رژیم صهیونیستی همواره آثار تاریخی و باستانی فلسطینیان را مصادره کرده و به نام خود ثبت می‌کند. اگر ممکن است کمی در این‌باره برایمان توضیح بدهید؟
طرح اسرائیلی‌ها واضح است و بر هیچکس پنهان نیست. هدف نهایی آنان اشغال تمام سرزمین فلسطین و بنا نهادن کشوری برای خود در این سرزمین است، به آن دلیل که آنان صاحبان اصلی این سرزمین نیستند، برای اثبات خود و اثبات اینکه این سرزمین متعلق به آنان است، باید دلایل و مدارک تاریخی داشته باشند، از همین رو تلاش می‌کنند با مصادره اموال، آثار و متملکات تاریخی فلسطینیان، آنها را به نام خود کنند و به اصطلاح به جهانیان بگویند که در سرزمین فلسطین ریشه دارند و متعلق به این سرزمین هستند. آنان با وجود اینکه ده‌ها دانشمند و کارشناس آثار باستانی دارند که دائما در حال جست‌وجو برای آثار یهودی هستند اما هیچگاه نتوانستند چیزی در سرزمین فلسطین بیابند که اثری از اسرائیل در آن وجود داشته باشد. بعد از اینکه نتوانستند اثری برای اثبات خود پیدا کنند، مرحله جدیدی را آغاز کردند و آن دست بردن و تغییر تاریخ و واقعیت بود. آنان حتی به‌رغم انجام حفریات، اثری جز آثار یونانی، رومانی، عثمانی و عربی پیدا نکردند. بیشتر این آثار اسلامی بوده و به دوران اموی بازمی‌گردد. آنچه از آثار به اصطلاح اسرائیلی وجود دارد، همه آن بتازگی ساخته شده تا آن را جای آثار تاریخی جا بزنند. آنها سعی می‌کنند قدمت این آثار را 3 هزار ساله اعلام کنند اما همه کارشناسان و دانشمندان حقیقت را می‌دانند. متاسفانه این تغییر تاریخ در حالی صورت می‌گیرد که همه اعراب ساکت و نظاره‌گرند در حالی که واقعیت امر را می‌دانند. فلسطینیان به هیچ‌وجه نیاز ندارند که تعلق خود به این سرزمین را ثابت کنند زیرا تاریخ یکهزار و 400 سال گذشته، خود بیانگر و ثابت‌کننده امر است و همین دلیل کافی است تا ما ریشه خود را در این سرزمین ثابت کنیم. مهم نیست که در دوران مختلف چه نوع حکومت‌هایی مثلا عربی، عثمانی، رومانی و ... در این سرزمین زندگی می‌کرده‌اند. آنچه مهم است این است که در طول این مدت اعراب ساکن این سرزمین بوده‌اند. اسرائیلی‌ها با تکیه بر همین تقلب تاریخی، این منطقه را اشغال کرده‌اند و در حال ساخت و ساز و ساختن شهرک برای خود هستند. آنان حتی به گفته «بنیامین نتانیاهو» نخست‌وزیر صهیونیستی خواستار تبدیل بیت‌المقدس اشغالی به پایتخت یهود هستند. در سایه سکوت اعراب، اسرائیل روز به روز در حال گام برداشتن در مسیر طرح اسرائیل بزرگ است و همه ما می‌دانیم که آنان به سرزمین فلسطین بسنده نمی‌کنند بلکه طرح‌شان شامل دیگر سرزمین‌های اسلامی نیز می‌شود. بدون شک اگر اینگونه ادامه پیدا کند در آینده نه‌چندان دور می‌گویند ما یهودیان زمانی در منطقه خیبر در نزدیکی مدینه منوره زندگی می‌کردیم، بنابراین آن سرزمین هم مال ماست. همانطور که طی 4 یا 5 سال اخیر نیز شنیده‌ایم که تحت عناوین مختلف به شمال عراق یعنی مناطق کردنشین آمده‌اند و سرزمین‌هایی را خریده‌اند و حتی کارخانه‌هایی برای خود احداث کرده‌اند. آنان حتی ادعا دارند که منطقه «عور» در جنوب عراق که در نزدیکی شهر «بابل» است، به اسرائیل تعلق دارد. وقتی علت را می‌پرسیم، می‌گویند: شهر حضرت ابراهیم(ع) بوده و تعدادی از پیامبران بنی‌اسرائیل در آن زندگی می‌کرده‌اند و اکنون در آنجا دفن شده‌اند، بنابراین متعلق به اسرائیل است. اخبار موجود حتی ثابت می‌کند که در سال 2003 میلادی یعنی زمان حمله آمریکا به عراق، اسرائیلی‌ها نخستین کسانی بودند که آمدند و آثار تاریخی زیادی را از موزه اصلی و دیگر موزه‌های عراق دزدیدند و برای خود مصادره کردند تا آن را به نام خود بکنند و جزو تمدن خود به جهانیان معرفی کنند.
