بزرگ‌ترین ضربه‌‌ای که می‌توانست یوونتوس را به این حال و روز بیندازد، خریدهای مضحک تابستانی مدیران اجرایی این تیم بود. البته نه اینکه بخواهیم ارزش‌های بازیکنانی مانند دیگو یا ملو را زیر سوال ببریم، بلکه باید عنوان کرد این بازیکنان به درد سیستم بازی یوونتوس نمی‌خورند. یوونتوس احتیاج داشت تا حداقل 3 بازیکن جوان از محصولات آکادمی خودش را به ترکیب اصلی بیاورد و بعضی از بازیکنان پا به سن گذاشته باید کنار گذاشته می‌شدند. نمونه بارز آن حضور کاناوارو است، مدافعی که دیگر در رئال تمام شده بود و به هیچ درد بیانکونری نخورد!
مصدومیت‌های لعنتی
مصدومیت‌های پی در پی مهره‌های اصلی مانند دیگو، ملو، جووينکو، دل‌پیرو، بوفون و ترزگه موجب شد چیرو فرارا، مربی آن وقت یووه، نتواند بهره لازم را از بازیکنانش بگیرد. تیمی که با لشکری از مصدومان مواجه می‌شود وقتی روی نیمکت بازیکن مناسبی نداشته باشد، نمی‌تواند حتی در کوچک‌ترین رقابت‌ها نتیجه مناسب بگیرد، چه برسد به بازی‌های لیگ قهرمانان! بدن‌های خسته، ضعف فیزیکی و مصدومیت از عواملی است که می‌تواند خیلی راحت یک تیم را زمینگیر کند. این فصل یوونتوس به خاطر مصدومیت‌های بازیکنانش نتوانست نتیجه بگیرد.
غریبه فرانسوی
ژان کلود بلان، غریبه فرانسوی متهم ردیف اول است و بعد از او کوبولی که کمترین تاثیر را در دوران مدیریتش داشت تا مسؤول بخش ورزشی باشگاه. السیو سکوی جوان و بی‌تجربه که در خرید مهره‌های جدید، هر فصل بیش از فصل گذشته دچار اشتباهات فاحش و عجیب می‌شود و بازیکنان درجه دوم را به یووه می‌آورد، همه و همه در رساندن سرنوشت بانوی پیر به سیاهی و تیرگی کنونی نقش موثری ایفا کردند تا تیفوسی‌های حاضر در المپیکو در هر دیدار یکصدا فریاد اعتراض خود را به گوش سران باشگاه برسانند و امید داشته باشند روزی خانواده آنیلی به فکر تغییر مدیریت کنونی یووه بیفتند.