یاشاسین تیراختور طرفدارلاری

مهدی محمدی: ز

مان رفتن به سمت ورزشگاه فرا می‌رسد و همچنان آنها که تجربه قبلی دارند از مصائب انجام کار خبری در ورزشگاه یادگار می‌گویند و انتظار را برای ما شیرین‌تر می‌کنند.

در طول مسیر به نکته جالبی برمی‌خورم؛ پارک‌ها در یک روز تعطیل مملو از مردمی است که مثل من و امثال من زندگی را سخت نمی‌گیرند و این یکی از ویژگی‌های مردم این شهر است که دلگیرند از برخی توهین‌ها و میهمان‌نوازند و بی‌آزار. به دامنه یک کوه که می‌رسیم با انبوه اتومبیل‌های پارک شده مواجه می‌شویم و این یعنی نزدیک شدن به ورزشگاه! آری مردم این شهر برای تماشای بازی تیم محبوبشان باید کوهنوردی کنند. 2 ساعت مانده به بازی خود را مقابل ورزشگاه 70 هزارنفری یادگار امام می‌بینیم که بیش از حد ظرفیتش پر شده و مردم تلاش می‌کنند در اطراف ورزشگاه و تپه‌های مجاور جایی برای نشستن بیابند. خودشان معتقدند که 150‌هزار تماشاگر داخل ورزشگاه حضور دارند اما هر قدر هم مهربان بنشینند گنجایش ورزشگاه چنین اجازه‌ای نمی‌دهد و واقع‌بینانه است که جمعیت را حدود 100هزارنفر برآورد کنیم. نقطه عطف این سفر اینجاست که خبرنگاران را به داخل ورزشگاه راه نمی‌دهند. وقتی می‌پرسیم چرا با وجود ارائه کارت صادره از سوی سازمان تربیت بدنی نمی‌توانیم وارد ورزشگاه شویم، می‌گویند: «اگر خبرنگارید چرا لباس شخصی هستید؟!» ششگلانی رئیس هیات فوتبال استان نیز اعلام کرده که طبق آیین‌نامه فدراسیون، خبرنگاران باید لباس کار داشته باشند البته توضیح بیشتری نداد که دقیقا چیست و از کجا می‌شود آن را تهیه کرد. حال بماند که از منظر یکی از برگزار‌کنندگان مسابقه، خبرنگاران باید برای ورود به ورزشگاه یادگار امام تبریز بلیت بخرند! تلاش‌های فاطمی سخنگوی باشگاه تراکتورسازی موجب می‌شود راهی برای ورود پیدا کرده و عازم جایگاه خبرنگاران شویم؛ جایگاهی که سکوهای سیمانی‌اش به اشغال تماشاگران درآمده و شباهتی به محل فعالیت اصحاب رسانه ندارد. استفاده از تلفن، فاکس یا حتی کاغذ و خودکار توقع بیجایی است وقتی حتی صندلی برای نشستن پیدا نمی‌شود. با همه این تفاسیر، مسؤول جایگاه اعلام می‌کند که بزودی خبرنگاران می‌توانند از اینترنت هم استفاده کنند و ما نیز فقط نگاهش می‌کنیم! بازیکنان
2 تیم به زمین آمده‌اند تا خود را گرم کنند. ورزشگاه یکدست قرمزپوش است اما کسی پرسپولیسی‌ها را تحویل نمی‌گیرد و بازیکنان تراکتورسازی یک به یک تشویق می‌شوند. خارجی‌های تیم مثل جاسم کرار و عرفان اولروم در اولویت هستند. در ادامه شفق به همراه مسؤولان باشگاه گالاتاسرای وارد زمین می‌شود و تماشاگران به سبک ترکیه‌ای تشویقشان می‌کنند. شریفی هم می‌آید تا تشویق شود و برای تماشاگران دست تکان دهد. حکم اخیر کمیته انضباطی تا حد زیادی او را در تبریز محبوب کرده است! کمی بعد نوبت ورود علی دایی است و تماشاگران در حمایت از سرمربی پرسپولیس، علیه علی کریمی شعار می‌دهند! تماشاگران او را افتخار ترک‌ها خطاب می‌کنند. جالب اینجاست که هواداران به راحتی می‌توانند وارد زمین شوند و دایی را در آغوش بگیرند یا به نوبت ماموران حراست را به دنبال خود بکشانند. بالاخره انتظارها بسر می‌رسد و چهره محبوب تبریزی‌ها قدم به زمین می‌گذارد تا ورزشگاه یکصدا کریم باقری را فریاد ‌کند، آنقدر که بفهمیم همتایی برایش قائل نیستند و در تبریز محبوبیتی دارد فراتر از کمالوندها، شفق‌ها و... البته قرار بود باز هم مقابل تیم سابقش بازی نکند اما بین 2 نیمه مصدومیتش بهبود می‌یابد، از نیمه دوم به زمین می‌رود و زمان ارسال توپ‌های بلند هیچ اثری از مصدومیت و ناآمادگی در ساق‌هایش دیده نمی‌شود. بازی که آغاز می‌شود تشویق‌ها هم به اوج می‌رسد و با آلاتی چون بوق، طبل و شیپور و انواع شعارهای آذری و فارسی (اعم از ورزشی و غیر ورزشی!) تیمشان را مورد حمایت قرار می‌دهند و مانند برخی کشورهای عربی صدای لیدرها از بلندگوهای دستی نیز شنیده می‌شود. تراکتورسازی با حمایت این هواداران بازی را در دست می‌گیرد و گل اول را هم به ثمر می‌رساند تا در این لحظه تبریزی‌ها خوشحال‌ترین مردم روی زمین باشند. در فاصله‌ای دور تا ورزشگاه و روی تپه‌های اطراف هم می‌توان خوشحالی دوستداران تراکتورسازی اعم از مرد و زن را دید! برخلاف تیم‌های دیگر قرار نیست فقط تا وقتی تیم حمله می‌کند و گل می‌زند مورد حمایت قرار گیرد. پرسپولیس گل تساوی را به ثمر می‌رساند اما تماشاگران با سر دادن شعار «عیبی یوخ» همچنان تیم خود را حمایت می‌کنند، ‌البته توقع دارند داور همه سوت‌ها را به نفع آنها بزند و مقابل سوت‌های ضد تراکتوری موضع می‌گیرند، به‌طوری که وقتی بازی تمام می‌شود بطری‌های زیادی را به سمت زمین پرتاب می‌کنند، هر چند حداقل این‌بار قضاوت بازی مشکلی نداشت و شفق هم تیمش را بیرون نکشید! در پایان بازی، دایی که از کسب یک امتیاز راضی به نظر می‌رسد، نحوه حمایت همه‌جانبه و پرشور تماشاگران تبریزی از تیم شهرشان را مورد ستایش قرار می‌دهد و کمالوند نیز با تقدیر از حمایت تماشاگران، قول قهرمانی در فصل آینده در صورت جذب چندین بازیکن جدید را می‌دهد. یاد قول مسؤول جایگاه خبرنگاران ورزشگاه می‌افتم که گفت؛ بزودی می‌توان در جایگاه از اینترنت استفاده کرد! ترافیکی سنگین در خیابان‌ها به‌وجود آمده و با این حال خبری از شکستن شیشه و شعارهای ناهنجار نیست. آرامش شهر در عین شلوغی قابل تحسین است اما شاید مشکل این هواداران همین باشد که فقط مورد تحسین واقع می‌شوند و قدمی برایشان برنمی‌دارند. براستی چرا باید با رنج فراوان به ورزشگاه بروند و از اندک امکانات رفاهی بی‌بهره باشند؟ هرچند عشق به تراکتورسازی به حدی است که حتی اگر شناختی از فوتبال نداشته باشند همواره در کنارش بوده، سختی‌ها را به جان می‌خرند و دم نمی‌زنند. یاشاسین تیراختور طرفدارلاری.