او تنها مردی بود که دوره باشکوهی را در یوونتوس سپری کرد. بدون شک مارچلولیپی با آن موهای نقره‌ای و سیگار برگ معروفش تکرار نشدنی‌ترین مربی بیانکونری در چند دهه اخیر است. در اینجا می‌خواهیم دوران یوونتوس را در زمان حکمفرمایی مارچلو آنالیز کنیم. روزهايي كه بيانكونري بهترين توانايي‌شان را به رخ حريفان مي‌كشيدند.
ابتدای کار لیپی، سیستم 3-3-3-1 جیووانی تراپاتونی را برهم نزد. در خط دفاع، ماسیمو کارِرا و مورنو توریچلی بودند. در نوک حمله باجو یا دل‌پیرو، جیان لوکا ویالی و فابریزیو راوانلی نیزه 3 شاخه‌ای را تشکیل می‌دادند که با هافبک تنومند و پرانرژی‌ای چون آنجلو دیلی‌ویو که به دلیل جانفشانی برای تیم به او لقب سرباز داده‌اند و آنتونیو کونته حمایت می‌شدند. پس از آن لیپی با ترکیب‌بندی تاکتیکی زیرکانه و خاص خود تیم را رهبری کرد. فلسفه او سازش میان 2 سیستم ورزشی بود که فوتبال ایتالیایی در سال‌های گذشته را ممتاز می‌ساخت: سیستم دفاعی محکم تراپاتونی و سیستم هجومی پرتحرک آریگو ساچی. در حالی که این 2 مربی بازیکنانی را انتخاب می‌کردند که بتوانند با تاکتیک‌های آنها بهترین بازی را ارائه دهند، لیپی تاکتیک‌های خود را بر اساس بازیکنان باشگاه انتخاب و اجرا می‌کرد. لیپی سیستم سوئیپر سال‌های 95 و 96 را رها کرد و سیستم تیم را به 3-3-4 تغییر داد. وي با آوردن ولادیمیر یوگوویچ از سمپدوریا تحرک تیم را تقویت کرد. این هافبک صربستانی با مهارت خود در دفاع و حمله، توانایی پوشش دادن به کل زمین و شوت‌های قدرتمند و دقیق توانست در بازی یوونتوس و آژاکس در فينال لیگ قهرمانان در استادیوم المپیک رم، پنالتی سرنوشت‌سازی را به گل تبدیل کند. خورخه والدانو که آن زمان مدیر رئال مادرید بود تفاوت میان این 2 تیم اروپایی را با جمله‌‌ای کنایه‌آمیز چنین توصیف کرد: «آژاکس ونگال با جابه‌جایی مداوم تکنیک‌های عالی‌اش شما را دچار سرگیجه می‌کند اما یوونتوس لیپی با قدرت بدنی‌شان شما را به حیرت وامی‌دارد». لیپی در صدمین سال تاسیس باشگاه (96 تا 97) ترکیب تیم را به 2-4-4 تغییر داد تا بتواند مهره‌های جدیدش را بچیند؛ پائولو مونتروی اروگوئه‌ای در دفاع، زین‌الدین زیدان به عنوان هافبک و کریستین ویه‌ری و آلن بوکسیچ به عنوان فوروارد (مهاجم). این تغییر به 2 برد زودهنگام منجر شد؛ نخست برد سوپرکاپ یوفا با نتیجه 6 بر یک برابر پاری سن ژرمن و دیگری پیروزی یک بر صفر بر تیم آرژانتینی ریورپلات در توکیو برای حفظ جام بین قاره‌ای برای بار دوم. اما وقتی لیپی دوباره ترکیب تیم را تغییر داد، این فصل با ناامیدی به پایان رسید. 4 بازیکن سابق یوونتوس، یورگن کولر، استفان رویتر، سوسا و اندي مولر که در تیم پرقدرت بوروسیا دورتموند توپ می‌زدند، یوونتوس را با نتیجه 3 بر یک در فینال لیگ قهرمانان در مونیخ به شكست واداشتند. سیاست لیپی همواره نتایج درخشانی را به همراه داشت که متکی بر تغییرات مداوم در تیم برای تضمین کارکرد درست تیم و پر کردن صندوق باشگاه با فروش بازیکنان معروف بود، بنابراین فیلیپو اینزاگی جایگزین ویه‌ری شد و ویه‌ری نیز به اتلتیکو مادرید رفت. ادگار داویدز به جای یوگوویچ آمد و یوگوویچ به لاتزیو فروخته شد.
داویدز پس از پشت سر گذاشتن چند فصل درخشان در آژاکس، دیگر بازیکنی موثر نبود اما لیپی همانطور که به وقت خود از زین‌الدین زیدان بهترین بازی را گرفت، از این هلندی قدرتمند بهترین نتیجه‌ها را به دست آورد، یعنی کسب توپ، پاس دادن به نفر مقابل و پس از آن مراقبت از پشت سر. استعداد و نبوغ زیدان پس از شروعی ضعیف و کمرنگ، بنا به سنت شماره 10های مشهور یوونتوس شکوفا شد؛ افرادی چون عمر سیووری، میشل پلاتینی، باجو و در آخر دل‌پیرو. لیپی با داشتن زیدان، بهترین بازیکن جهان، در تیم خود دست از تعویض بر نداشت. با از دست دادن 2 فوروارد قدرتی یعنی ویه‌ری و بوکسیچ، او سیستم 2-1-3-4 را به کار برد تا بتواند از مهارت اینزاگی و دل‌پیرو بهترین استفاده را ببرد. یوونتوس به‌رغم برتری در فوتبال ایتالیا و اروپا، فینال لیگ قهرمانان اروپا که سومین حضور متوالی آنان بود را از دست داد و با نتیجه یک بر صفر به تیم رئال مادرید باخت، درست مانند فصل قبل در مقابل بوروسیا دورتموند که در لحظات ابتدایی بازی، خطر چندان مهمی تیم را تهدید نمی‌کرد. باخت تنها به خاطر یک اشتباه کوچک بود، همه بر این باور بودند که یوونتوس هنوز می‌خواهد بهترین تیم اروپا باشد.