خیلی سخت بود... ولی اتفاق افتاد. میلانو شنبه‌شب با همه توریست‌هایی که به کلیسا و آثار باستانی‌اش وارد می‌شوند و با تمام ارکسترهای بزرگ دنیا، زمانی که زیباترین فيلارمونیک‌ها را تجربه می‌کنند در معبد «سن‌سیرو» دراماتیک‌ترین شبش را تقدیم پسران بیانکونری کرد. خیلی سخت بود... ولی اتفاق افتاد، شوالیه از داربی ایتالیا بیرون رفت. یووه به اینتر باخت تا نه‌تنها فتح اسکودتو برایش تبدیل به تراژدی شود، بلکه به دست آوردن سهمیه حضور در لیگ قهرمانان نیز رنگ کابوس‌واری به خود بگیرد. شاید اگر سیسوکو اخراج نمی‌شد و شاید اگر زاکه‌رونی حماقت نمی‌کرد، ژوزه مورینیوی مغرور نمی‌توانست فاتح این بازی ذهنی شود. بله، شاهکار استاد «زاک» در دقیقه چهل و دوم کامل شد؛ جایی که گوینده سن‌سیرو نامی را برای تعویض صدا می‌زند که تمام احترام ورزشگاه را برمی‌انگیزد... او بدون هیچ توصیفي آلکس دل‌پیرو است؛ کسی که حتی بنا به عقیده تیفوسی‌های روبه‌روی جایگاه سن‌سیرو، بزرگ‌ترین سمبل تاریخ یوونتوس است، ولی زاکه‌رونی این موضوع را نمی‌فهمد، شوالیه را بیرون می‌کشد، حتی تعویض‌های اشتباه او با بیرون کشیدن یاکوئینتا نیز کامل‌تر می‌شود. آیا واقعا اخراج یک بازیکن باید ذهن یک مربی را تا این اندازه مخدوش کند؟ آیا زاکه‌رونی با آن تجربه و ادعایش هنوز نمی‌تواند یک تیم 10 نفره را اداره کند؟ اشتباه نکنید! این تقصیرها هیچ‌کدام بر گردن زاک نیست. تنها کسی که می‌تواند در اینجا با مدیریت نادرستش مجموعه را به تباهی بکشد، ژان کلود بلان، غریبه فرانسوی‌الاصلی است که مثل یک وصله ناجور به سیاه و سفیدها چسبیده و نتیجه‌اش همین می‌شود که می‌بینیم! در اینجا باید باور کرد که اینترمیلان با پیروزی خانگی هنوز در کورس قهرمانی قرار گرفته و از طرف دیگر با روحیه‌ای مضاعف به نبرد کاتالان‌ها می‌رود. ولی چرا یووه باید امسال به طرز تراژیکی دستش از اسکودتو، لیگ قهرمانان، لیگ اروپا، جام حذفی و... دور بماند؟ درست از زمانی که آلکس از بازی خارج می‌شود تا موقعی که آنتونیو داماتو سوت پایان را می‌زند به یاد قطعه‌ای می‌افتیم که «پاواروتي» با آن صدای «مخملي‌اش» آن را به اجرا درمی‌آورد. اثری که در توصیف محبوبی است که هرگز به تو تعلق ندارد و تعلق هم نمی‌یابد، از آنهایی که می‌دانی روزی برای همیشه تنهایت خواهند گذاشت، با این وصف که نمی‌توانی از او دل بکنی و گذر زمان تو را به بردباری آمیخته به حسرتی درباره او وا می‌دارد... درست مثل اسکودتوی این فصل برای یووه. پسران بیانکونری، آنهایی که اورجینال باشگاه هستند، نه غریبه‌ها، در این فصل برای رویایشان دست و پا زدند ولی خب، عوامل فیزیکی و متافیزیکی دست به دست هم دادند تا بیانکونری‌ها کابوس‌وارترین فصل خودشان را سپری کنند.
شهر منتظر روز یکشنبه است
شهر منتظر روز یکشنبه است؛ در اینجا «یکشنبه» استعاره‌ای از روز خوش‌یمنی است که باید هرچه سریع‌تر فضای معبد یوونتوس را پر کند. آنها نیاز به هوای تازه‌ای دارند، یک مربی بزرگ، مربی‌ای از جنس بیانکونری، تغییر در مدیریت کلان، خریدهای مناسب تابستانی در پست‌هایی که احساس خلأ محسوسی در ترکیب اصلی می‌شود. تیفوسی‌ها، منتظر هستند تا این فصل کابوس‌وار به پایان برسد تا بار دیگر به جایگاه اصلی‌شان برسند، البته هنوز رویای حضور در لیگ قهرمانان و به دست آوردن سهمیه چهارم به پایان نرسیده، به هر صورت روی کاغذ هنوز یوونتوس شانس این را دارد تا جزو 4 تیم بالای جدول باشد. آنها باید بدون تعارف بازی‌های باقیمانده را با پیروزی پشت سر بگذارند و از طرف دیگر پالرمو و سمپدوریا نیز باید ببازند!
پوشش نو برای بانوی پیر
فکر می‌کنید چه کسی می‌تواند هدایت یووه را به دست بگیرد؟رافا بنیتس؟ مانچینی؟ لیپی؟ کدام یک از مربیان بزرگ اروپا می‌توانند ساختار بیمار یووه را شفا دهند؟ در اینجا باید اضافه کنیم بدون شک بهترین گزینه مردی است از خانواده بیانکونری، کسی که تمام نقایص و نقطه ضعف‌ها را به خوبی می‌شناسد، مربی‌ای که باید تغییر و تحولی اساسی در ترکیب تیم ایجاد کند و همین‌طور سبک و سیاق جدیدی برای آرایش تاکتیکی یووه پیاده کند. بانوی پیر احتیاج به پوششی نو دارد تا به جایگاه اصلی‌اش برسد.
چرا ژوزه مورینیو داربی را برد؟
ژوزه بعد از بازی با همان لحن همیشگی‌اش می‌گوید: «فشار روزنامه‌ها اثر نکرد، آنها موظف به تخریب ما بودند. اینتر مدام قربانی مطبوعات و داوری می‌شود تا میلان موفق عمل کند ولی ناکامی‌های میلان پایان ندارد. من از طرف میلان از آنها عذر می‌خواهم!» در اینجا باید اضافه کنیم جمعه‌‌شب اگر سیسوکو اخراج نمی‌شد، معادلات یووه بهم نمی‌ریخت، البته تعویض‌های اشتباه زاکه‌رونی سبب شد تا شاگردان مورینیو نبض بازی را به دست بگیرند، همین مساله کافی بود تا میانه میدان در اختیار نرآتزوری‌ها قرار بگیرد. آخر هم معلوم نشد زاکه‌رونی چرا پولسن را به جای دل‌پیرو، صالح حمیدزیچ را به جای مارکزیو و آمائوری را به جای یاکوئینتا به میدان فرستاد. وقتی یوونتوس عملا در برابر اندیشه‌های مربی‌ای مانند مورینیو به لاک دفاعی می‌رود، نتیجه‌اش همین می‌شود که می‌بینیم. گل‌های مایکون و اتوئو آنقدر خیال ژوزه را راحت کرد که او پس از به ثمر رساندن گل با مشت‌های گره کرده عقده‌گشایی کرد! این واکنش از سوی مربی پرتغالی جواب سختی بود برای آنهایی که چشم دیدن او را ندارند!