کرویف که از ابتدای این فصل در ستون هفتگی دوشنبه‌هایش در روزنامه سیاسی اول کاتالونیا با نام «ال پریودیکو» درباره فوتبال اسپانیا و بویژه بارسا قلم می‌زند در هفته‌های اخیر هشدارهایی نسبت به کند شدن روند حرکت تیم گوآردیولا داده بود و هنوز هم در هنگامه جشن پیروزی در ال‌کلاسیکو لحن او هشدارآمیز است. به نظر می‌رسد کرویف با نبوغ خود و تجربه گرانش در باشکوه‌ترین لحظات پس از چهارمین پیروزی متوالی بارسا بر رئال که ظاهرا همه چیز حکایت از تکرار افتخارات فصل گذشته نوکمپ دارد، پی به رازی برده که برای هواداران عادی فوتبال غیرقابل درک است. رازی که در روزهای پیش‌رو نهفته است، رازی که در تیتری دوپهلو که کرویف برای مطلبش انتخاب کرده، مستتر شده: «بارسا در مادرید به کمال رسید!» آیا او می‌خواهد بگوید که پس از این کمال، سقوط از راه می‌رسد؟
***
جشن برای پیروزی یک چیز است و جشن برای قهرمانی چیز دیگر. اما پس از برد 0-2 در برنابئو انگار «کوله»ها – لقب هواداران کاتالان – داشتند هر دو را با هم جشن می‌گرفتند. اما تیم (بارسا) نباید چنین کند. این بهترین هشدار است. پس از در آغوش کشیدن‌های متعاقب سوت پایان ال‌کلاسیکو بلافاصله بازیکنان و مربیان دریافتند که کار کمی پیش رو ندارند. یعنی 10 بازی سرنوشت‌ساز تا پایان فصل (7 بازی در لالیگا و 3 بازی تا پایان لیگ قهرمانان). آنچه آنها در مادرید انجام دادند موقعیت فعلی در صدر جدول را برایشان به ارمغان آورد و حالا همه چیز تمام شده و همه چیز دوباره از نو آغاز خواهد شد. هرچقدر در این راه بیشتر دوام بیاوریم، مادریدی‌ها فشار بیشتری را متحمل خواهند شد.
بزرگ‌ترین بازنده
وقتی در پیرامون شما همه دنبال مقصر می‌گردند، آنهایی که به داخل میدان فرستاده می‌شوند باید بهای جنگ را بپردازند. حالا اگر این وضعیت با خودخواهی‌های بازیکنان درهم آمیزد، عملکرد تیم عمیقا ضربه می‌خورد. اگر چنین تعریفی شامل رئال مادرید نمی‌شد اما بارسا با توانایی‌هایش کاری کرد که رقیب دچار این وضع شود. البته هیچ حرفی نیست که مخالف این هستم که مادریدی‌ها مثل فصل گذشته پس از شکست در ال‌کلاسیکوی برگشت هیچ شانسی برای خود متصور نباشند. از جام اروپایی حذف شده‌اند، درست است ولی در لالیگا تا آخرین لحظه به هیچ‌وجه برنده معلوم نخواهد شد. حقیقت این است که اوضاع آنها از پارسال بسیار بهتر است. 77 امتیاز از 31 هفته و تفاضل گل فوق‌العاده. 7 ماه از رقابت این فصل سپری شده و گوآردیولا و همراهانش اراده کرده‌اند یکی از نادر نمونه‌های در اوج باشند که تاکنون شاهد بوده‌ام، در حالی که همیشه در اوج بودن برای دومین سال متوالی بسیار سخت‌تر است. حتی می‌توانم بگویم آنقدر دشوار است که هنوز هم بعید نیست مادرید در پایان قهرمان لالیگا شود که این به‌خاطر سرمایه‌گذاری تاریخی‌شان است. در واقع اشتباه فلورنتینو (پرس) این بود که بیشتر از این هزینه نکرد تا خلأهای دیگر را از بین ببرد.
چابی آلونسو، تنهای تنها
همان زمان که این بنا طراحی می‌شد یک چیز به طرز چشمگیری آشکار بود: با وجود خریدهای جالب دفاعی و هجومی، سیاهه خریدهای خط میانی بسیار ناچیز بود! اگر یک توازن در همه این خریدها وجود داشت رئال مادرید واقعا قدرتمندتر می‌شد. اگر شما کریستیانو رونالدو، کاکا و بنزما را به هر قیمتی بیاورید و ایگوآین را هم از قبل داشته باشید، آن وقت در واقع برای فقط 2 پست (زوج هجومی) 4 فوق‌ستاره دارید که تازه رائول را در این محاسبه نیاوردیم. پرس مسخ این ایده اشتباه شده بود: هرچه بیشتر مهاجم بخر! حالا به عهده شماست که قضاوت کنید با این همه گل، زندگی آنها بهتر شده یا بدتر. گل زیاد خوب است ولی همه چیز نیست. درست مثل پول زیاد. در یک بازی تیمی، توازن ماحصل داشتن پاس‌های همراه با مالکیت در میانه زمین است. در این راه چابی آلونسو تنهای تنهاست. فقط کافی است خودتان را به جای یکی از بازیکنان میانی 2 طرف بگذارید و بسته به اینکه در هر حرکت چه کسی نزدیک شماست، کجا مستقر شده و چه نقشی در لمس توپ ایفا می‌کند، یک علامت سپید (درست) یا قرمز (خطا) بزنید. به عنوان مثال در بازی شنبه، نُرم «رئال – بارسا» همانی بود که در نتیجه دیدیم. در واقع با روشی که گفتم بدون نیاز به نگاه کردن نتیجه نهایی به روشنی می‌توانستید اختلاف سطح فوتبالی دوطرف را بسنجید. نتیجه 2-6 پارسال را به فراموشی بسپارید. آن یک مورد غیرعادی بود. اما آنچه امسال اتفاق افتاد نرمال بود. بله، شاید بارسا باید
2 گل بیشتر می‌زد و همین‌طور هم مادرید. در نتیجه در پایان نتیجه‌ای مثل این داشتیم صفر-2، 1-3 یا 2-4 به سود بارسا.
ارزش امتیازات
بازی ال‌کلاسیکو شبیه هیچ مسابقه فوتبال دیگری نیست. رئال تا آخرین برگش در این قمار پیش رفت و بارها با مانعی به نام مقررات مسابقه روبه‌رو شد که اجازه برهم زدن جریان بازی را خارج از چارچوب قواعد فوتبال به آنها نمی‌داد. خوشحال هستم که داور هیچ پیش‌زمینه‌ای نسبت به هیچ یک از 2 طرف نداشت. او از اول یک جبهه گرفت و نگذاشت بازی پرفشار شود که با توجه به تنش فوق‌العاده زیادی که در ال‌کلاسیکو وجود داشت، ارزش کار او واقعا بالا بود. در بارسا جز روی مهارهای والدس، پاس گل‌های ژاوی و گل‌های مسی و پدرو هیچ تمایز انفرادی دیگری دیده نشد. بهترین بازیکن بارسلونا؟ خب هیچ‌کس نبود که بدتر از دیگران باشد! هرکس کار خودش را انجام می‌داد، چه کثیف، چه تمیز، هرکس با کیفیت خاص خودش که این مزیت تیمی است. این مسابقه‌ای بود بین آنهایی که جام دستشان بود و آنهایی که دنبالش می‌دویدند و آنچه پیروزی بارسا را جلوه بخشید صلح و امنیت فضای بازی بود. می‌گویید بارسا خیلی درخشان نبود؟ ولی از نظر من این یک نمایش تیمی در حد کمال بود.