لیورپول در راه مادرید، سوار بر قطار و هواپیما و اتومبیل؟ اینکه چیزی نیست! برای بازیکنان امروز که بزرگ‌ترین دغدغه‌شان خستگی سفرهای طول‌ودراز است باید قصه سفر گیلينگهام به کارلایسل را تعریف کنیم، آن هم در روزهایی که اتوبوس تیم‌ها مثل هتل‌های لوکس سیار هستند. لیورپول و فولام با سفرهای بسیار طولانی دست و پنجه نرم می‌کنند اما این فقط مغایر آسودگی است نه یک فاجعه.
باشگاه‌های دسته‌های پایین‌تر هنوز هم مجبورند مسافت‌های طولانی را سوار بر اتوبوس‌های درب و داغان طی کنند همانطور که وقتی در دهه 1980 در گیلينگهام بازی می‌کردم خودم تجربه کردم. یک روز شنبه ما ساعت 6 صبح در جایی نزدیک خروجی
2A جمع شدیم تا سوار اتوبوسی شویم که تا قبل از ساعت 3 بعدازظهر که بازی شروع می‌شد ما را به كارلاسيل برساند و یک مساوی یک- یک هم گرفتیم. حتی با تیم ملی ایرلند تجربه تحمل یک پرواز هوایی و سپس کشتی سواری در عرض تنگه و بعد یک سفر دراز با اتوبوس به شمال ترکیه را درست یک روز پیش از بازی کلیدی‌مان در آنکارا داشته‌ام. در چنین سفرهایی اگر بازیکنان در وضع نامناسب به خواب روند، احتمال‌ریسک گرفتگی عضلات بالا می‌رود. آنها باید در فواصلی به صورت مرتب روی عضلات پایشان کارهای کششی انجام دهند. اما برنامه سفر لیورپول به اسپانیا طی 2 روز چیز معقولی است و با این نمونه‌هایی که گفتم قابل قیاس نیست بویژه که باشگاه‌های بزرگ کادرفنی و خدماتی بزرگی پیرامونشان دارند و بازیکنان می‌توانند اطمینان داشته باشند که بخوبی به آنها رسیدگی خواهد شد. در واقع سفرهای فولام و لیورپول در اروپا (برای بازی‌های پنجشنبه شب نیمه‌نهایی لیگ اروپا) بیش از آنکه چالش فیزیکی بزرگی باشد، چالشی ذهنی محسوب می‌شود. اگر بازیکنان به جای ذهنیتی خوشبینانه رویکردی منفی به عذاب‌های سفر داشته باشند، مواجهه منفی‌شان با مسائل می‌تواند منجر به خستگی ذهنی شود، چیزی که رس شما را می‌کشد اما اگر تیم‌ها مثبت باقی بمانند و اتفاقات این هفته را فرصتی برای غلبه بر تردیدها بشمارند، دیگر دلیلی باقی نمی‌ماند که به همان خوبی وقتی بازی نکنند که به شهر مقصد پرواز کرده‌اند. این وضع آزمونی است که میزان منطقی بودن شخصیت افراد را نشان می‌دهد. جالب خواهد بود که بنشینیم و تماشا کنیم که این سفرها چه تاثیری روی مسابقات (اتلتیکو مادرید – لیورپول و هامبورگ – فولام) خواهد گذاشت. در حالت طبیعی، اگر بازیکنان نسبت به خسته بودنشان شکاک باشند، بازی را با ریتم سریع‌تری آغاز می‌کنند و با تکل‌های بی‌هوایی که می‌پرانند سعی می‌کنند میزان انرژی و برندگی خودشان را بیازمایند. آنها نیازی ندارند که کسی برای آه و ناله کردن از چیزی یا کسی دعوتشان کند ولی من ترجیح می‌دهم اینطور فکر کنم که در شرایطی که انتظارش می‌رود آنها به دنبال بهانه‌گیری نباشند و از موقعیتی غریب مثل این بهترین بهره را برای غیرقابل پیش‌بینی بودن ببرند.
با وجود خستگی قابل انتظار برای بازی یکشنبه آینده که لیورپول باید به خانه برنلی سفر کند اما لیورپول باید به خودش بباوراند که فرقی نمی‌کند بین 2 مسابقه 10 دقیقه فاصله باشد یا 2 روز، در هر صورت باید قادر باشد که ببرد، چون آن وقت است که ثابت می‌شود یک باشگاه بزرگ، تیم بزرگی دارد. البته ما اغلب قدرت‌های بدن انسان برای ترمیم خود را دست کم می‌گیریم.
تصمیم فیفا برای پرهیز از به تعویق انداختن مسابقات (لیگ قهرمانان و لیگ اروپا) کار درستی بود. درست است که حالا سفر هواداران مشکل شده ولی وفاداران سرسخت تیم‌ها همیشه راهی برای همراهی عشقشان پیدا می‌کنند.
و در پایان سرمربی‌ها هم توصیه آسانی به تیمشان خواهند کرد: «اگر امشب بد بازی کنید می‌توانید خودتان پیاده به خانه بازگردید!»
* ستون نویس روزنامه تایمز