روايت من از شهادت بابا اكبر

اپيزود اول: روايت خودم از شهادت بابا اكبر

قطار که روی ریل نشست دل پدر بزرگم شکست. قطار که سوت کشید، قلب مادر بزرگم تیر کشید. قطار که حرکت کرد، قلب خواهر کوچکم لحظه‌ای از حرکت ایستاد. قطار که راه افتاد غم و غصه ما هم افتاد روی ریل روزگار و من در آغوش مادرم این آموزگار عمرم داشتم برای «بابا اکبر» که هر لحظه داشت دورتر می‌شد، دست تکان می‌دادم و می‌خندیدم و اصلا خیالم نبود. آن زمان مثل الان نبود که بچه‌ها همه آن‌لاین باشند. آدم بزرگ‌ها راحت سر ما را شیره مالیدند و گفتند بابا اکبرت یک ساعت دیگر بازمی‌گردد و من در عجبم که آیا این یک ساعت هنوز تمام نشده؟! اما یک چیزهایی به دلم افتاده بود. مثل هر بچه شهیدی زورم نمی‌رسید والا قطار را نگه می‌داشتم. 3 سال بیشتر نداشتم و تازه راه افتاده بودم و الا تا جنوب می‌دویدم دنبال این قطاری که داشت بابا اکبر مرا از من می‌گرفت. من گاهی که دلم برای پدرم تنگ می‌شود، می‌روم ایستگاه راه آهن و باز برای «بابا اکبر» دست تکان می‌دهم و یک ساعت انتظار می‌کشم تا برگردد. مزه آن آب نباتی که بابا اکبر قبل از خداحافظی برایم گرفت هنوز زیر زبانم است. از این آب نبات‌هایی بود که به یک «نی» بند است. آن آب نبات را خوردم اما نی‌اش را همچنان نگه داشته‌ام. پس حضرت مولانا! بشنو از نی؛ جمهوری اسلامی گاهی که در راهپیمایی‌های حکومتی لطف می‌کند و به ما ساندیس می‌دهد، من با همین نی، ساندیس مقدس نظام را باز می‌کنم. ما هر نوایی داریم با این «نی» می‌زنیم. نی ما هم حکومتی است. ما دیری است که در «نینوا» قدم می‌زنیم. ما یک وقت‌هایی که می‌خواهیم چشم آمریکا را کور کنیم سلاح‌مان همین «نی» است اما «مرا استاد نایی دف تراشید/ نی را نوازش کرد و من را دل خراشید/ ‌ای کاش ما را فرصت زیر و بمی بود/ چون نی به شرح عشق بازی مان دمی بود». لحظات آخر داشت با من عشق بازی می‌کرد بابا اکبر. مرا نشانده بود روی موتور و 3 دور، دور کوچه، دور کوچه بنی‌هاشم چرخاند مرا و «بیت الزهرا» را نشانم داد که حاج منصور داشت روضه در و دیوار می‌خواند. یک جوری هم مرا جلوی موتور نشانده بود که انگار فرمان موتور دست من بود. شاید می‌خواست به من بگوید از این به بعد فرمان این موتور دست توست. حالا می‌دانید چرا من این همه عاشق موتور هوندای قراضه بچه بسیجی‌ها هستم؟ من با دیدن موتور بچه بسیجی‌ها یاد موتور بابا اکبر می‌افتم. «دود این موتوری‌ها برای ریه من مثل هواست». بعد از موتور سواری، بابا اکبر برای من پفک نخرید. آقازاده‌ها از بس در کودکی با پول بیت‌المال، پفک نمکی خورده‌اند، به این حال و روز افتاده‌اند. علی اکبرهای قلابی، خوب بچه‌های‌شان را تربیت نکردند و برای‌شان به جای آب‌نبات، «لپ لپ» خریدند که مهندس از آن بیرون در آمد. اما پدر من حتی در خوراکی خریدن هم به فکر تربیت من بود. آن آب‌نبات، خودش مزه «احلي من العسل» می‌داد و به من یاد می‌داد که در کربلا شهادت از عسل شیرین‌تر است، نی‌اش اما داستان دیگری داشت و مرا تا «نینوا» برد و مرا دقیقا گذاشت روی دوش عباس. مثل یتیمان حسین. عمو جونم! تا تو بودی، سر و سامانی داشتیم.

امروز سالگرد نشستن من روی موتور بابا اکبر است. امروز پدرم به جنوب می‌رود و چند روز بعد به شهادت خواهد رسید. «10/2/61» تاریخ شهادت بابا اکبر است و «10/1/61» تاریخ شهادت امام حسین. مهم «هجرت» است؛ شمسی و قمری بهانه است. مهم هجرت از مکه به کربلاست. مهم هجرت از زندگی به شهادت است. مهم این است که پدرم با شهادت به زیارت سید‌الشهدا رفت. کربلا رفتن خون می‌خواهد. کربلا با «امامزاده چالوس» فرق می‌کند. بین بابا اکبر و کربلا 14 قرن فاصله نیست؛ فقط یک «ماه» فاصله است؛ از «10/1/61» تا «10/2/61» فقط یک «ماه» فاصله است. آری، فقط یک روی «ماه» بود که از بابا اکبر من برای حسین، شهید ساخت و آن ماه، خمینی بود و میان ما نیز با حسین با وجود این «ماه» این حضرت «آه» آنقدرها فاصله‌ای نیست. «آقا» برای هیچ شعاری سینه نمی‌زند الا برای این شعار: «حسین، حسین شعار ماست، شهادت افتخار ماست».

