اظهارات باراک اوباما بسیار هولناک بود. 6 ماه پس از آنکه شاتر دوربین‌ها عکس‌های فراوانی از رئیس‌جمهور نوبل صلح برده ایالات متحده را برای همه دنیا مخابره کردند تا استراتژی «ترمیم» و جهه جنگ‌طلب ایالات متحده تقویت شود؛ اوباما ایران را تهدید به «حمله اتمی» کرد!«تغییر» یا همان «دستکش مخملی روی دست چدنی» به سامان نشد. آمریکا بیش از این تاب رُل صلح نداشت. شرایط به مراتب وخیم‌تر از دوران بوش شده است. تصمیم‌گیران اصلی ایالات متحده اما زودهنگام متوجه این واقعیت شدند که «تیپ» اوباما، انتظارات غیرقابل اجرایی را برای آمریکا به‌وجود آورده و این موضوع با آنچه آنها از خلق پدیده «اوباما» انتظار داشتند در تقابل آشکار است. استراتژی اوباما در عراق و افغانستان همان بود که بوش رفتار می‌کرد اما افکار عمومی دنیا بویژه خاورمیانه چندان امیدی به بوش نداشت. بوش با کفش‌های منتظرالزیدی از خاورمیانه بدرقه شد؛ همان رخدادی که اوباما بشدت بیم آن را داشته و دارد. با این وجود او طی 14 ماه حضورش در صدر اتاق بیضی کاخ سفید، «تغییر» را عملی نکرد.نه سیاست‌های ایالات متحده را به پیش برد و نه توانست حتی کمینه اعتماد عمومی را کسب کند.در این مدت تناقضات صلح و جنگ در رفتار اوباما بسیار نمودار شد اما این آخرین اظهار نظر، حقیقتا هولناک بود. کبوتر سیاه آمریکا جمله‌ای را بر زبان راند که باز سفید سلف او هیچگاه بر زبان نیاورد. او ایران را تهدید به حمله هسته‌ای کرد و «هری ترومن» را به یادها آورد تا ثابت کند که در سرزمین کابوی‌ها، «کبوترها چنگال‌های بزرگ‌تر و تیزتری از بازها دارند!»آنچه اوباما به زبان آورد به آسودگی قابل شرح نیست. حقیقتا میزان درندگی نهفته در تهدید هسته‌ای یک کشور را در قالب توصیف سیاست‌های پیدا و پنهان نمی‌توان شرح داد. باید براي شرح خوی وحشی‌گری باراک اوباما از هم مسلک او یعنی ترومن کمک گرفت.
***
بیش از «300 هزار» نفر در 2 حمله اتمی دولت هری ترومن به 2 شهر هیروشیما و ناکازاکی ژاپن در اوت 1945 کشته و صدها هزار انسان دیگر نیز یا مجروح یا آسیب‌دیده از تبعات تابش‌های نوترونی شدند. اینکه چگونه 300 هزار انسان طی انفجار 2 بمب کشته می‌شوند سوالی است که پاسخ آن در راستای پدیدار شدن اوج خوی حیوانی ایالات متحده آمریکا قابل ارزیابی است.انفجار هیروشیما انرژی عظیمی برابر با انرژی حاصل از 20 هزار تن «تی‌ان‌تی» آزاد کرد. «دما تا چند هزار درجه سانتیگراد افزایش یافته بود. پس از انفجار سایه یک انسان روی پله‌های ساختمان بانک واقع در فاصله 200 متری مرکز انفجار باقی مانده بود به این ترتیب که فردی روی پله‌ها افتاده و خاکستر شده بود، ولی پله‌های زیر بدن او سالم مانده بود اما در دیگر نقاط سطح خارجی سنگ‌ها ذوب شده بود! تا شعاع 500 متری مرکز انفجار، سرامیک خانه‌ها ذوب و تا شعاع 2 کیلومتری لباس‌هایی که مردم به تن داشتند، سوخته بود». روایت‌هایی از این دست بسیار است که فصل مشترک همه آنها وحشی‌گری سران ایالات متحده است. جنایات هیروشیما و ناکازاکی محدود به آثار مخرب و مهیب این حمله هسته‌ای نیست. ماجرا زمانی تامل برانگیز می‌شود که آمریکایی‌ها خود اعتراف می‌کنند در آن زمان بمب اتمی دیگري «آماده» استفاده نداشته‌اند. به عبارت بهتر ایالات متحده آمریکا تمام سلاح‌های اتمی خود را سر مردم ژاپن ریخت؛ اتفاقی که در صورت دارایی بیشتر آمریکا از سلاح اتمی تبعات هولناک‌تری را پدید می‌آورد.