اعراب چگونه می‌توانند با اینگونه اقدامات اسرائیل مقابله کنند؟
به اعتقاد بنده اعراب برگ برنده‌های بسیار زیادی دارند که می‌توانند براحتی بر رژیم صهیونیستی فشار بیاورند اما متاسفانه در حال حاضر سیاست و مسیر تمام دولت‌های عربی مشخص شده است. همه آنها در خواب زمستانی بسر می‌برند و گویا هیچ اثری از بیداری و نگرانی از این مساله در جهان عرب وجود ندارد. تنها اعتماد ما به افکار عمومی و مردم جهان عرب و جهان اسلامی است زیرا حکام عرب که همه تکلیف‌شان روشن است. بدون شک اگر اعراب و مسلمانان هرچه زودتر بیدار نشوند و به خود نیایند، یک روز صبح که از خواب بیدار می‌شویم، خواهیم دید که مسجدالاقصی را به طور کامل منهدم کرده‌اند و به جای آن به اصطلاح «هیکل» را ساخته‌اند که به اعتقادشان مقدمه ظهور حضرت مسیح (ع) است. ملت فلسطین در وهله اول پول نیاز دارد و حتی اگر هم کشورهای مختلف کمکی به فلسطین بکنند، مردم چیزی گیرشان نمی‌آید بلکه اسرائیل اصلا نمی‌گذارد که به غیر از تشکیلات خودگردان، کسی دیگر چیزی گیرش بیاید.
کمی درباره عملیات استشهادی اخیر که به کشته شدن 3 صهیونیست منجر شد، توضیح دهید و بفرمایید چرا هر بار که یک عملیات استشهادی انجام می‌شود، می‌بینیم چندین گروه و شاخه نظامی مسؤولیت آن را برعهده می‌گیرند؟ بالاخره تکلیف چیست؟ از کجا می‌توان فهمید چه کسی عملیات را انجام داده است؟
در حقیقت همانطور که می‌دانید شاخه‌های نظامی و گروه‌های مسلح زیادی در فلسطین وجود دارد و فعالیت می‌کنند و شاید هرکدام علاوه بر هدف مشترک که آزادسازی سرزمین فلسطین است، اهداف خاص خود را نیز دارند. اینکه چرا چند گروه اعلام مسؤولیت می‌کنند، می‌تواند چندین عامل و دلیل داشته باشد. گاهی بین شاخه نظامی و بخش سیاسی گروه هماهنگی لازم انجام نشده و عملیات به قدری محرمانه بوده که حتی فرماندهان سیاسی هم اطلاع نداشتند. در این صورت می‌بینیم بخش سیاسی فورا اعلام مسؤولیت می‌کند و بعدا حقیقت را می‌فهمد. گاهی نیز عملیات به صورت مشترک و با همکاری چند گروه مسلح و شاخه نظامی انجام شده، در این صورت گاهی هر گروه برای خود اعلام مسؤولیت می‌کند و تا حدی می‌توانیم بگوییم دروغ هم نگفته است. اما عملیات اخیر به‌طور کامل توسط جنبش جهاد اسلامی انجام شد. نیروهای شاخه نظامی جهاد اسلامی با قرار دادن چندین مین و در تله انداختن تعدادی از سربازان ارتش صهیونیستی، آنان را در دام انداخته و چندین تن را کشته و زخمی کردند. اعتراف می‌کنیم که بین بخش سیاسی و نظامی هماهنگی انجام نشده بود. جنبش مقاومت اسلامی، حماس فورا تماس گرفت تا بپرسد آیا جهاد اسلامی این کار را کرده یا خیر، بخش سیاسی ما هم که اطلاع نداشت انکار کرد و در نتیجه حماس فورا مسؤولیت را برعهده گرفت اما کمی که گذشت مشخص شد کار بچه‌های جهاد اسلامی بوده است. حتی از چند جوان فلسطینی که در این عملیات به شهادت رسیدند نیز می‌توان فهمید که متعلق به جهاد اسلامی بوده‌اند.