بابا اکبر داشت برای من دست تکان می‌داد و باد، دست‌هایش را برد به «کف العباس» و من مثل کودکان حسین یتیم شدم. قطار، بابا اکبر را برد جنوب اما صدای پدرم که در کوپه قطار داشت نوحه می‌خواند هنوز آویزه گوشم است. اول راه پدرم دو کوپه قطار را با نوحه‌هایش کرده بود دو کوهه. وسط راه اما کل قطار داشت سینه می‌زد و به جای جنوب افتاده بود روی ریل جنون. پدرم در جبهه موهایش را تراشید و حاجی شده بود اما به جای خانه خدا، خدای خانه را طواف کرد و بی‌آنکه «ابراهیم» باشد «اسماعیل» نفسش را قربانی کرد. «آتش» بر ابراهیم گلستان شد اما به حنجره
بابا اکبر رحم نکرد. اسلحه پدر من همان تبری نبود که ابراهیم با آن بت‌ها را می‌شکست. تبر ابراهیم مقدس است اما سلاح پدر من «ذوالفقار علی» بود. والله با «کلاشینکف» بود تا امروز هم خرمشهر آزاد نشده بود. خرمشهر را خدا با اسلحه ذوالفقار آزاد کرد که دست بچه بسیجی‌ها بود. پدرم را «اداره» به جبهه نفرستاده بود؛ خودش «اراده» کرده بود برود جنوب. پدرم داوطلبانه شده بود یک بچه بسیجی حکومتی. پدرم یکی از آن چهره‌های نورانی‌ای بود که وقتی امام صحبت می‌کرد گریه می‌کرد. پدرم یکی از آن بسیجی‌هایی بود که خمینی به آنها غبطه می‌خورد. پدر من یکی از آن ستاره‌هایی بود که خمینی بر دست و بازوی‌شان بوسه می‌زد. تعریفی که خمینی از پدر من کرده است والله از هیچ یک از سران فتنه حتی از
علی اکبر راس فتنه نکرده است. ما خانواده‌های شهدا چشم و چراغ این ملتیم و آقازاده‌های علی اکبرهای قلابی، چشم شان کور که پدران‌شان لیاقت شهادت نداشتند. بارها تا مرز شهادت رفتن هنر نیست؛ با علی در نهروان ماندن هنر است. هنر آن است كه آقازاده‌های خود را درست تربیت کنیم، قبل از آنکه قوه قضائیه حکم جلب شان را صادر کند. دوست، همراه و همسنگر دیروز و 50 سال پیش خامنه‌ای بودن خوب است اما هنر این است كه سرباز ولایت فقیه باشیم تا 50 قرن آینده. هنر آن نیست که بی‌عفتی کنیم و منافقین را دعوت کنیم برای آشوب در خیابان‌ها. هنر آن است که حضرت ماه کرد و از تک تک آرای ما صیانت کرد. هنر آن است که بچه‌هایت اگر منافق بودند خودت آنها را اعدام کنی. هنر آن است که آوینی گفت؛ «بمیری پیش از آنکه بمیرانندت».

