روزنامه
کیهان با انتشار بخشی دیگر از دفاعیات حسین شریعتمداری در دادگاه شکایت شیرین عبادی از این روزنامه نوشت: شیرین عبادی که صهیونیست‌ها و آمریکایی‌ها ایشان را بانوی صلح ایران لقب داده‌اند، خود را جان نثار شاه می‌دانسته و از قتل عام مردم قم توسط رژیم پهلوی در 19 دی‌ماه 1356 حمایت کرده است، در کانون غیرقانونی موسوم به «مدافعان حقوق بشر» اظهار می‌دارد: «اگر مرا ترور کنند و به قتل برسم، روزنامه کیهان مسؤول آن است»! و یکی دیگر از حاضران در جلسه کذایی می‌گوید: «پشت صحنه تمام مطالبی که علیه خانم شیرین عبادی مطرح می‌شود، حسین شریعتمداری است»! بدیهی است که کیهان در واکنش به این اقدام کانون غیرقانونی مدافعان حقوق بشر، حق شکایت داشت و خانم عبادی نیز برای اقدام مجرمانه‌ای که مرتکب شده بود و اتهام ناروایی که به اینجانب و روزنامه کیهان زده بود پاسخی نداشت. در ادامه این دفاعیه تصریح شد: این نخستین‌بار نیست که شیرین عبادی دستور خفه‌کردن رسانه‌های متعهد و خاموش کردن صدای اعتراض مردم انقلابی را صادر می‌کند و آنان را «آشوبگر» می‌نامد. شاید کمتر کسی سخنرانی‌های شیرین عبادی در آن روزها را به یاد داشته باشد. سخنرانی‌هایی که در آن از انقلاب و انقلابیون مسلمان ایران ابراز «تنفر و انزجار» می‌کرد و با لگدمال کردن پیکر زنان و کودکانی که در جریان قتل عام وحشیانه رژیم پهلوی به خاک و خون کشیده شده بودند، خود را «جان نثار شاه» و «آماده جانبازی» در راه شاهنشاه آریامهر می‌دانست. حسین شریعتمداری افزود: خانم شیرین عبادی ضمن شکایت از روزنامه کیهان، تلاش کرد اظهارات خویش در حمایت از سرکوب و قتل عام مردم ایران و اعلام جان‌نثاری برای شاه را تکذیب کند و گفت و نوشت که هرگز چنین اظهاراتی را بیان نکرده است. با شناختی که از شیرین عبادی داشتیم و داریم، تکذیب خبر مستند کیهان از سوی ایشان برای‌مان دور از انتظار نبود. از دروغگویی پرسیدند آیا در طول عمر 60 و چند ساله خود برای یک‌بار هم که شده، حرف راست زده‌ای؟ پاسخ داد اگر بگویم آری، دروغ دیگری گفته‌ام!
شریعتمداری در پایان تصریح کرد: شیرین عبادی در اسفند 87 برای شرکت در نخستین اجلاس ائتلاف تمدن‌ها به مادرید رفته بود که در آنجا از مجرمانه بودن همجنس‌گرایی در ایران ابراز تاسف کرده و می‌گوید، «متاسفانه در ایران به لحاظ قانونی، همجنس‌گرایی جرم تلقی شده و برای آن مجازات‌های سنگین در نظر گرفته‌اند». اینجانب با ارائه شواهد و قرائن و اسناد غیرقابل انکار دیگر به این واقعیت تلخ اشاره خواهم کرد که یکی از اصلی‌ترین اهداف آمریکا و اسرائیل از اعطای جایزه صلح نوبل به خانم شیرین عبادی، تحقیر شخصیت زن ایرانی بوده است. به این منظور که با ارائه و معرفی خانم عبادی به عنوان نماینده زنان ایرانی، مانع از الگوبرداری زنان سایر کشورهای اسلامی از شخصیت برجسته و فرهیخته زن ایرانی شوند. دغدغه‌ای که طی 30 و چند سال گذشته برای نظام سلطه و غارتگر جهانی به کابوس وحشتناکی تبدیل شده است. در این باره به اقتضای موارد شکایت خانم عبادی اشاره بیشتری خواهم داشت.