آیا درگیری‌های اخیر مسجدالاقصی نیز به این عملیات ربطی داشته یا اینکه به ساخت کنیسه‌ای که «خراب» نامیده می‌شود، مربوط است؟
ملت فلسطین در تمام دوران و همه وقت یعنی از زمان آغاز اشغال سرزمینش تاکنون در حال مقاومت علیه اشغالگران بوده اما فراز و نشیب داشته است. ناگفته نماند توانایی‌ها و قدرت‌های ملت فلسطین روز به روز کمتر و ضعیف‌تر می‌شود. حتی راه‌های ارتباطی هم سخت‌تر و کمتر می‌شود. مثلا در همین درگیری‌های اخیر شهر بیت‌المقدس، فقط فلسطینیان این شهر بودند که مقاومت کرده‌اند زیرا دیگر فلسطینیان اصلا توانایی رفتن به آنجا را ندارند. محور اصلی مقاومت اخیر در شهر بیت‌المقدس گروه «شیخ رائد صلاح» و گروهش بوده‌اند. البته آنها هم خیلی تحت فشار هستند. صهیونیست‌ها اعلام کرده‌اند فقط افراد بالای 50سال حق رفتن به مسجدالاقصی را دارند اما خودشان به همین گفته خود نیز عمل نمی‌کنند. با این حال دیدیم که جوانان این شهر چگونه مقاومت می‌کردند. صهیونیست‌ها همچنین برای زیر فشار قرار دادن فلسطینیان خانه‌های آنان را تخریب می‌کنند یا خیلی از آنها را از شهرشان تبعید می‌کنند و برخی دیگر را نیز بازداشت می‌کنند. تمام این اقدامات موجب تضعیف فلسطینیان می‌شود اما با این حال ملت فلسطین همچنان سرزنده است و به مقاومت خود علیه اشغالگران ادامه می‌دهد. ساخت کنیسه «خراب» طبق گفته یکی از خاخام‌های خرافه‌گوی صهیونیستی، مقدمه‌ای است برای ساخت «هیکل» که مقدمه ظهور مسیح (ع) و پایان تاریخ خواهد بود. اما متاسفانه دیدیم که هیچیک از کشورهای عربی نسبت به ساخت این کنیسه واکنش نشان ندادند و حتی تشکیلات خودگردان فلسطین که خود را مسؤول مردم فلسطین می‌داند سکوت کرد و واکنش نشان نداد و در عوض رسما اعلام کرد که آماده ادامه مذاکرات صلح با اسرائیل است.