من مفتخرم که پدرم در دوکوهه با حاج احمد متوسلیان رفیق شده بود اما افتخار نداد با هیچ کدام از این جام زهری‌ها عکس یادگاری بگیرد. هر چه پدرم در جبهه عکس دارد با بچه بسیجی‌هاست. پدرم بر عکس این حضرات دو پهلو که موقع عملیات سینه پهلو می‌کردند هرگز نان جنگ را نخورد و فقط بر سر سفره ساده بچه بسیجی‌ها نشست. پدرم بر خلاف این آقایان بارها تا مرز شهادت نرفت؛ یک بار رفت و همان
یکبار هم شهید شد. راستش عده‌ای همین که به مرز شهادت می‌رسند دوربرگردان می‌زنند! «اگر آه تو از جنس پیاز است، در باغ شهادت باز بسته است»! شهادت آهی می‌خواهد از جنس نیاز، نه از جنس طمع و آز. آهی از جنس مردان بازی دراز، نه از جنس آقازاده‌های حقه باز. خدا بخواهد یکی شهید شود می‌شود، نخواهد هم نمی‌شود. زوری نیست، پولی هم نیست. ارتباطی هم به مناسبات قدرت ندارد. من مفتخرم که روز تشییع، روی تابوت پدرم پرچم مقدس جمهوری اسلامی را انداخته بودند. من افتخار می‌کنم که پدرم نیازی به غسل و کفن نداشت. غسل میت مال شیوخ ساده لوحی است که ندای «هل من ناصر حسین» را به ندای آقا سلطان فروختند. من افتخار می‌کنم که پدرم در «قطعه 26» بهشت زهرا(س) آرمیده است. باعث افتخار من است که بابا اکبر در همان قطعه‌ای است که برادران دستواره آرمیده‌اند. من به همسایه بودن پدرم با «فاتح بازی دراز» افتخار می‌کنم و افتخار می‌کنم که بابا اکبر و محسن وزوایی در یک روز به شهادت رسیده‌اند؛ «السلام علیک یا ابا عبدالله. ما کربلا را برای خودمان نمی‌خواهیم، برای نسل‌های آینده می‌خواهیم. خدا را شاهد می‌گیرم هر چه درد بیشتر می‌کشیدم (دوران مجروحیت شدید) بیشتر لذت می‌بردم چرا که احساس می‌کردم به خدای خود نزدیک‌تر می‌شوم(قسمتی از وصیتنامه شهید). مزار شهدا تا ابد زیارتگاه عشاق است. امام‌خمینی. فاتح بازی دراز، سخنگوی دانشجویان پیرو خط امام، قهرمان فتح المبین، فرمانده محور لشکر 27 حضرت رسول (ص)، بنیانگذار و اولین فرمانده لشکر 10 سید الشهدا، سردار رشید اسلام مهندس شهید محسن وزوایی، فرزند حسین. ولادت: 1339، شهادت: 10/2/ 1361، آزادسازی خرمشهر. گفتم‌ای دل باغ شیدایی کجاست/ دشت‌های سبز و رویایی کجاست/ دشت عباس و چنانه، لاله‌ها/ آن شمای حسن و زیبایی کجاست/ نیست یاری از برای یاوری/ یاوری مانند وزوایی کجاست/‌ای کلید فتح در فتح‌المبین/ رمز آیات فتحنایی کجاست. قطعه 26. ردیف 44 شماره 46». سنگ نوشته فاتح بازی دراز اساسی‌ترین قانون جمهوری اسلامی است. پدر من در « ردیف63 شماره 44» همسایه شهید« ردیف44 شماره 46» است. این ردیف شهدا همان خطوط قانون اساسی است و اساسی‌ترین کار در جمهوری اسلامی بوسیدن دست مادران شهداست. پلاک ملک جمهوری اسلامی همان پلاک شهداست. ملاك راه ما پلاك شهداست. دعای مادران شهدا حل المصائب نظام است. آری، حرف‌های من چیزی جز تکرار این جمله نیست؛ قانون اساسی حاشیه‌ای است بر وصیتنامه شهدا. من به خود می‌بالم که خون پدرم منجر به حماسه سوم خرداد شد. اما من نه دوم خردادی‌ام نه پنجاه و هفتی و نه حتی سوم خردادی. من «نه دی»ی هستم و حماسه‌ام از سوم خرداد بزرگ‌تر است. واقعی‌تر از همت و باکری بسیجیان خامنه‌ای هستند. همت و باکری استاد بسیجیان خامنه‌ای هستند اما چندی است شاگرد از استاد سر آمده است و اگر در 8 سال دفاع مقدس نبود تا سوم خرداد را بیافریند، در 8 ماه دفاع مقدس خالق حماسه بزرگ‌تری شد و با نی ساندیس از پس سادیسم گرفته‌های VOA بر آمد. نسل من
«نه ده»‌ی است. نسل من نسل نسل «نه دی» است؛ «نه ده». «9/10/1388». «9» این روز یعنی «تاسوعا». «10» این روز یعنی «عاشورا». این روز یعنی «سلم لمن سالمکم خامنه‌ای، حرب لمن حاربکم خامنه‌ای». اگر خون پدرم منجر به آزادسازی خرمشهر شد، ما در این روز کار بزرگ‌تری کرده و خون سرخ پدران مان را آزاد کردیم از زیر پای سران فتنه. جرم بزرگ فتنه‌گری به نام خاتمی این است که با بیگانه همدست شده بود برای پایمال کردن خون شهدا. اساس وصیتنامه هر شهیدی پاسداری از جمهوری اسلامی است و خاتمی، خائنی است که برای این خون‌ها خواب بدی دیده بود. وصیتنامه شهدا تعریف دیگرش صدور حکم جلب برای تک تک سران فتنه است. کدام شهیدی در وصیتنامه‌اش نوشته حافظ جمهوری ایرانی باشید و کدام منافقی جز زیر عبای این سران فتنه جرأت سر دادن این شعار را داشت؟ وصیتنامه شهدا یعنی حکم جلب کسانی که نامه سرگشاده نوشتند و نیز کسانی که به «ماه» توصیه کردند سازش کند و جام زهر بنوشد. هنوز سنگ مزار پدر من هست؛ «ما زنده به آنیم که آرام نگیریم، موجیم که آسودگی ما عدم ماست». عمل به وصیتنامه بابا اکبر یعنی بازداشت سران فتنه، نه یک کلمه کم، نه یک کلمه زیاد. قوه قضائیه این کار را نکند ما به وصیتنامه پدران مان عمل می‌کنیم. ما همان ملت بهتر از قوم حجاز، همان نسل عاشورایی هستیم که امام گفت؛ «شهادت داریم اما اسارت نداریم». ما در این 8 ماه دفاع مقدس، شهید دادیم ولی باز هم به اسارت نرفتیم. شهید حسین غلام کبیری همسایه پدر من است و در بهشت زهرا(س) مزارشان آنچنان فاصله‌ای با هم ندارد. ندا هم آنقدر فرقی با کشته‌های قطعه منافقین ندارد. جاده اهواز – خرمشهر برای من عزیز است اما نه به اندازه خیابان انقلاب. آشوبگران عاشورا از بعثی‌ها پست‌ترند. سه راه جمهوری برای من از سه راهی شهادت عزیزتر است. شاید فتنه تمام شده باشد اما مبارزه همچنان باقی است. ما مرد جنگیم. لازم باشد در فضای سایبر قلم به دست می‌گیریم و لازم باشد در فضای خیابان با باتوم بر سر فتنه‌گران می‌کوبیم. نه، 8 ماه دفاع مقدس آنقدرها هم جنگ نرم نبود. ما کم اسلحه ندیدیم دست نوچه‌های سران فتنه. فتنه‌گران، بچه بسیجی‌ها را به وقت مجله تایم کشتند و تاثیرشان را روی خون ملت نشان دادند. آری، موسوی بسیار موثر است روی خون شهدای بسیج و دقیقا به همین جرم باید محاکمه شود. انگلیسی‌ها زمان جنگ طرف بعثی‌ها را می‌گرفتند الان طرف مهندس را. نه، مرور زمان، زبان ما را دچار لکنت نمی‌کند. ما «تخت عباس» را به «تخت طاووس» نمی‌فروشیم. ما 300 هزار شهید ندادیم که به خیابان شهید مطهری، دوباره بگوییم تخت طاووس. «عباس آباد» دشت عباس بود که پر از عباس بود؛ نام این خیابان اما شهید بهشتی است، به همان نام گردان پدرم در جبهه. با شهرداری باشد به اسم نوسازی پلاک شهدا را هم عوض می‌کند. با آقای پرسه در مه باشد سود حاصل از اصلاح یارانه‌ها را به حساب سران فتنه می‌ریزد. با آقای جام باشد ما هنوز هم باید خاتمی را یکی از «سه سید فاطمی» بنامیم. با علی اکبر ساکت باشد ما باید «صم بکم» بمانیم و فقط تماشا کنیم این صحنه آرایی را. با علی اکبر راس فتنه باشد ما باید جمهوری اسلامی را به آقازاده‌ها بفروشیم اما برای احتیاط به نام شان نکنیم!! با
علی اکبر محتشمی پور باشد ما باید خون شهدا را بفروشیم به کمیته صیانت از آرای برج نشین‌ها. نه، خون شهید فروشی نیست. لطفا سوال نکنید. تنها خریدار خون شهید خداوند است. ما به قیمتی ارزان‌تر خون شهدای مان را نمی‌فروشیم. مردی با عبای شکلاتی چون قیمتی ندارد خودش را مفت به جورج سوروس فروخت. اصلا همین شیخ، پول‌های شهرام جزایری را ندید بگیریم، کلا چقدر می‌ارزد؟ کلا شیخ به شما که عرض می‌کنم چقدر وقت دارد؟ همان قدر هم می‌ارزد!

