تو آخرین فیلمتون، نقشی که بازی کردید خیلی بالاتر از سنتون بود، چه حسی داشت؟
حس خاصی نداشت، ببینید اینجوری وقت خودتونو دارین تلف می‌کنین، به خواننده روزنامه شما چه ربطی داره که حس من چی بود؟
خب خواننده‌ها شما رو دوست دارن، دوست دارن از حساتون بدونن.
بی‌خود می‌کنن، اینا حس شخصی منه، لابد بعدشم می‌خوان بشینن نتیجه‌گیری شخصی کنن، همین چیزا نصف بیشتر وقت ما رو می‌گیره دیگه... همش باید ثابت کنیم که بابا، شما اشتباه فکر می‌کنید! ما اونی که شما فکر می‌کنید نیستیم.
خب چی هستید؟
خانوم شما اعصابت خرابه‌ها... من دارم می‌گم سؤال شخصی نکنین، شما دارین منو روان‌شناسی می‌کنین! اصلا گوش نمی‌دین من چی می‌گم؟ یعنی خودتون چی هستید به مردم چه؟!
خب بگذریم، از فیلمای سال دیگتون بگید.
چه ربطی داره آخه، سال دیگه، سال دیگه میاد. از حالا واسه چی می‌خواین بدونین که به منم اضطراب بدین، اصلا آدم با شما حرف می‌زنه استرس می‌گیره.
پس لااقل آرزوی نوروزیتونو بگین.
ایشالا، همه شفا پیدا کنند، همین...
ممنون اگه حرف دیگه‌ای ندارین...
نه فقط اینجوری که شما پیش می‌رین، خدای ناکرده دیگه سال بعدو نمی‌بینن که با هم مصاحبه کنیم. از صبح 30 تا SMS به من دادید که قرار مصاحبه رو قطعی کنید، خب بابا، با همون اولیشم می‌تونستم بگم آره.
ولی نگفتید برای همین 30 تا فرستادم.
خب این پارانوئیده دیگه! وسواس، چه می‌دونم... جواب ندادم چون وقت نکردم من کارم زیاده، نمی‌تونم با یه روزنامه‌نگار بشینم SMS بازی کنم.
پس ببخشید برای مصاحبه.
خدا ببخشه... راستی چقدر ناخوناتونو از ته گرفتین، ناخن می‌جوین؟!
از اتاق بازیگر عزیز بیرون می‌آیم، متن مصاحبه‌رو پاره می‌کنم، خوبی عید به این است که قرار نیست با کسی مصاحبه کنی.