شاید تا چند سال پیش حرفه خبرنگاری کاملا تخصصی نشده بود و یک خبرنگار در اغلب حوزه‌ها می‌توانست فعالیت کند. اما در این چند سال اتفاق خوبی که افتاده، تخصصی شدن حوزه‌های مختلف خبرنگاری است؛ به این معنی که حالا دیگر خبرنگار سیاسی در حوزه خبرنگار فرهنگی یا ورزشی دخالت نمی‌کند و همه از هم مجزا شده‌اند و نکته خوشحال‌کننده‌تر این است که این تخصصی شدن روز به روز سر و شکل درست‌تری می‌گیرد و حرفه خبرنگاری در آستانه پیشرفتی تصاعدی قرار گرفته است. در این میان چند سالی است که با راه‌اندازی خبرگزاری کتاب و جدی شدن بخش کتاب در مجلات و روزنامه‌ها، خبرنگارهای کتاب جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده‌اند. اما مشکل اینجا بود که خبرنگاران حوزه کتاب دقیقا به زیر و بم حوزه کاری‌شان آگاه نبودند یا حتی ممکن بود به ادبیات تسلط داشته باشند اما خبرنگارهای کتاب خوبی نباشد چرا که به وجوه ژورنالیستی این حوزه آشنایی کافی و لازم نداشتند. اما اخیرا کتاب‌هایی در این باب تالیف و تهیه شده‌اند که می‌توانند خلأ ناشی از کمبود اطلاعات ژورنالیستی خبرنگاران کتاب را پر کنند.یکی از این کتاب‌ها، «خبرنگار کتاب» نوشته حمید باباوند است. نویسنده این کتاب که توسط انتشارات «خانه کتاب» منتشر شده، سعی کرده تا به شکلی تازه اطلاعات موردنیاز خبرنگاران حوزه کتاب و راهکارهای ارتقای سطح کیفی آثار این خبرنگاران را به مخاطبش ارائه دهد. «خبرنگار کتاب» علاوه بر گفت‌وگوهای مفصل با دکتر کاظم معتمدنژاد، دکتر یونس شکرخواه و مجید رضائیان شامل بخش‌های دیگری هم هست از جمله نگاهی به صنعت نشر در ایران، آشنایی با صنعت نشر فرانسه، سازماندهی زنجیره کتاب، آشنایی با مرکز ملی کتاب، بازدید از «سودیس» و گزارش نمایشگاه کتاب فرانکفورت. باباوند در بخشی از مقدمه کتابش آورده است: «... چند سالی است که نوشتن درباره کتاب از ذیل صفحات فرهنگ خارج شده و عنوان جدایی برای خود یافته است و در این سال‌ها من نیز افتخار داشته‌ام تا به عنوان یکی از آنهایی باشم که توجه خاصی به کتاب دارند. بگذار کارنامه‌ام را بگویم و بعد درباره این کار حرف بزنم. خاصه كه خبرنگاری این گروه را با کتاب هفته سال 80، در کنار سیدفرید قاسمی و یونس شکرخواه آغاز کردم. خاطره روزهای اول یادم نمی‌رود. دکتر گفت: هرچقدر کار کنی صفحه می‌گیری از یک ستون تا هر چقدر که بخواهی، هفته دوم یا سوم بود که 2 صفحه دادم و بدون کم و کاست چاپش کردند و به عوض نق زدن که «ای بابا چرا این همه خبر درباره کتاب دفاع مقدس»، کمی بعد ویژه‌‌نامه‌ای برای هفته دفاع مقدس منتشر کردیم. بسیاری از فعالان عرصه کتاب و ادبیات پایداری باور کردند که می‌شود درباره کتاب‌های اینگونه خاص هم تولیدات عام داشت. بعدتر به دکتر محمدرضا ترکی پیشنهاد دادم که برنامه مستقلی با موضوع کتاب در رادیو فرهنگ داشته باشد که مثل کتاب هفته سرتا ته‌اش درباره کتاب باشد، ایشان هم لطف کردند و کمی بعدتر راه‌اندازی برنامه را به خودم سپردند و اینچنین شد که «صدای کتاب» عصر هر پنجشنبه زنده روی آنتن می‌رفت؛ 4 سال. باورش سخت بود که برنامه جذاب بشود اما بود و 4 سال هم دوام آورد و شاید اگر کوتاهی من و تغییر مدیریت‌ها نبود بیشتر هم ادامه می‌یافت. این برنامه ظاهرا نخستین برنامه زنده صداوسیما و جمهوری اسلامی ایران درباره کتاب با این طول و عرض بود...». به هر روی با چاپ و نشر کتاب‌هایی از این دست خلأ‌های موجود آرام آرام پر می‌شود و امید است که اینگونه کتاب‌ها در فضای نسبتا سالم چاپ و نشر کتاب هرچه بیشتر و بهتر اجازه نشر پیدا کنند و صدالبته به دست مخاطب‌شان هم برسند.