***

فردا قطار عاشقان در ایستگاه پادگان دوکوهه خواهد ایستاد و کوپه‌ها از رزمنده‌ها خالی خواهد شد. مادربزرگم «ام موسی» نیست اما خداوند به او نیز وحی کرده است که تا چند روز دیگر پدرم شهید می‌شود. بنده خدا کارش شده هر روز تلفن زدن به پادگان دوکوهه تا مگر یک بار دیگر صدای بابا اکبر را بشنود. شهدا به خط زده‌اند و کسی جوابگوی دل مادر بزرگ نیست. من دارم به ساعت نگاه می‌کنم که آیا این یک ساعت تمام می‌شود. چند روزی می‌گذرد اما هنوز این یک ساعت لعنتی تمام نشده‌است. صدای زنگ خانه به صدا در می‌آید. مادرم در را باز می‌کند. خواهرم فکر می‌کند بابا اکبر بازگشته است. درست فکر می‌کند اما این چه برگشتنی بود؟ خواهرم می‌گوید؛ پس حنجره پدرم کجاست؟ پس چرا چشمانش بسته است؟ من عصبانی می‌شوم و می‌روم حیاط خانه تا سوار موتور
بابا اکبر شوم و بروم جنوب انتقام خونش را بگیرم اما قدم نمی‌رسد سوار موتور شوم. دوباره که تلاش می‌کنم موتور می‌افتد رویم. یک کم سرم درد می‌گیرد اما مهم نیست. حالا موتور افتاده روی زمین و خیلی راحت دستم به فرمان موتور می‌رسد. الکی گاز می‌دهم و مثل آن روز گاهی عقب را نگاه می‌کنم اما خبری از بابا اکبر نیست. تازه فهمیدم چرا آن روز وقتی صورتم را به عقب برگرداندم بابا اکبر داشت گریه می‌کرد. دست می‌کنم در جیبم و «نی» آب نبات را بیرون می‌آورم و نگاه می‌کنم به این نی. آنقدر به این نی نگاه می‌کنم تا خوابم می‌برد. از خواب که بلند می‌شوم می‌بینم از شهادت بابا اکبر 28 سال است گذشته ولی هنوز آن یک ساعت لعنتي تمام نشده است.

