دنیا خمامی:
«مکبث» هم اکنون در تالار سایه در حال اجراست. تراژدی «مکبث» شرح زندگی پرحادثه سرداری دلیر و لایق به نام مکبث است. دنکن، پادشاه شریف و مهربان اسکاتلند، او را از میان هواخواهان خود برمی‌کشد و به وی لقب و منصب می‌بخشد اما مکبث بر اثر تلقین جادوگران و وسوسه نفس و به اغوای زن جاه‌طلب خویش در شبی که پادشاه میهمان او است او را در خواب به قتل می‌رساند و با این کشتن، جهنمی برای خویش به‌وجود می‌آورد. مکبث از آن پس گرفتار عذاب وجدان می‌شود چندان که هر آهنگی و هر در زدنی او را هراسان می‌کند. رضا ثروتی دست روی یکی از مشهورترین نمایشنامه‌های جهان که به قلم اسطوره‌ای همچون شکسپیر نوشته شده،گذاشته است. «مکبث» از آن دسته نمایش‌هایی است که دکور آنچنان قوی ندارد و صحنه تاریک و تقریبا قرمزی دارد که دلچسبی زیادی در آن نمی‌بینید، به گونه‌ای که می‌توان آن را در زمره آثار دیالوگ‌محور دانست. دیالوگ‌هایی که در این نمایش وجود دارد بیشتر ثقیل است و از این حیث «مکبث» را برای مخاطب عام خسته کننده می‌کند. رضا ثروتی البته تلاش بسیاری کرده است که جلوی خسته کننده بودن این اثر را بگیرد مثل نوع روایتی که در «مکبث» ایجاد کرده است. او از فلش‌بک و روایت‌های تو در تو استفاده کرده و دست به ساختارشکنی در یکی از سنتی‌ترین نمایشنامه‌های جهانی زده است. در طراحی لباس به مانند دکور و آکسسوار چیز عجیب و غریبی نمی‌بینیم که بازهم این موضوع برای اثری که اقتباسی است یک نکته منفی به حساب می‌آید چراکه اگر بخواهیم تا وقتی زنده‌‌ایم همین طور از مکبث، هملت و لیرشاه و مولیر و... اقتباس کنیم کاری حرفه‌ای نیست و باید خلاقیتی در این اثرها ایجاد کرد تا زندگی خود را همچنان حفظ کند. «مکبث» خلاقیت‌های بصری ندارد اما همانطور که گفته شد با خلاقیت‌های محتوایی زنده است. یکی دیگر از مواردی که خیلی به چشم می‌آید، بازی مرد در کاراکتر زن است که خیلی قابل باور درآمده است، مثل نمونه‌ای که در یکی از فصل‌های نمایش وجود دارد: مکبث کنار لیدی خوابیده و ثروتی، میزانسن را طوری نشان داده که انگار تماشاگر از بالا این صحنه را می‌بیند (بازیگران در حالت ایستاده، مثلا خوابیده‌اند). در کل می‌توان گفت «مکبث» تلاش‌های ستودنی یک کارگردان جوان است در ایده‌پردازی برای یک اثر تاریخی که با وجود بعضی کاستی‌ها در اجرا، به مقصود نهایی که جلب رضایت مخاطب باشد تقریبا نزدیک می‌شود.