«آلیس در سرزمین عجایب» از سوی بسیاری از منتقدان مورد بررسی قرار گرفته است. در این میان همانطور که انتظار می‌رفت راجر ایبرت نیز نظر کارشناسانه خود را پیرامون این فیلم ارائه کرده است. وی با 3 ستاره از 4 ستاره ممکن، به استقبال این ساخته برتون رفته و مطلب خود را با اشاره به کتاب «ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب» نوشته لوییس کرول و طراحی‌های جان تنیل آغاز کرده است: «به‌عنوان یک کتابخوان جوان، من آلیس در سرزمین عجایب را ترسناک و نسبتا ناخوشایند یافتم. ماجراهای آلیس مانند مجموعه‌ای از برخوردها با کاراکترهایی بود که هدفشان دست انداختن، گیج کردن و اذیت کردن او بود. کودکان کمی هستند که بخواهند به سرزمین عجایب بروند و هیچ کودکی دوست ندارد که در آنجا باقی بماند. شاید مشکل در اینجا بود که من برای رویارویی با این کتاب بیش از اندازه جوان بودم و تصویرگری‌های دلهره‌آور جان تنیل نیز موجب بی‌میلی من شد؛ واقعاً چرا حدقه چشم آلیس اینقدر عمیق و تاریک بود؟ چرا سرزمین عجایب مثل دنیای «پو» (یک شخصیت فانتزی) گرم و نرم نبود؟ موقع تماشای فیلم دیزنی (1951) این ترس در من وجود داشت که «گربه چشایر» می‌خواهد چیزی به من بگوید که دوست ندارم آن را بدانم.» ایبرت سپس به فیلم برتون اشاره می‌کند و اینگونه ادامه می‌دهد: «نسخه سه‌بعدی تیم برتون از آلیس در سرزمین عجایب به سوالات کودکانه من پاسخ می‌دهد. این هرگز یک داستان کودکانه نیست. حتی کمی دیگرآزاری نیز در فانتزی کرول جای داده شده که مرا به یاد عموهایی می‌اندازد که برادرزاده‌های خودشان را آنقدر دست می‌اندازند که آخر جیغ‌شان درمی‌آید!» وی در بخش دیگری می‌نویسد: «او (برتون) مانند تصویرگری‌های کلاسیک تنیل، به کاراکترهای کرول ظاهری متمایز و بدیع می‌بخشد. این (کاراکترها) از تصاویر کارتونی آشنا الهام گرفته نشده‌اند. آنها عجیب و غریب هستند، درست همانطور که باید باشند، از پیشانی هیدروسفالی (نوعی اختلال بزرگی سر) ملکه قرمز (هلنا بونهام کارتر) تا توئیدلدی و توئیدلدام (با بازی مت لوکاس).» ایبرت با این جملات به بازی جانی دپ هم اشاره می‌کند: «سردسته این کاراکترها کلاهدوز دیوانه است که جانی دپ نقش آن را ایفا می‌کند. یعنی از معدود هنرپیشه‌هایی که با عجیب‌ترین کاراکترها با سنگینی تمام عیار برخورد و نقش هر که را بازی می‌کند (ادوارد دست‌قیچی، سویینی تاد، جک گنجشکه، ویلی وونکا، ایچا بود کرین) سراپا همان کاراکتر می‌شود...» او اشاراتی به پرده سوم فیلم دارد و در ارتباط با آن می‌نویسد: «گاه به گاه من از اینکه یک فیلم در حال ارائه داستانی شگفت‌انگیز است ولی ناگهان در یک اکشن روتین و کسل‌کننده ادغام می‌شود، شکایت می‌کنم. در اینجا نیز جای این گله‌گذاری وجود دارد که چرا باید آلیس در سرزمین عجایب با سکانس اکشن پایان یابد؟»