اپيزود دوم: روايت اصغر آبخضر از شهادت بابا اكبر

این کتاب را تقدیم می‌کنم به خانواده‌های عزیز شهیدان؛ اکبر قدیانی، مسعود رضوان، فرهاد قرچه‌داغی، مجید رحیمی، مجتبی بکایی،
حاج عباس ورامینی و همه خانواده‌های معزز شهیدان مسجد جواد الائمه (ع) و روح پاک جوان بسیجی و شهید امر به معروف و نهی از منکر، محسن جنتی.

انگار قطعه شما را بهار قبضه کرده است. همیشه سرسبز و شاداب است و برگ‌های سبز شاد آنجا هیچ نسبتی با برگ‌های خزان‌زده ما ندارد. شمع‌های روشن، خرما و شیرینی‌های تازه صلواتی، بوی گل و گلاب، نجوای آرام، زمزمه‌های محزون، ناله‌های خفیف، خنده‌های کودکان و گریه‌های بزرگ‌ترها، حالا جزئی از قطعه شما شده است آرامشی سنگین.

و اما قطعه ما هم قانون خودش را دارد؛ ماشین‌های رنگارنگ، سبقت گرفتن برای زندگی بهتر دنیای بوی دود و گازوئیل، داد و بیداد، فریادهای محزون، ناله‌های سخت جانکاه، گریه‌های کودکان و خنده‌های بزرگ‌ترها، همهمه‌ای سنگین. حالا از قطعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم به قطعه شما آمده‌ام. «قطعه 26» که من نیز به این قطعه تعلق دارم و مثل همیشه کمی هم برای درد دل کردن اما شما باز هم ساکت هستید و دوباره با نگاه‌های‌تان حرف می‌زنید. ما نیز سعی کرده‌ایم دیگر با نگاه‌هایمان با شما سخن بگوییم. دل، گره نگاه من و شما را می‌گشاید اما خداوند می‌داند که نگاه‌های شما چه سحرانگیز است، مات و مبهوت می‌شویم. خدایا ما را غرق در این نگاه‌ها کن تا ما نیز خود را در این دنیای بد به پاکی‌ها بشوییم و شما را ببینیم.

آه...عزیزان دلم! چه بگویم. آلبوم عکس‌هایتان را در هر فرصتی که دست می‌دهد می‌گشاییم. عکس‌هایتان به ما لبخند می‌زنند. لبخند بزن دلاور.

اما حلقه‌های اشک چشمان ما را نمی‌بینید که یکی یکی می‌شکنند و فرو می‌ریزند؟

قطره‌های اشک را از روی چهره‌های‌تان پاک می‌کنیم. به یاد گذشته می‌افتیم. انگار همین دیروز بود. به خدا صدای‌تان می‌آید. گوش می‌سپاریم. اکبر تو می‌خوانی؟... انگار همین دیروز بود. اما نه، انگار سال‌هاست که ما شما را درک نکرده‌ایم. انگار سال‌هاست که ما داریم می‌سوزیم. ما چقدر بی‌وفاییم! ما چه زود فراموش می‌کنیم. اما شما می‌دانید که گوشه دل‌مان منزل نورانی شماست. گفته‌اند که دل به دل راه دارد؟ که هر روز، هر ساعت، هر لحظه و در هر برخورد، شما شمعی می‌شوید که خانه تاریک قلب‌مان را روشن می‌کنید.

قلب‌مان روشن می‌شود و دیدگان‌مان اشک‌آلود.

راستی پس از رفتن شما ما چقدر به شمع علاقه‌مند شده‌ایم و همین است که همیشه سر مزارتان شمع‌های بی‌شماری روشن است. شاید زندگی ما و شمع خیلی به هم نزدیک است. او هم می‌سوزد و اشک می‌ریزد، ما هم می‌سوزیم و اشک می‌ریزیم. روی شیشه پنجره عکس‌های‌تان خود را می‌بینیم. واقعا داریم پیر می‌شویم. اما شما نه، همه‌تان همانی هستید که بودید؛ جوان و پرصلابت، مهربان و خندان و... . گاهی وقت‌ها همه حجم قلب ما فقط از محبت شما لبریز می‌شود. آنقدر لبریز می‌شود که احساس می‌کنیم قلب ما دیگر جایی ندارد. می‌خواهد منفجر شود. می‌خواهد پرواز کند و آن لحظه‌ها بی‌شک زیبا‌ترین لحظه‌های ما است چرا که احساس می‌کنیم دیگر به شما خیلی نزدیک شده‌ایم. احساس می‌کنیم وارد یک عالم دیگر شده‌ایم. خدا ما را در این عالم حفظ کند تا در آن عالم با شما باشیم.