جدال مانیفست‌ها در اردوگاه فتنه
روزنامه
جوان در گزارشی با بیان اینکه «رقابت چهارضلعی به مراحل پایانی خود نزدیک می‌شود» نوشت: این روزها دوئل سران اصلاحات برای تصاحب جایگاه رهبری این قوم به مراحل پایانی خود نزدیک می‌شود و هرکدام سعی دارند با استفاده از تاکتیک‌های مختلف، افسار این کاروان بی‌ساربان را از آن خود کنند. یک طرف این دوئل محمد خاتمی است که با 8 سال سابقه ریاست‌جمهوری این جناح و شخص اول اصلاحات مدعی است و حتی در 4 سال پس از دوران ریاست خود نیز هیچ‌کس از اصلاح‌طلبان یارای رقابت با وی را نداشت و همچنان کشتی در آستانه به گل نشست اصلاح‌طلبان را ناخدا بود و از طرف دیگر میرحسین موسوی بود با سابقه 2 دوره نخست‌وزیری زمان جنگ که باید نقطه آغازین تفکر دوم خرداد را در دولت او جست‌و‌جو کرد. این روزنامه با بيان این نکته که طنین شعارهای کوبنده مردم در نهم دی خیابان‌های پایتخت را درنوردید، نوشت: قبل از میرحسین و کروبی، خاتمی به فکر افتاد که باید راه خود را از تندروی‌های آن دو کاملا جدا کند و با مستمسک شدن به راه قانون و عمل به قانون اساسی نشان دهد که وی هنوز خواهان بازگشت به جایگاه قبلی خود در نظام جمهوری اسلامی است. تلاش‌های خاتمی پس از آغاز سال جدید در قالب دید و بازدیدهای نوروزی افزایش یافته و با استفاده از پل‌های ارتباطی خواص سعی در جذب دوباره توده‌ها و کسب اعتماد مجدد آنها دارد و همانگونه که طی چند روز گذشته نیز شاهد بودیم، وی از تدوین جزوه اصلاحات خبر داد و از سوی دیگر میرحسین موسوی نیز اخیرا به تکاپو افتاده تا به خاتمی از طریق تدوین مانیفست «سبز» پاتک بزند و با چارچوب‌بندی برای جنبش خیابانی خود هویت‌سازی کند.
لیبرالیسم به مثابه یک دین!
روزنامه
رسالت در سرمقاله روز گذشته به قلم محمد کاظم انبارلویی به لزوم ریشه‌یابی چیستی و چرایی حوادث پس از انتخابات اشاره کرد. وی در این باره نوشت: ریشه‌های فکری و ایدئولوژیک این حوادث باید واکاوی شود؛ اینکه چرا ما در میان گفتمان‌های موجود در رقابت‌های انتخاباتی نتوانستیم به یک کریدور گفت‌وگو برای تفاهم و دوستی و همگرایی دست یابیم. دلیل اینکه در رویدادهای اخیر می‌بینیم انبوهی از احزاب و گروه‌ها از چپ‌ترین تا راست‌ترین آنها در کنار هم علیه نظام، مردم و انقلاب ما بسیج شده‌اند همین ویروس عقلانیت مدرن است که در جان حریف و رقیب، آخرین روزنه‌های ایمان به غیب و خدا را سوزانده است. همین ویروس کار را از گفت‌وگو و داوری آرای مردم به قشون‌کشی خیابانی کشاند و تمام اردوگاه کفر را پشت‌سر این عقلانیت قرار داد! وی در ادامه تصریح کرد: متاسفانه برخی انقلابیون فرسوده و پشیمان که بخشی از تئوری‌های لیبرالیسم را در حوزه سیاست و فرهنگ باور کرده‌اند و آن را می‌پرستند، در صف مقدم مبارزه با نظام و ولایت برای دشمن سربازی می‌کنند. آنها لیبرالیسم را به مثابه یک دین پذیرفته‌اند و می‌خواهند یک قرائت لیبرالیستی از اسلام داشته باشند به همین دلیل به مومنان واقعی و مسلمانان پیرو اسلام ناب محمدی(ص) نسبت کفر به آزادی، دموکراسی و حقوق بشر می‌دهند.