***
جنایات هیروشیما و ناکازاکی شاید به واسطه فاصله زمانی وقوع، آنگونه که بایسته است، ملموس نباشد. به همین خاطر شاید یک «قیاس نظیر به نظیر» در این باره کارساز باشد.بدون شک بمب‌های هسته‌ای ایالات متحده که این روزها سوخت آنها با سانتریفیوژهای فوق پیشرفته با قدرت جداکنندگی
SWU 300 ( 30برابر قدرتمندتر از جدیدترین سانتریفیوژهای نسل سوم ایران) تولید می‌شود، بسیار پیشرفته‌تر از بمب‌هایی است که این کشور برای نخستین بار در دنیا بر آسمان یک شهر فرو ریخت. به بیان بهتر قدرت تخریب و انهدام سلاح‌های هسته‌ای آمریکا به مراتب بیشتر از گذشته شده و در نتیجه تلفات انسانی آن بسیار بیشتر از اهدافی چون هیروشیما و ناکازاکی است.تصور کنید ایالات متحده در دوره جدید اقدام به حمله هسته‌ای علیه یکی از شهرهای مهم و پر جمعیت دنیا کند! به عنوان مثال اگر حتی یک بمب هسته‌ای آمریکا بر فراز شهری چون «پاریس» فرود آید، چه تصویری از این شهر در ذهن شما پدید خواهد آمد؟ جمعیت پاریس و حومه آن حدود 12 میلیون نفر است.ایالات متحده آمریکا در خوشبینانه‌ترین حالت، اگر تنها و تنها یک بمب اتمی بر فراز آسمان پاریس رها کند، تلفات انسانی این حمله هسته‌ای چه تعداد خواهد بود؟در سلاح‌های جدید هسته‌ای میزان پلوتونیوم استفاده شده باعث ایجاد پتانسیل بسیار زیاد تخریب می‌شود. آنگونه که شواهد و برخی اسناد فاش شده درباره داشته‌های هسته‌ای ایالات متحده حکایت می‌کند، این کشور بمب‌هایی در اختیار دارد که قدرت آن به چند مگاتن می‌رسد. به عنوان مثال یک بمب هسته‌ای با قدرت 10 مگاتن گستره‌ای به شعاع 32 کیلومتر را تبدیل به «خاکستر» می‌کند!چنین بمبی اگر به سوی یکی از شهرهای پرجمعیت دنیا شلیک شود، آیا مختصات آن فاجعه قابل بیان است؟ آیا می‌توان تعداد تلفات انسانی این فاجعه را تخمین زد؟ سران ایالات متحده آیا از عواقب و تبعات استفاده از بمب اتمی آگاه نیستند؟ رئیس‌جمهوری که با آگاهی از تلفات انسانی حمله اتمی، یک «ملت» را تهدید به استفاده از سلاح هسته‌ای می‌کند، آیا بدیهی‌ترین اصول انسانی را واجد است؟ کسی که می‌داند با فرمان او در کمتر از یک ساعت میلیون‌ها انسان بی‌گناه قتل عام می‌شوند را با کدامین واژگان باید توصیف کرد؟شایسته است مورخان در تمام توصیفات خود از جنایات تاریخی گذشته تجدید نظر کنند چرا که «کبوتر سیاه کاخ سفید» شیوه‌ای جدید در انجام جنایت را پدیدار کرده است!
***
این نوشته در پی آن نبود تا به شماتت و رسوایی بیشتر حامیان و حمایت‌شوندگان رئیس‌جمهور آمریکا در درون کشور بپردازد، چه گستاخی کبوتر سیاه، ناخودآگاه پرسش‌های فراوانی در افکار عمومی ایجاد خواهد کرد. با این وجود آنها که طی سالیان اخیر بویژه پس از نمودار شدن فتنه پس از انتخابات به زشت‌ترین شیوه در آغوش اوباما رقصیدند باید بدانند که عمر کبوتر سیاه به پایان رسیده و همزمان با یک رسوایی بزرگ دیگر، باید به این واقعیت مهم توجه کنند که دیگر نمی‌توانند از اوباما برای تقویت وجهه آمریکا استفاده کنند!