اما عزیزان دلم! ‌های‌های‌های؛ صدای پای اشک روی گونه‌ها. بغضی که می‌ترکد و تصویر شما که در آبی متحرک روان است، از پشت تار اشک پیدا می‌شود. می‌خندید. یک لبخند بر چشمان اشک‌آلود ما و بعد شب چنین روزی، وضو می‌گیرم و می‌خوابم. شاید در خواب شما را ببینم. آخر ارتباط روح و جسم در خواب کمتر می‌شود. بدبخت ما که باید بخوابیم تا ارتباط روح و جسم‌مان ضعیف شود. چه می‌گویم؟ شما این چیزها را بهتر از ما می‌دانید. خدا گفته است که «شما زنده‌اید» و ما شعور نداریم. ما زاویه دید شما را نمی‌فهمیم ولی بگذار بگویم اگر ما شما را نمی‌بینیم اما گاهی وقت‌ها حس‌تان می‌کنیم. ‌ای کاش همیشه همین طور بود.

حالا دوباره برای درد دل آمده‌ام. روی سینه زمین اسم شما و اسم خیلی از شهدای دیگر را حک کرده‌اند و من روی سینه زمین دست می‌گذارم. از سینه زمین رازهایی را که در دل خود نهفته است می‌پرسم. مگر زمین می‌تواند به من آنها را نگوید؟ اینها همه خاطرات زندگی من با شماست که در دل زمین خفته است. سنگ مزار شما کتاب بسته‌ای است که قصه‌های چندین بهار عمر پربرکت و سرسبز شما را در خود دارد. آن قصه نیز متعلق به من است یا نه، من نیز به آن قصه‌ها تعلق دارم و باز با یاد شما دوباره روزهای آخری را که با شما بوده‌ام، بی‌کوچک‌ترین فراموشی به یاد می‌آورم، مثل رودی خروشان که در کویر قلبم جاری می‌شود:

همگی (اکبر، مسعود، فرهاد، اصغر، ایرج، مجتبی، علی و عباس) قرار است از طریق بسیج منطقه 4 تهران عازم جبهه شویم ولی برای یکی، دو تا از بچه‌ها مشکل پیش می‌آید که طول خواهد کشید. بنابراین تصمیم می‌گیریم خودمان به وسیله دوستانی که در خوزستان داریم اعزام شویم... .

به هر حال تا چشم به هم زدیم روز حرکت فرا رسید و سوار قطار شدیم. وقتی داخل کوپه جابه‌جا شدیم، نیم ساعت از حرکت قطار گذشته بود. بچه‌ها آمده بودند تا کنار هم باشند. این شوق مثل یک بوی خوش داخل کوپه را انباشته بود. حرف‌ها و خنده‌ها تا چند کوپه آن طرف‌تر کمانه می‌کرد. اکبر و مسعود با هم نجوا می‌کردند. عباس روبه‌روی ایرج نشسته بود و فرهاد هم از پشت پنجره چشم نمی‌گرفت. قرار شد مجتبی هم تا چند روز دیگر در اهواز با ما دست بدهد... .

سر و صدای کوپه‌ها و راهرو که کم شد از اکبر خواستیم تا کمی بخواند. صدای اکبر خوش بود و التهاب درون را آرام می‌کرد.

لحظاتی در سکوت گذشت و بعد از آن صدای اکبر بود که پیغام لاله‌ها و کوچه‌ها را از کوپه قطار بر سینه دشت‌ها و کوه‌ها می‌رساند:

گلبرگ سرخ لاله‌ها/ در کوچه‌های شهر ما/ بوی شهادت می‌دهد.

تا رسیدن به اهواز بیشتر خاطرات گذشته با ما بود و در بین آن بارها و بارها همنوایی با زمزمه‌های دوست داشتنی اکبر، سکوت را می‌شکست.

در اهواز کاری نتوانستیم بکنیم. قرار شد به پادگان دوکوهه برویم. اضطراب و نگرانی در دل همه‌مان آشیانه کرده بود؛ اگر نتوانيم به گردان‌های رزمی برسیم چه می‌شود؟ با بیم و امید به پادگان دوکوهه رسیدیم. من به ستاد تیپ محمد رسول‌الله(ص) رفتم و سراغ یکی از دوستانم را که در آنجا مسؤولیتی داشت گرفتم. گفتند که برادر «خلیل» با گردانش شب قبل به دارخوین رفته است.

با شنیدن این خبر هر کدام از بچه‌ها چیزی می‌گفتند. اکبر مرتب می‌گفت: «هولش نکنید! بگذارید خودش تصمیم بگیرد...».

سخنان یکی از ائمه جمعه و مادر یک شهید قلب‌ها را چنان نرم کرد که لرزش شانه و زمزمه ناله‌ها خواه و ناخواه پلی شد برای روانه کردن دل‌ها به کربلا. اکبر، مسعود، مرتضی، علی، ایرج و عباس در کنار هم بودیم. من در کنار اکبر نشسته بودم. تمام بچه‌ها سر در بغل داشتند و زار زار می‌گریستند... .

