باید پیش از هر چیزی اعلام کنیم که «مشکل این رویا خود آن است»، یعنی زدن راه میانبر برای پیروزی و به دست آوردن همه چیز در یک شب. در فیلم ماتریکس هنگامی که نیو (با بازی کیانو ریوز) به نیروهای شورشی ضدماتریکس می‌پیوندد و برمی‌گزیند که از دنیای خیالی و حتی نمادین زندگی روزمره فراتر رود توسط استاد راهنمایش مورفیوس (با بازی لارنس فیشبرن) چهره واقعی جهان اطرافش و شهر لس‌آنجلس را می‌تواند ببیند که چیزی نیست جز خرابه‌هایی وحشتناک و یک کابوس تمام عیار. در این هنگام است که مورفیوس، نیو را خطاب قرار می‌دهد و از او با این جمله استقبال می‌کند: «به برهوت حقیقت خوش آمدید...».
وقتی لحظات آخر بازی رئال مادرید- بارسلونا طی می‌شد، بسیاری از هواداران مادریدی احساسی را داشتند که بیشتر از هر کسی به آن احساس نیو شبیه بود که دنیای شیرین اطراف را که تا مدت‌ها در آن لذت می‌برد، اکنون کابوسی بیش نمی‌دید.
این در حالی است که همین 80 هزار هوادار حاضر در سانتیاگو و همه هواداران این تیم در كل دنیا کمتر از یک سال پیش از زیبایی و بزرگی رویایی که برای فصل پیش‌رو ساخته بودند، غرق لذت بودند؛ همان زمانی که این تیم دست روی هر ستاره و فوق‌ستاره‌ای می‌گذاشت چند روز بعد او را در جشن معرفی باشکوهی با یونیفرم باشگاه خود ملاقات می‌کردند اما چه شد که این رویای شیرین به کابوسی بدل شد که نقطه پایانی آن باخت در سانتیاگو به رقیب ازلی و ابدی یعنی بارسلونا بود؟
اگر بخواهیم روانکاوانه به این «رویای جمعی» هواداران مادریدی بپردازیم باید ابتدا عناصر سازنده آن را واکاوی کنیم و آنگاه نشان دهیم که چگونه این رویا فقط یک رویا بود و امری متعلق به ساحت خیال و در عرصه واقعیت خرابه رئال فصل پیش تفاوت بنیادینی با بنای پیش روی ما ندارد. این شیوه تحلیل می‌تواند کمک کند که تا حدی بفهمیم چرا سال‌هاست که این تیم بر دور باطلی گام می‌نهد و باز هم فصل دیگری و تکرار این ماجرای دردناک.
در این میان جالب این است که روز بعد از همین ال‌کلاسیکو می‌شنویم که رئالی‌ها به دنبال بازیکن پرویی فیورنتینا، وارگاس هستند. آیا ساختن رویا و دچار شدن به کابوسی دیگر برای مادریدی‌ها در حال کلید خوردن است؟ رویا از آنجا آغاز شد که فلورنتینو پرس برای تکرار عصر طلایی خویش به باشگاه بازگشت؛ کسی که تیم کهکشانی را بنیان نهاد، او نیز از همان ابتدا یک سرمربی موفق را به سانتیاگو آورد و بلافاصله سیلی از بازیکنان معروف را خرید؛ از کاکا (مرد سال فوتبال جهان در سال 2007) و کریس رونالدو (مرد سال فوتبال جهان در سال 2008) تا کریم بنزما مهاجم برتر لوشامپیونه، چابی آلونسو، رائول آلبیول، آلوارو آربلوئا تا گرانروی جوان.خوب تا اینجای کار یک رویای شیرین را شاهدیم؛ رویایی که با بردهای خوب تیم ادامه پیدا می‌کند تا آنکه تیم به سویا می‌بازد و از آن تلقی به اتفاق می‌شود، در ادامه باخت به بیلبائو و بارسا را هم شاهدیم اما هنوز این تکانه آسیب‌زا و تروماتیک جدی گرفته نمی‌شود تا آنکه تیم در بازی رفت جام حذفی با مجموعه‌ای از ستاره‌ها و بازیکنان رزرو نتیجه وحشتناک 4بر صفر را مقابل تیم دسته چهارمی آلکورکن متحمل می‌شود. بلافاصله همه چیز به غیبت رونالدو و کاکا نسبت داده می‌شود و رویا ادامه می‌یابد حتی وقتی در سانتیاگو تیم با برد خفیف یک بر صفر بازی برگشت را به گودبای پارتی در نخستین جام ممکن بدل می‌کند کسی تصور نمی‌کند آنچه پیش‌رو است نه واقعیت یک تیم قهرمان اروپا و اسپانیا بلکه فقط رویایی شیرین در ناخودآگاه جمعی مادریدی‌هاست که نمی‌تواند در واقعیت نشانی برای خود بیابد. اینجا امکان بیداری وجود داشت اما رویای کهکشانی‌های 2 آنچنان رنگین و قشنگ است که کمتر کسی حاضر است از آن بیدار شود. دومین اتفاق آسیب‌زای روان جمعی مادریدی‌ها حذف در لیگ قهرمانان اروپاست. حذف شدن و باخت مقابل تیم نه‌چندان قدرتمندی چون لیون ضربه وحشتناکی به این رویا وارد می‌کند، زیرا جدا از آنکه پیروزی در فینال و در ورزشگاه خانگی می‌تواست التیامی بر زخم چند ساله اروپایی تیم و هواداران باشد، پروژه اصلی قهرمان (فلورنتینو پرس) که قهرمانی در اروپا بود را زیر سوال می‌برد اما هنوز لالیگایی بود و بردهای مقتدرانه‌ای که همه مادریدی‌ها را همچنان مجذوب رویا کرده بود، هرچه که بود بازی برگشت در سانتیاگو برگزار می‌شد و بردن بارسا می‌توانست اعاده حیثیتی باشد برای این همه زخم و رنج روانی هواداران. حرف‌های بازیکنان تیم هم از این تعلق به رویای جمعی حرف می‌زد، تا جایی که رونالدو در لوای طعنه همراه با شوخی به تحقیر لیو مسی و تیم حریف پرداخت.