تاکنون هیچگاه ندیده‌ایم که «سلام فیاض» نخست‌وزیر فلسطین درباره حق طبیعی فلسطینیان در بازگشت به سرزمین مادری‌شان سخن گفته باشد. می‌خواهیم بدانیم آیا وی به‌طور شخصی مخالف بازگشت فلسطینیان است یا موضع رسمی تشکیلات خودگردان یا جنبش فتح را اعلام می‌کند؟
این به هیچ‌وجه موضع رسمی جنبش فتح یا تشکیلات خودگردان و هیچ‌کدام از افراد ملت فلسطین نیست. این تنها اظهارات شخصی «سلام فیاض» است. اگر به سابقه این فرد نگاه کنید، خودتان متوجه خواهید شد او 4 سال پیش به همراه تعدادی از دوستان و همفکرانش برای انتخابات فلسطین کاندیدا شدند اما حتی موفق نشدند یک درصد از آرای ملت فلسطین را به خود اختصاص بدهند، اما ناگهان دیدیم که یکباره وی نخست‌وزیر تشکیلات خودگردان شد. همه می‌دانند او به درخواست آمریکا و اسرائیل در این سمت تعیین شد و علت این امر همین افکار و آرای سیاسی وی است که یکی از آنها حذف حق بازگشت آوارگان فلسطینی به سرزمین‌شان است. او طرح آمریکا و اسرائیل را اجرا می‌کند. او حاضر است دست به هر کاری بزند و هر طرح و سیاستی را پیاده کند و فقط برایش مهم است که موقعیتش به خطر نیفتد. ما معتقدیم او به هیچ‌وجه به صورت قانونی در این جایگاه نیست یعنی ما اصلا به نخست‌وزیری او اعتراف نمی‌کنیم. او زمانی روی کار آمد که اختلاف میان فتح و حماس زیاد شده بود و دولت موقت باید تشکیل می‌شد. ناگزیر محمود عباس، ابومازن وی را برای سمت نخست‌وزیری انتخاب کرد. او حتی موافقت پارلمان فلسطین را به دست نیاورده است در حالی که در قانون اساسی فلسطین هر نخست‌وزیری که از سوی رئیس تشکیلات تعیین می‌شود باید موافقت پارلمان را به دست بیاورد. ما او را نماینده فلسطین و ملت فلسطین نمی‌دانیم.
نظرتان درباره نشست اخیر اتحادیه عرب که در لیبی برگزار شد، چیست و موضع اعراب در این نشست درباره پرونده فلسطین را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ بویژه اینکه گویا این کنفرانس را به نام«فلسطین» نامیدند.
صحبت زیادی در این‌باره ندارم، چون موضع اعراب در کل واضح است. اگر قرار بود یا می‌خواستند کاری کنند، از سال‌ها قبل می‌کردند. ما می‌بینیم هیچیک از سران عرب تاکنون نتوانسته بیانیه صادر کند یا حتی در مقابل دوربین و دیدگاه همگان بایستد و فقط به صورت شفاهی اسرائیل را محکوم کند یا بتوان گفت تنها یکی، دو تا از آنها فقط گاهی محکوم کرده‌اند اما همه می‌دانیم که محکوم کردن کافی نیست. ما موضعی متحد می‌خواهیم تا به نتیجه‌ای واقعی دست یابیم. الان دیگر وضع به گونه‌ای شده که ما حتی راضی هستیم این کشورهای عربی فقط اقدامات اسرائیل را محکوم کنند؛ چیز دیگری از آنها نمی‌خواهیم. موضع نشست اخیر اتحادیه عرب هم مانند دیگر نشست‌های گذشته درباره پرونده فلسطین بسیار ضعیف بود، اگر هم چیزی گفته شد به مثابه جوهری روی کاغذ بوده است. در مجموع بیشتر افکار عمومی جهان عرب هیچ امیدی به نشست‌های سالانه اتحادیه عرب ندارند زیرا می‌دانند که هیچ خروجی ندارد و نتیجه مثبتی از آن عاید اعراب نمی‌شود. متاسفانه سران عرب هنوز به دنبال مذاکره و صلح با اسرائیل هستند در حالی‌که مقامات صهیونیستی همیشه آنها را تحقیر می‌کنند و اصلا به هیچ قرارداد یا توافقنامه‌ای پایبند نیستند و همه آن را جوهری روی کاغذ می‌دانند. به اعتقاد بنده تنها اظهارات یا سخنرانی نسبتاً مفید و مناسب اخیر، سخنان «رجب طیب اردوغان»، نخست‌وزیر ترکیه بود که در این نشست بیان شد. اظهارات وی واقعی و مناسب بود و توانست دل بسیاری از اعراب را به دست بیاورد و اسرائیلی‌ها را بترساند، اما هیچیک از اعراب حرف مفید و موثری در این‌باره نزدند.