خوب یادم هست اکبر، مسعود، علی و من در یک خط می‌دویدیم و بیشتر آخر صف بودیم و همراه با جماعتی دیگر که بیشتر آنها جوانانی
17 تا 20 ساله بودند و از چادر‌های دیگر می‌آمدند.

اکبر می‌گفت: خدا را شکر کنیم که 2 قدم دنبال توپ دویدیم و گرنه نمی‌توانستیم پا به پای این بچه‌ها بدویم.

یادش به خیر! صفایی هم که آن تیم فوتبال مسجد جواد الائمه(ع) داشت، یادگار بهترین خاطرات است. اکبر موقع دویدن معلوم بود (به خاطر عمل مینیسک زانو) کمی پایش می‌لنگد. در حین دویدن باز این اکبر بود که شعار می‌داد و ما هم دنبالش تکرار می‌کردیم... .

دقیقا نهمین روز اردیبهشت سال 61 بود که زمزمه به همه بچه‌ها رسید: امشب حمله است، امشب حمله است... .

7 نفر دور هم جمع شدیم. خدایا ما به عملیات رسیده بودیم؟ برق نگاه‌ها این را می‌گفت. اکبر کمی صحبت کرد؛ «بچه‌ها همه همدیگر را حلال کنیم. هر کس رفت شفاعت دیگری را هم بکند». قطرات اشک بود که بر گونه‌ها می‌غلتید، اشک شادی، شاید اشک جدایی. همدیگر را در آغوش کشیدیم، امان از لحظه‌های وداع... .

طولی نکشید که خبردار شدیم محور عملیاتی ما چند کیلومتر تغییر کرده و باید دوباره سوار ماشین‌ها شویم. هوا رو به تاریکی می‌رفت که سوار بر ماشین‌ها به طرف حاشیه رودخانه رفتیم و در جایی که چند درخت نخل کنار رودخانه میان 2 تپه کوچک قرار داشت متوقف شدیم.

خوب یادم هست که عراقی‌ها مرتب پل رودخانه را هدف قرار داده و می‌زدند اما لطف خدا چنان بود که برای یک بار نیز گلوله‌های توپ و خمپاره به هدف اصابت نکردند. هوای ساحل رودخانه بسیار سرد بود. ساعت 9 شب بود که برادران مشغول نماز شدند. البته همگی با تجهیزات کامل، چون هنوز برای محل استقرار قبل از عملیات بلاتکلیف بودیم. روح نماز شادابی خاصی به همگی داده بود. پس از نماز صدای نوحه‌خوانی اکبر در فضای سرد آنجا طنین افکند. صدای اکبر چه گرمای مطبوعی را جاری کرده بود. اکبر ذکر مصیبت حضرت اباالفضل را خواند. چقدر بچه‌ها اشک ریختند.

لحظات، لحظات انتظار بود. بچه‌ها هر کدام در گوشه‌ای حلقه زده و مشغول صحبت بودند. عده‌ای هم مهیای خواب می‌شدند. ابتدا مسعود کمی استراحت کرد و من رفتم پیش اکبر. روی زمین دراز کشیده بود. به او گفتم: اکبر خیلی سرده، نه؟

گفت: آره، هوا خیلی سرده.

چفیه‌ام را با هم دور سرمان پیچیدیم اما فایده‌ای نداشت. ماسه‌های نرم زمین را کنار زدیم و توی گودی ماسه‌ها فرو رفتیم تا شاید کمی گرم‌مان بشود ولی باز هم فایده‌ای نداشت. من و اکبر به هم فشرده شده بودیم.

اکبر به آسمان پر ستاره نگاه می‌کرد. از فردای عملیات می‌گفت، انگار ستاره خودش را میان ستاره‌ها می‌دید و از فردایش خبر داشت. انگار اکبر می‌دانست آخرین شبی است که ما در کنارش هستیم! مرا مثل برادری بزرگ‌تر در آغوش می‌فشرد و نصیحت می‌کرد. گاهی سوال می‌کرد که فردا چه خواهد شد؟ و خود جواب می‌داد که بالاخره پیروزیم.

همه آن شب را اکبر حرف زد. به هم خوردن دندان‌های من از سرما باعث شده بود که چیزی نتوانم بگویم و اکبر چه صمیمی می‌گفت: «آه، شب‌های فراق. سوز شما بعدا جلوه خواهد کرد». اکبر از امام می‌گفت، از شجاعتش، از مسجد و محله، از حسین و خدیجه و از فرزندانش می‌گفت... به گروهان شهید بهشتی که دوستانم اکبر، فرهاد، مجید و بقیه
هم چادری‌هایم در آنجا بودند رسیدم. قلبم می‌تپید. خدایا مسعود...
اما هیچ کدام از بچه‌ها نباید بفهمند. من می‌خواستم فقط بچه‌ها را ببینم و از سلامتی آنها یقین پیدا کنم که صدایی آشنا مرا به خود آورد؛ «خسته نباشی برادر».

