قرار شد که در سرزمین غریب جوجین‌مو، صاحب منصب شوم، درحالی که از شادی در پوست نمی‌گنجیدیم، منتظر اتومبیل دیپلماتیکی بودم که بیاید و مرا به محل کار ریاست ببرد، اما در نهایت تعجب کنار در، شتری سوار بر قایق در انتظارمان بود. این مدلی‌اش را دیگر ندیده بودم. شتر با آن هیکل، داخل آن قایق کوچک چه می‌کرد؟! راهنمایم به من گفت: این اوج احترام مردم جوجین‌مو است که میهمان ویژه خود را با شتری سوار بر قایق به محل اقامتش می‌فرستند چرا که اگر توفان نوح شود یا حتی سر از صحرا هم در بیاورید، باز وسیله نجات در خدمتتان است، سوار آن شتر سوار بر قایق به شهر جدیدم که رسیدم، لحظه‌ای وحشت کردم. خیابان‌ها از مردم سیاه شده بود. تمام معابر عمومی پر از مردمی بود که کیسه زباله سر خود بسته بودند. با وحشت اندیشیدم نکند اعتصابی، اعتراضی، خدای ناکرده شورشی، اینها چرا همگی دارند با کیسه زباله عملیات انتحاری می‌کنند؟ اما راهنمایم خیالم را راحت کرد: «به این می‌گویند کارناوال با کیسه زباله! مردم جوجین‌مو وقتی خیلی از حضور کسی خوشحال می‌شوند، به کوچه و خیابان میآیند و کارناوال به راه می‌اندازند یعنی با نقاب به پیشواز او میآیند». گفتم: «آخر این چه کارناوالی است؟! ممکن است خفه شوند». گفت: «نترسید! این مردم یادگرفته‌اند که سرکیسه زباله را شل ببندند، آن زیر هم هورا می‌کشند، هم ناسزا می‌گویند، هم تخمه می‌شکنند و هم با گوشی‌های همراه جوجین‌مویی حرف می‌زنند.... تازه اینکه چیزی نیست، فردا نقاب‌هایشان را عوض می‌کنند و یک وقت می‌بینید که آزمون کنکور را به سرشان بسته‌اند یا چه می‌دانم، کارت سوخت ماشینشان را! به هرحال جوجین‌مویی‌ها عاشق جشن و کارناوالند و هرچه که پیدا کنند به جای نقاب استفاده می‌کنند».
مرا با تشریفات فراوان در برابر مکان دولتی‌ای که به من اختصاص داده شده بود پیاده کردند. در تمام طول راه به من می‌گفتند از این به بعد در ویلای دولتی زندگی می‌کنی و حالا مقابل آن بودیم. ویلا که چه عرض کنم! دکه‌ای بود که سقف و کف داشت و با 2 ستون. از 4طرف باد می‌وزید، مرا یاد کیوسک‌های روزنامه‌فروشی قدیم انداخت، به آنها گفتم: «ویلا که می‌گفتید یعنی این؟» گفتند: «بله، دیگر ویلا یعنی جایی که در آن آفتاب و هوا است و مثل آن دخمه‌های تاریک نیست، ما فقط به آدم‌های سفارشی‌مان از این ویلاها می‌دهیم». گفتم: «آخر اینطوری که همه ما را می‌بینند». گفت: «چه بهتر! همه باید مسؤولان دولت خود را ببینند که خدای ناکرده زمانی مرتکب خلاف نشوند، اینگونه دیگر به شنود تلفن و دوربین مخفی هم نیاز نیست، شما در برابر چشمان ما زندگی می‌کنید!» احساس ماهی‌اي را داشتم که در آکواریوم انداخته بودند. روی سر خودم و دخترم پتو کشیدم، زیر پتو حرف می‌زدیم و وسایل را جابه‌جا می‌کردیم که ناگهان فریاد کیسه زباله به‌سرها بلند شد که رئیس‌کل آمد. او را سوار 2 شتر بر یک قایق کرده بودند، حالا دیگر چگونه‌اش را نمی‌دانم! هر چه بود آمد تا حکم رسمی مرا امضا کند. می‌دانستم که بالاخره به آرزوی دیرینه‌ام برای ایجاد برنامه‌های فرهنگی در یک سرزمین رسیده‌ام. رئیس کل با من حرف نزد. اصلا نگاهم نکرد و فقط با نوک خودکارش کاغذ را سوراخ کرد و مردم هورا کشیدند و به من تبریک گفتند. گفتم: «ببخشید دقیقا شغل من چیست؟» گفتند: «معاونت تخریب! آن هم تخریب رایگان! شما اگر خوب تخریب کنید ما خوب از نو می‌سازیم این مهم‌ترین شغل جوجین‌مو است».
ادامه دارد