به نظر شما با توجه به اینکه ترکیه همواره با اسرائیل رابطه داشته و تقریبا هم رابطه‌ای خوب بوده، چرا آقای اردوغان چنین اظهاراتی گفته و این موضع را علیه اسرائیل گرفته است؟
در ترکیه از سال 1924 میلادی یعنی بعد از فروپاشی امپراتوری عثمانی، همواره سعی شده این کشور را از اسلام دور نگه‌دارند، از همین رو همیشه سکولارها و ارتشی‌ها حاکم بوده‌اند اما مردم ترکیه متدین بوده‌اند و بیشتر در خفا دین و ایمان خود را حفظ کرده‌اند تا اینکه اسلامگرایان روی کار آمدند. اکنون روز به روز می‌بینیم مواضع بهتر و اسلامی‌تری گرفته می‌شود. راه ندادن ترکیه به اتحادیه اروپا در اینگونه موضع‌گیری‌ها نیز بی‌تاثیر نبوده است.
چندی پیش شنیدیم که عمرو موسی، دبیر کل اتحادیه عرب اظهارات شدیدی علیه رژیم صهیونیستی بیان کرد. به نظر شما بعد از این همه سال موضع ضعیف و نامناسبی که اتخاذ می‌کرد، چرا اکنون تغییر موضع داده و به نفع فلسطینیان حرف می‌زند، یعنی ممکن است علت این مساله تلاش وی برای کسب محبوبیت در مصر برای جانشینی حسنی مبارک باشد؟
درباره بخش آخر سوالاتان هیچ اطلاعی ندارم. این مساله را باید از خودش پرسید که آیا می‌خواهد کاندیدا شود یا خیر. اما درباره بخش اول، به نظر من عمرو موسی چون ریاست اتحادیه عرب را برعهده دارد، شخصیتی است که محدود به یک کشور نمی‌شود و فراتر از آن است، از همین‌رو همیشه باید مدافع منافع تمام کشورهای عربی و مسائل مختلف اعراب و از جمله پرونده فلسطین باشد. از نظر ما، عمرو موسی شخصیت خیلی خوبی نیست اما نسبت به بسیاری از حکام عرب موضع بهتری دارد. این نخستین‌باری بود که وی موضع نسبتاً خوبی اتخاذ کرده و اظهارات ضداسرائیلی بیان کرده است. شاید بتوان گفت عمرو موسی چون نماینده یک کشور خاص نیست راحت‌تر می‌تواند علیه اسرائیل موضع بگیرد، شاید علت این است که از به خطر افتادن یک کشور نگران نیست.
پس از رفتن حسنی مبارک و روی کار آمدن جانشین وی، به نظر شما روند مذاکره میان گروه‌های فسطینی چگونه خواهد بود؟
اولاً دعا می‌کنم که خداوند دیگر مثل او را روی کار نیاورد و ان‌شاءالله که سرنوشت وی به جهنم منتهی شود. متاسفانه حسنی مبارک بلایی سر ملت مصر آورد که زندگی کردن برای شهروندان مصری کار بسیار سخت و گاهی غیرممکن شده است. به‌طور میانگین هر مصری ماهانه حدود 2 هزار دلار درآمد نیاز دارد تا بتواند به صورت شرافتمندانه زندگی کند، در حالی‌که میانگین درآمد هر شهروند مصری در حال حاضر حدود 300 دلار است، یعنی یک‌دهم مبلغ مورد نیاز. این وضع موجب افزایش شدید و تاسفبار فساد مالی در این کشور بزرگ عربی شده است. این کشور در حال حاضر توسط باندهای مافیایی اقتصادی اداره می‌شود. متاسفانه اخبار رسیده از مصر حاکی از آن است که حسنی مبارک و حزب حاکم در مصر حاضرند هر امتیازی را به هر کشور یا هر کسی بدهند و در مقابل جانشینی جمال مبارک به جای پدرش را تضمین کنند.