و بعد خودش فریاد زد؛ «نصر من الله و فتح قریب و بشر الصابرین».

چشم‌های تیزبین و کنجکاو او مرا دیده بود. زیر آتش سنگین
همین طور که به طرف جلو خیز برمی‌داشت گفت: «ما داریم می‌رویم کربلا، حلالم کن».

حرف اکبر را به شوخی و شعار گرفتم و گفتم: التماس دعا!

و خواهش کردم زودتر حرکت کند تا از ستون جا نماند اما صورت اکبر در آن لحظه چه زیبا و برافروخته شده بود. آخر چرا من آن لحظه را درک نکردم؟‌ای کاش اکبر را نگه می‌داشتم. حتما برای یک لحظه هم که شده چشمم را به چشم‌های تیزبین و مهربانش که همواره به افق‌های دوری خیره بود، می‌انداختم.

اکبر جان! عزیز دلم! آخر چرا آخرین لحظه را هم عادی سپری کردی؟ تو که می‌دانستی این آخرین برخورد ماست. اکبر جان چرا با این شتاب؟...

احساس کردم از سایر رزمندگان عقب افتاده‌ام. آمده بودم که برادران را ببرم جلو ولی خود ماندگار شده بودم. با دیدن مجدد ایرج که حالت پریشانی داشت به دلشوره افتادم. می‌دانستم که ایرج بی‌جهت نگران نیست. وقتی به او نزدیک شدم گفت: دیدی خاک بر سرمان شد.

دلداری‌اش دادم که ناراحت نباشد، هر چه خدا بخواهد همان خواهد شد. ایرج بی‌مقدمه گفت: اکبر! اکبر!

خدایا چه می‌شنوم؟ نه! نه! حاضر نیستم بشنوم که اکبر هم شهید شده. فکر همه چیز را می‌کردم الا اینکه خبر شهادت اکبر را بشنوم. ولی خدا خواسته بود که اکبر را هم در لباس غرق در خون و زیبای شهادت ببیند! با خود گفتم: تو چکاره‌ای که نمی‌خواهی بپذیری؟ ایرج با همان حال آشفته گفت: میگن اکبر میان جنازه‌ها افتاده!

بدون معطلی به طرف اکبر دویدم. آتش سنگین عراقی‌ها سبک شده بود. حدس زدم که باید بچه‌ها پیشروی کرده باشند. دلم می‌خواست هر چه زودتر خودم را به جلوی ستون برسانم و باید هم‌چنین می‌کردم. مسؤولیت بیسیم گردان را داشتم. برای انجام ماموریتی فرمانده گردان مرا فرستاده بود ولی هنوز بعد از نیم ساعت من بازنگشته بودم. آخر نمی‌توانستم اکبر را تنها بگذارم. دیوانه وار در میان شهدا که به فاصله هر چند متر یکی دو تا کنار هم افتاده بودند می‌گشتم که نگاهم روی جوراب‌های سبز رنگی که برایم آشنا بود، خیره ماند. به خاطر آوردم که موقع آمدن، اکبر پایین شلوارش را توی جوراب سبز رنگش كرده بود. میخکوب شدم. اکبر را دیدم که با صورت روی زمین افتاده. خدایا چه می‌بینم؟ یعنی این اکبر ماست؟ اکبر قدیانی؟ اکبر؟ نوکر امام حسین شهید شده؟ بلبل مسجد جواد الائمه (ع) و مونس راز دل همه بچه‌های محل؟ پدر خدیجه و حسین شهید شده؟...

ولی واقعیت داشت و اکبر نقش بر زمین بود. پشت پیراهن اکبر نوشته شده بود؛ «یا زیارت یا شهادت». شهادتش درشت‌تر و با رنگ قرمز نوشته شده بود. اکبر با عمل ثابت کرد که با شهادت به زیارت خواهد رفت. اکبر را به پشت روی زمین چرخاندم. چهره چون گلش غرق در گل و خون بود. وقتی گلوی بریده شده او را بر اثر تیر مستقیم دیدم، یادم آمد که اکبر سال‌ها بود از همین حنجره بریده برای امام حسین و اهل بیت(ع) نوحه می‌خواند. حالا گلوی نوحه خوان حسین(ع) را بریده بودند! شب گذشته هم برای آخرین بار روضه حضرت اباالفضل را برای رزمندگان خواند و باید هم حنجره مطهرش که از نور بیشتری برخوردار بود، هدف قرار می‌گرفت. اکبر را در آغوش گرفتم. صدایش کردم. بغض گلویم ترکید. نگاهی به اطرافم انداختم که ببینم کسی نزدیکم نباشد. بعضی از برادران همچنان مشغول مداوای مجروحان بودند. صدای گریه‌ام را آهسته کردم. از خود اکبر و سایر شهدا که هنوز از بدن شان خون جاری بود، شرم داشتم.

برگرفته از کتاب «گردان عاشقان» اثر اصغر آبخضر. نشر هماهنگ (شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی).