دنیا خمامی:
«شهر بدون آسمان» نمایشی از گروه تئاتر تجربه است و داستان زندگی 4 زن از کشورهای منطقه خاورمیانه را روایت می‌کند که برای رهایی از شرایط اجتماعی حاکم، خود را به دست قاچاقچیان انسان می‌سپارند و اقدام به مهاجرت می‌کنند اما قاچاقچیان انسان در حقیقت قاچاقچی اعضای بدن هستند و به این دلیل شرایط دیگری برای آنان رقم می‌‌خورد و.... روایت کیومرث مرادی از این نمایش همین چند خطی است که خواندید اما آنچه بر صحنه است، کاملا با آنچه خواندید متفاوت است یا بهتر بگویم در حقیقت اصلا این چیزی نیست که خواندید. همانطور که از نام گروه پیداست این جمع درصدد تجربه‌گرایی است اما گاهی مفهوم بعضی چیزها آنقدر غریب است که هرقدر هم تلاش می‌کنیم، قریب نمی‌شود. درست مثل این شهر بدون آسمان، تماشاگر تا انتها بدون سقف داستان در این شهر بی‌در و پیکر فقط به این فکر می‌کند که قضیه چیست؟ تا کمی به مفهوم نزدیک می‌شود کارگردان او را از قصه منحرف می‌کند و تمام توجه او را به سمت جلوه‌های بصری می‌برد. حقیقت درباره این نمایش این است که شما اصلا به داستان فکر نکنید فقط به تماشا توجه کنید. 2 تلویزیون گوشه راست و گوشه چپ است که 2 شخصیت این نمایش از طریق آن دیالوگ می‌گویند و تا پایان نمایش این 2 تنها در همان تلویزیون دیده می‌شوند. این تجربه‌گرایی‌ها خیلی خوب است و باید به آن بها داده شود اما یادمان نرود که باید این تجربه‌گرایی در کنار روایت و داستان باشد در غیر این صورت حاصل کار یک آش پرمواد اما بی‌نمک است. هرچه فکر کردم که این یادداشت باید ضدپیشنهاد باشد یا پیشنهاد به نتیجه‌ای نرسیدم. تنها از این حیث این تئاتر را ببینید که نام کارگردانی حرفه‌ای مثل کیومرث مرادی پشت آن است و بازی بازیگران خیلی خوب و چشمگیر است بویژه بازی ستاره پسیانی. از این حیث این تئاتر را نبینید چون در لابیرنت داستان گم می‌شوید و اصلا متوجه تقاطع این کاراکترها نمی‌شوید اما برای اینکه از زیاده‌گویی جلوگیری شود نکات منفی و مثبت این تئاتر دسته‌بندی شده تا خودتان تصمیم‌گیری کنید.
نکات مثبت:
دکور ساده و در عین حال گویای موقعیت، استفاده بجا از تکنولوژی، آکسسوار متنوع، کارگردانی منسجم، بازی چشمگیر ستاره پسیانی، خلاقیت‌های زیبایی همچون دادن کات و تغییر در جای اکت بازیگر برای جایگیری در موقعیت جدید زمانی نمایش.
نکات منفی:
نور نامناسب، عدم معرفی دقیق کاراکترها، گمراه کردن مخاطب به شکلی عمدی، نرساندن مفهوم واقعی مهاجرت، استفاده بیش از حد از ساختار اپیزود به شکل سینمایی، پیچ در پیچ کردن یک خط داستان به شکلی ملال‌آور.
اما در پایان یک سوال باقی می‌ماند: آیا یک تئاتر می‌تواند فیلم باشد و مهم‌تر از آن آیا اصلا خوب است که یک تئاتر به تو این‌طور القا کند که داری فیلم می‌بینی؟