وضع فعلی «گلعاد شالیت» سرباز به اسارت درآمده ارتش صهیونیستی در چه حالی است و پرونده تبادل اسرا میان فلسطینیان و صهیونیست‌ها در حال حاضر در چه مرحله‌ای قرار دارد؟
تبادل اسرایی که در سابق همواره انجام شده نشان می‌دهد که گاهی طرفین تا حد مرز تبادل پیش می‌روند اما در نهایت مشکلی پیش می‌آید و عملیات تبادل به تعویق می‌افتد. پرونده گلعاد شالیت نیز تاکنون بارها به خوبی پیشرفته اما هر بار دلایلی خاص به وجود آمده که عملیات را به تعویق انداخته است. در مجموع مذاکرات تبادل اسرا همواره امری سخت و پیچیده بوده است زیرا اسرائیلی‌ها بیشتر اوقات حاضر نیستند از درخواست خود کوتاه بیایند. اکنون هم پیشنهادی از سوی حماس ارائه شده اما اسرائیل حاضر نیست افراد مورد نظر حماس را آزاد کند. آنها حتی حاضرند تعداد بیشتری از درخواست حماس را بدهند اما به هیچ‌وجه حاضر به تنازل و آزاد کردن افراد مورد نظر حماس نیستند. حماس هم اصرار می‌کند، همین امر باعث شده عملیات تبادل به تاخیر بیفتد.
آیا واقعا سلاحی از طریق تونل‌هایی که فلسطینیان حفر کرده‌اند، وارد نوار غزه می‌شود؟
ما چیزی برای پنهان کردن نداریم. واقعیت این است که بله، سلاح از سرزمین‌های مصری آورده می‌شود اما اختلاف این است که دشمنان این کار را غیرقانونی می‌دانند در حالی‌که ما معتقدیم آوردن سلاح برای مقاومت و دفاع از سرزمین فلسطین، حق مسلم ماست بویژه اینکه صهیونیست‌ها فلسطینیان را از همه طرف محاصره کرده‌اند. آنان از زمین، هوا و حتی دریا ما را محاصره کرده‌اند. شما چه انتظاری دارید؟! ملت فلسطین حق دارد این تونل‌ها را حفر کند تا مواد غذایی، مواد ساختمانی، سلاح، دارو و هرچیز دیگر مورد نیاز را وارد کند. راه حل دیگری وجود ندارد. متاسفانه دولت مصر هم در منهدم کردن این تونل‌ها با اسرائیل همکاری می‌کند و همین امر باعث شده زندگی بر فلسطینیان روز به روز سخت‌تر شود و به دلیل کمبود مواد مورد نیاز، گرانی سرسام‌آوری در سرزمین فلسطین بویژه غزه وجود دارد.
زمان جنگ آینده اسرائیل علیه غزه یا حزبالله را چه زمانی پیش‌بینی می‌کنید؟
اینکه چه زمانی خواهد بود، دقیقا نمی‌شود مشخص کرد اما حتمی بودن این نبرد ثابت شده است. بدون شک اسرائیل اگر پیروزی خود را تضمین نکند، وارد جنگ دیگری نخواهد شد زیرا شکست ارتش صهیونیستی در جنگ 33 روزه با حزبالله و جنگ 22 روزه با نوار غزه برای آنها بسیار سنگین تمام شد. البته به اعتقاد ما مقاومت هم روز به روز قوی‌تر می‌شود و کار را بر اسرائیل سخت‌تر می‌کند. ما معتقدیم اگر اسرائیل یک بار دیگر به لبنان حمله کند، حزبالله این بار حمله‌ای به سبک جدید انجام خواهد داد و حتی شاید نیروهای حزبالله به صورت زمینی وارد سرزمین‌های فلسطینی شوند و با شکست ارتش صهیونیستی، سرزمین‌های فلسطینی را آزاد کنند.