از امروز و در آستانه روز بزرگداشت مقام معلم، در قالب سلسله گزارش‌ها، یادداشت‌ها و مطالب گوناگون به بررسی وضعیت این روزهای این قشر از جامعه و انتظارات و مطالبه آنها از دولت یازدهم می‌پردازیم، امید است که انتشار و مطالعه این مطالب برای همه ما بویژه مدیران دست‌اندرکار در وزارت آموزش و پرورش تلنگری باشد تا تفکر بیشتری در وضعیت این روزهای معلمان و قشر فرهنگی جامعه داشته باشیم.
***
به‌راستی آیا وزیر محترم آموزش و پرورش به این باور و اعتقاد رسیده‌اند که معلمی نوعی کار تولیدی است که شاید چندین سال بعد ثمره و محصولش به نتیجه می‌رسد؟
«معلمی شغل انبیاست»، «امید من به شما دبستانی‌هاست». این گفته‌ها تنها شعار نیستند، بلکه فلسفه‌ای عمیق هستند که بنیانگذار کبیر جمهوری اسلامی آن را برای زمان خاصی نگفته است، بلکه برای موجودیت نظام جمهوری اسلامی ایران گفته است. این گفته‌ها اهمیت و مقام بی‌بدیل آموزش و پرورش و همچنین شغل معلمی را می‌رساند. تمام بزرگانی که برای انقلاب اسلامی زحمت کشیدند و جان بر کف، در راه آن مبارزه کردند، معلم بودند. حتی می‌شود گفت معلمان انقلاب اسلامی را آغاز کردند و دانش‌آموزان آن را به پیروزی رساندند. پس ارزش و مقام معلم در کشور اسلامی ما بسیار فراوان و عمیق است. اما چرا این روزها تنها با کمی دقت، می‌بینیم که بیشتر معلمان در قشر ضعیف و آسیب‌‌پذیر جامعه قرار دارند؟ وقتی بزرگ‌ترین انقلاب قرن توسط معلمان صورت گرفته، چرا که آنها برای تأمین، رفاه، حداقل زندگی‌شان مشکلات معیشتی دارند؟ انسان نیاز به پیشرفت دارد، هم معنوی و هم مادی. در صورتی‌که می‌دانیم آینده روشن و پیشرفت هر کشوری، تضمین اخلاق و علم و فناوری هر کشوری، به آسودگی خیال معلمان آن در کسب معیشت روزانه بستگی دارد.
معلمی شغلی است که تنها با تفکر و اندیشه سروکار دارد. معلمی تنها شغلی است که انسان‌ساز است. پس چرا صاحبان شغلی به این مهمی، باید دچار مشکلات معیشتی باشند؟ علی‌اصغر فانی، وزیر آموزش و پرورش گفته است: «من درباره معیشت معلمان صحبت نمی‌کنم، فقط کار می‌کنم.» همگان خوشحال خواهند شد که این پیام به واقعیت تبدیل شود. باید از وزیر محترم بپرسیم: «درصد افزایش حقوق معلمان نسبت به سایر شغل‌ها در وزارتخانه‌های دیگر به چه میزان است؟ آیا معلمان هم ردیف شغلی دیگر کارمندان در وزارتخانه‌های دیگر حقوق می‌گیرند؟» گلایه از بار سنگین دولت، توجیه‌گر بی‌توجهی به معیشت معلمان نمی‌شود. به صرف خصوصی‌سازی از مشکلات دولت کاسته نمی‌شود، مشکل در توجیه نبودن اهمیت وزارتخانه آموزش و پرورش و همچنین شغل معلمی است. معلمی کار سختی است. اگر من در آینده علمی و شغلی‌ام موفق شوم، به یقین معلم به من علم و فن داده است. معلم به من بینش و نوع استفاده از ابزار کار را یاد داده است، به‌عبارت دیگر، منابع انسانی امروز از زیر دستان معلمان دیروز بیرون می‌آیند. بخش دوم مطلب در روزهای آینده در همین صفحه منتشر می‌شود.