کنفرانس امنیت هسته‌ای که با حضور رهبران و نمایندگان 47 کشور جهان در واشنگتن برگزار شد در حالی به کار خود پایان داد که شرکت‌کنندگان در این کنفرانس هیچگونه راهکار عملی برای
خلع سلاح هسته‌ای از خود ارائه ندادند.
نمایندگان کشورهای عرب که به‌عنوان
«سیاهی لشکر» در این نشست حضور داشتند، نه‌تنها موضعگیری شفافی در برابر خطر زرادخانه هسته‌ای رژیم صهیونیستی اتخاذ نکردند بلکه تلاش کردند مسیر گفت‌وگوها را به سمت فعالیت هسته‌ای صلح‌آمیز ایران هدایت کنند. این کنفرانس در واقع بر مبنای یک سلسله فرضیه‌های خیالی و سناریوهای مشابه فیلم‌های هالیوودی تشکیل شد زیرا این پیش‌فرض‌ها با واقعیت‌های میدانی موجود در جهان و منطقه خاورمیانه کاملا در تناقض است. احتمال دست یافتن گروه‌های تروریستی مانند القاعده به سلاح هسته‌ای فرضیه‌ای است که محور گفتمان شرکت‌کنندگان در کنفرانس امنیت هسته‌ای واشنگتن را تشکیل داد اما کنفرانس به خطرات ناشی از وجود سلاح‌های کشتار جمعی در زرادخانه‌های اتمی کشورهای تولیدکننده این نوع سلاح اشاره‌ای نکرد. اغلب شرکت‌کنندگان در کنفرانس امنیت هسته‌ای واشنگتن هرگز دلیل قانع‌کننده‌ای برای شرکت خود در این کنفرانس نیافتند اما تحت فشار آمریکا ناچار شدند در این نشست شرکت کنند. به نظر می‌رسد رهیافت اصلی مبارزه با تروریسم و منع گروه‌های تروریستی از دستیابی به سلاح هسته‌ای از اهداف اینگونه نشست‌ها نیست بلکه با پرداختن به ریشه‌های حقیقی شکل‌گیری این پدیده شوم و ارائه راه‌حل‌های لازم می‌توان امنیت جهان را در آینده تضمین کرد. بدون ریشه‌کن کردن دلایل بروز این پدیده که بخشی از آن مربوط به وجود رژیم‌های عربی غیردموکراتیک مانند مصر و عربستان است، امکان منع گروه‌های تروریستی از دستیابی به فناوری تولید سلاح کشتار جمعی وجود نخواهد داشت. این واقعیتی است که آمریکا به‌عنوان میزبان کنفرانس امنیت هسته‌ای بنا به دلایل سیاسی و ملاحظات منطقه‌ای و بین‌المللی تحت هیچ شرایطی حاضر نیست به آن اعتراف کند. از سوی دیگر طرح فرضیه دستیابی احتمالی گروه‌های تروریستی به سلاح هسته‌ای صرفا برای ایجاد وحشت در میان ملت‌های اروپا و آمریکا و نیز تشدید پروسه اسلام‌هراسی صورت می‌گیرد. به دلیل پیچیدگی‌های موجود در فناوری تولید سلاح هسته‌ای و نیاز چنین اسلحه‌ای به یک دانش بالا، اساسا امکان دستیابی گروه‌های تروریستی که عمدتا دارای پایگاه‌های ثابت و غیرمتحرکی نیستند، وجود ندارد. بنابراین کنفرانس واشنگتن باید جدول کار خود را بر اساس خطر وجود بیش از 24 هزار کلاهک هسته‌ای در سطح جهان تدوین می‌کرد که البته در این کنفرانس به ضرورت کاهش مسابقات تسلیحاتی و خلع سلاح‌های هسته‌ای پرداخته نشد. رژیم اسرائیل با داشتن بیش از 200 کلاهک هسته‌ای و 11 نیروگاه نظامی تولید سلاح‌های کشتار جمعی در یک منطقه جغرافیایی محدود، در نشست واشنگتن حضور نداشت. این در حالی است که حداقل این انتظار وجود داشت که کشورهای عرب شرکت‌کننده در نشست امنیت هسته‌ای واشنگتن نسبت به خطر وجود 200 کلاهک هسته‌ای در اسرائیل هشدار می‌دادند. در چنین فضایی و در شرایطی که یک سلسله مسائل حاشیه‌ای بر نشست واشنگتن سایه افکنده بود، نمی‌توان دورنمای روشنی از حرکت جهان به سمت کاهش مسابقات تسلیحاتی ترسیم کرد. بنابراین برخلاف تبلیغات رسانه‌های آمریکا، کنفرانس واشنگتن نه‌تنها دستاوردی برای صلح جهانی نداشت، بلکه اهداف پشت پرده آمریکا و غرب را از تشکیل چنین نشستی آشکار کرد. هدف دیگر ایجاد فضای امنیتی در جوامع اروپا وآمریکاست تا در پرتو آن زمینه روانی لازم برای اخراج مسلمانان از کشورهای غربی فراهم شود.
در حقیقت از هم‌اکنون آمریکا و غرب برای اجرای پروسه اخراج تدریجی مسلمانان از این کشورها به بهانه احتمال دستیابی گروه‌های تروریستی به سلاح هسته‌ای، زمینه‌سازی می‌کنند، لذا برای مقابله با طرح« اسلام‌زدایی» از جوامع اروپا وآمریکا و کشف واقعیت‌های پشت پرده تشکیل کنفرانس واشنگتن، کشورهای اسلامی باید از هم‌اکنون سازوکارهای لازم را تعریف کنند. برای نیل به این هدف حضور پررنگ کشورهای اسلامی در کنفرانس خلع سلاح تهران و تدوین یک اساسنامه قوی برای اجرایی کردن طرح خلع سلاح هسته‌ای و عاری ساختن خاورمیانه از این نوع سلاح‌ها، می‌تواند به خنثی‌سازی توطئه«اسلام فوبیا» کمک کند. کنفرانس تهران که تحت عنوان«فناوری هسته‌ای برای همه، سلاح هسته‌ای برای هیچکس» در پایان فروردین ماه‌جاری تشکیل می‌شود، می‌تواند نقطه آغازی برای مبارزه عملی با تولید سلاح هسته‌ای در جهان تلقی شود. کشورهای اسلامی با محوریت ایران می‌توانند در جریان کنفرانس تهران یک دبیرخانه دائمی برای نظارت بر طرح کاهش مسابقات تسلیحاتی و یک کمیته دائمی فنی برای بازدید مستمر از تاسیسات هسته‌ای منطقه از جمله رژیم صهیونیستی تاسیس کنند. به دلیل پیچیدگی‌های موجود در تفسیرهای دوگانه موجود در بندهای موافقتنامه
« ان پی تی»، کنفرانس خلع سلاح تهران می‌تواند زمینه بازنگری در بندهای این موافقتنامه را فراهم کند، لذا در بررسی واقع‌بینانه تشکیل 2 کنفرانس مرتبط با سلاح هسته‌ای در واشنگتن و تهران می‌توان نتیجه‌گیری کرد که کنفرانس واشنگتن بر مبنای یک سلسله فرضیه‌های خیالی و با اهداف سیاسی پنهان تشکیل شد، اما کنفرانس تهران بر اساس واقعیت‌های میدانی و داده‌های سیاسی و امنیتی موجود در منطقه تشکیل خواهد شد.