اینگونه بود که ال‌کلاسیکو صد و شصتم به مثابه وفاداری به رویای کهکشانی‌های 2 آغاز شد اما هنگامی که پدروي جوان و کم‌نام و نشان آربلوئا و کاسیاس ملی‌پوش را تسلیم خود ساخت هجمه سهمگین واقعیت دیگر امکانی برای رویاپروری بر جای نگذاشت اما چرا کهکشانی‌های
2 فقط یك «رویا» بود و «واقعیت» حذف و شکست در
3 جام مختلف است؟
البته پیش از پرداختن به این سوال باید گفت که ممکن است بسیاری باشند که اصل مساله را نپذیرند، یعنی اینکه کلا مشکلی وجود دارد و در سال‌هاي اخیر رویه‌ای نادرست طی شده، همانند آنها که به واکنش‌های انکار و فرافکنی پناه می‌برند تا همچنان رویا را حاضر و واقعی بدانند اما اگر از این دسته افراد و واکنش‌های ناسالم دفاعی روانی بگذریم باید پیش از هر چیزی اعلام کنیم که «مشکل این رویا خود آن است»، یعنی زدن راه میانبر برای پیروزی و به دست آوردن همه چیز در یک شب. مشکل از آنجا شروع شد که به جای تحلیل سیاست‌های غلط مداخله‌گرانه مقامات عالی باشگاه در امور فنی، همه برای دستیابی به رویا راه میانبر پناه بردن به دامان یک قهرمان را برگزیدند و این قهرمان نیز همه را به ناکجاآبادی برد که همانند رویای بهشت کمونیستی کشورهای بلوک شرق در اصل جهنمی از شکست، باخت، تحقیر شدن و زیر سوال رفتن یک تیم و احساسات هواداران آن بود. در اینجا بر آن نیستیم که به راهکارها بپردازیم که خود می‌تواند موضوع بحثی جداگانه باشد اما آیا بهتر نبود که مدیر جدید تنها به انتخاب سرمربی و جذب بازیکنان مورد نیاز او، تامین خواست‌ها و نیاز‌های وی، احترام به استقلال او در کارهای فنی و جذب بازیکنان و تشویق استفاده از بازیکنان آکادمی می‌پرداخت؟
برای مثال و در رابطه با استفاده از بازیکنان آکادمی باشگاه می‌توان به نمونه‌ای نه‌چندان دور پرداخت. بازی خوب پاره‌خو در بازی رفت ال‌کلاسیکوی سال گذشته را برخی ممکن است به یاد داشته باشند اما آیا کسی سراغی از بازیکن جوان و پدیده‌ای دارد که در نوکمپ مدافعان بارسا را براستی به زحمت انداخت و بسیار بهتر از مهاجمان گرانقیمت و نامی این تیم در ال‌کلاسیکوی
صد و شصتم مقابل سد دفاعی بارسلونا ظاهر شد؟
از آن زمان تاکنون بارسا رقیب اصلی تیم توانسته ستاره‌هایی را از آکادمی خود برکشد که نمونه آن زننده گل دوم بازی برگشت امسال پدرو رودریگز است. اما کو امثال نگردو و پاره‌خو در ترکیب رئال مادرید؟ به هر حال باز هم می‌توان به رویا متوسل شد و با انکار آنچه بازی ال‌کلاسیکوی صد و شصتم نشان داد به دل ماتریکس بازگشت، از بردهای 80 سال پیش دم زد و 4 باخت پشت سر هم در ال‌کلاسیکو را انکار کرد، از قهرمانی 9باره در رقابت‌های اروپایی لاف زد و حذف مکرر در مرحله یک‌هشتم لیگ قهرمانان را در سال‌های اخیر کم‌ارزش دانست، اما اگر تیم و هواداران مادرید بخواهند رویه‌ای سالم را از لحاظ روانشناختی و ورزشی پیش بگیرند این رخداد تروماتیک می‌تواند آنها را به دل واقعیت ببرد و امکان حل مساله و پروبلماتیک پیش روی آن را فراهم سازد.
نباید از «برهوت حقیقت» به «دنیای کاذب اما شیرین تخیل و رویا» پناه برد. این تیم نیازمند استفاده از تجارب موفق و برخورد صحیح و سالم با مشکلات و شکست‌هاست نه شروع ماراتنی دیگر از جذب اسامی بزرگ و کارناوال‌های اول فصل و در نتیجه طی طریقی مجدد و مکرر به کابوس‌های پایان فصل.
منبع: Goal.com