غروب خورشید، غرور روز را به بازی گرفته بود و نور آفتاب داشت آخرین زورش را می‌زد و هوا داشت تاریک می‌شد و شمعی که روشن شده بود روی مزار شهید گمنام داشت ذره ذره آب می‌شد و مرد که نشسته بود روی ویلچر، داشت بی‌تاب می‌شد. کدام سهمیه را به جانباز ویلچری بدهیم نخاعش وصل می‌شود؟ کدام سهمیه حج برای مادر شهید، حکم جگرگوشه‌اش می‌شود؟ کدام سهمیه دانشگاه برای فرزند شهید جای خالی پدر را پر می‌کند؟ ما که هیچ، «بنت‌الحسین» راضی بود دنیا را بدهد و فقط یک بار دیگر سرش را بگذارد در آغوش حسین. چوب خیزران سهمیه یتیمی دختر بچه 3ساله نبود. از زخم‌زبان باز هم تازیانه ساخته‌اند و سخاوتمندانه دارند سهمیه یتیمی ما را می‌دهند. جانباز ویلچری با هیچ سهمیه‌ای نمی‌تواند پله‌های ترقی را طی کند؛ بویژه اگر این پله‌ها مثل پله‌های مترو، برقی باشد. «جوانمرد قصاب» ایستگاه صلواتی نیست و در آن شربت شهادت نمی‌دهند. جوانمرد، آن قصابی بود که بعد از عمری لات بازی، روی بازویش خالکوبی کرده بود؛ «عشق خمینی» و در کربلای 5 از بچه بسیجی‌ها یاد گرفته بود چگونه نماز شب بخواند. جوانمرد، کفتربازی بود که به عشق خمینی، خودش را جلد شهادت کرده بود و در والفجر مقدماتی به جای کفترها خودش را پرواز داد. در بالکن ایستگاه جوانمرد قصاب ادوکلن می‌فروشند به قیمت خون پدرشان که به جای عطر گل محمدی بوی قاره قصاب بالکان می‌دهد. این ادوکلن، قلابی است؛ بوی «نوفل لوشاتو» نمی‌دهد
ولی برچسب پاریس دارد. پاریس مهد آزادی نیست. روی بدنه بمب شیمیایی که سینه جانباز ما را مسموم به گاز خردل کرده
«made in France» خورده است. اینجا تهران است؛ صدای مرا از درون سینه جانباز شیمیایی می‌شنوید. آسمان تهران صاف تا کمی ابری همراه با خس خس سینه جانباز شیمیایی است. در مترو به زور می‌خواهند «مشتری» را بکشانند داخل مغازه «مریخ» که در سطح آن آب پیدا شده اما هنوز کودکان حسین از عمق جان تشنه‌لبند و یک قطره از این آب به گلوی خشکیده علی‌اصغر نمی‌رسد. فروشنده، کارمند مترو است ولی حقوقش سر برج از روی خون شهدا واریز می‌شود به حسابش. این را نمی‌داند و به جای نگه داشتن حرمت خون شهدا، احترام آقازاده را نگه می‌دارد. خودش را هفت قلم آرایش کرده اما با دست خودش روی در مغازه نوشته؛ «ورود خانم‌های بدحجاب اکیدا ممنوع»! این روزها وقت نماز همه مغازه‌های مترو باز است و هیچ فروشنده‌ای حاضر نیست حتی در ایستگاه حرم مطهر با خدا معامله کند. این روزها اذان بیجا مانع کسب است؛ حتی اذان بلال. این روزها مغازه‌های اطراف حرم امام که دارند نان امام را می‌خورند حتی به پابرهنگان هم نسیه نمی‌دهند. این روزها گلدسته‌های حرم امام زرد است و گنبد سفید است اما موسسه تنظیم پیش امام روسیاه است. من باز هم می‌گویم؛ این روزها به جای کار کردن روی پروژه حرم، باید روی بصیرت خودشان کار کنند. آری، این روزها نسیه ممنوع است حتی برای جانباز قطع نخاعی که به صورت نقد از جانش در راه جمهوری اسلامی گذشت. در دکان آقازاده‌های وطن‌فروش اما برای دخترکانی که به صورت نقد تن‌فروشی می‌کنند، نسیه آزاد است. خدا پدر امر به معروف را بیامرزد. نهی از منکر جوانان را از دین جدا می‌کند. باید در زیر زمین مترو کار زیربنایی کرد و به جای «قال الصادق»، جوانان را «هدایت» کرد به بوف کور. بوف، کور بود و مثل «سگ‌های ولگرد» ندید 29 سال است که مرد پا دارد ولی قدرت ایستادن ندارد. پایی که با آن نتوان راه رفت به چه درد می‌خورد؟ مرد 40 سال از خدا عمر گرفته ولی بیشتر از نصف عمرش روی ویلچر سپری شده. از این وضعیت حتی فرشته‌هایی که روی شانه‌های چپ و راست مرد نشسته‌اند، خسته شده‌اند. فرشته واقعی خود مرد است و خدا به ملائکش دستور داد سجده کنند جلوی «آدم» که این بار نشسته است روی ویلچر و به جای خوردن سیب، دارد از دست روزگار، آسیب می‌خورد. مرد ویلچری پا دارد اما چه فایده که جانباز قطع نخاعی است. مثل آقای ساکت که زبان دارد اما لال است. مثل آدم نابینایی که چشم دارد ولی بینایی ندارد. مثل آدم ناشنوایی که گوش دارد اما یارای شنیدن ندارد و ندای «هل من معین» حسین را نمی‌شنود. خوب شد که در مثل مناقشه نیست و الا دعوا می‌افتاد میان واژه‌ها و کلمات، سر همدیگر را می‌بریدند. قهرمان داستان ما سر پل ذهاب نخاعش قطع شد و جانباز ویلچری شد و سر پل صراط که پای بسیاری خواهد لرزید، او روی ویلچر کار آسانی پیش‌رو خواهد داشت. یک بار در عالم خواب دیده بود که قیامت است و نشسته روی ویلچر و دارد می‌رود به سمت بهشت. برگشت ببیند چه کسی دارد ویلچر را هل می‌دهد. کسی را ندید، فقط 2 دست بریده دید. از خواب پرید و هاج و واج مانده بود؛ پس خداوند پرونده عباس را به کدام دستش خواهد داد؟ راستی! قمر بنی‌هاشم از نظر خدا جانباز چند درصد است؟ بنیاد شهید می‌تواند به جانباز قطع نخاعی سهمیه ویلچر بدهد اما این سهمیه به چه درد مرد می‌خورد؟ اما من با سهمیه رفتم دانشگاه. من با سهمیه به سینما می‌روم. با سهمیه می‌روم رستوران. با سهمیه به من اکسیژن بیشتری می‌دهند. من با سهمیه می‌روم دربند و نیش این سهمیه‌ها مرا در «بند» می‌کند. من با سهمیه یخچال گرفتم که به جای یخ، یخ در بهشت بیرون می‌دهد و به جای آب، جام زهر. من با سهمیه موبایل گرفتم که با یک دکمه کار ماشین لباس‌شویی را هم انجام می‌دهد و اگر این دکمه را 2 بار پشت سر هم فشار دهیم، لباس را هم اتو می‌کشد. موبایل من چون سهمیه‌ای است «جی پی اس» دارد و می‌تواند نشان دهد در دل مادر 4 شهید چه می‌گذرد. با سهمیه به من آبمیوه‌گیری داده‌اند که در عین حال ساندویچ هم می‌سازد اما انسان‌ساز نیست. با سهمیه به من آدم آهنی داده‌اند که قانون سوم نیوتن را بلد است ولی احساس ندارد و قادر نیست برای 2 دست بریده حضرت
قطیع الیمین، گل پسر ام‌البنین اشک بریزد. با سهمیه به من چای‌ساز داده‌اند که قهوه هم درست می‌کند. با سهمیه به من خانه داده‌اند 50 متر که اجاره‌ای است ولی از کاخ سران فتنه هم بزرگ‌تر است. با سهمیه به من ماشین داده‌اند که ضدگلوله نیست و می‌توان با آن براحتی مسافرکشی کرد. شما یک موی «بابا اکبر» را به من بدهید، من همه این سهمیه‌ها را به شما برمی‌گردانم. من شاکی‌ام. سهمیه یتیمی ما زخم‌زبان نبود. وعده ما آن دنیا پیش شهدا. شما نخاع جانباز ویلچری را وصل کنید، من همه سهمیه‌های او را قطع می‌کنم. سهمیه دادن به ایثارگران را بنیاد شهید باید از غربی‌ها یاد بگیرد. الان یکی از افراد آن‌لاین وبلاگ من رئیس‌جمهور آمریکاست و به «بالاترین» دستور داده سهمیه مرا با فحاشی بدهد. چطوری آقای اوباما؟ چکار می‌کنی با جمهوری اسلامی؟ شنیده‌ام باز ما را تهدید کردهای؟ اما امام که گفت: «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند»، دوره ریاست جمهوری شما را مستثنا نکرد. دیدی خامنه‌ای، خمینی دیگر است؟ شبی از پی شبی می‌رود ولی ماه همان ماه است. حالا آقای اوباما! ما 4 تا انتقاد از خودی‌ها می‌کنیم، خیال نکن حاکمیت در کشور ما دوگانه است. اصلا تو می‌دانی چرا برخی خواص ما در فتنه‌ای که شما علیه ما راه انداختید سکوت کردند؟ نمی‌دانی، الکی حرف نزن. اصلا ما خودمان به خواص‌مان گفته بودیم سکوت کنند. ما جوانان در این جنگ نرم، شما را حریف بودیم؛ لذا از خواص‌مان خواستیم خواباندن این فتنه را بسپارند به ما و خود استراحت کنند تا برای جنگ بعدی با انرژی بیشتری به مصاف شما بیایند. اینها با ما هستند نه با شما. ما 8 ماه شما را فریب دادیم و سرتان گول مالیدیم. اصلا من خودم از آقای ناطق خواسته بودم سکوت کند. من به آقای ناطق نوری گفتم؛ «اوباما عددی نیست، ما ستاره‌ها با این ماه‌پاره از پس 2500 ماهواره جاسوسی دشمن برمی‌آییم. شما اگر اجازه دهید این دفعه ما پای کار حضرت ماه باشیم؛ اگر موفق شدیم که هیچ و اگر پیروز نشدیم، شما هم بیا و علیه دشمن نطق کن» که چون پیروزی نصیب ما شد لذا نیازی به اعلام موضع آقای ناطق نبود. آقای اوباما! اینجای نقشه ما را نخوانده بودی. ما به تو یک‌دستی زدیم. یک وقت خیال نکنی که آقای ناطق بریده است؛ خیال خامی است. این هم که گاهی من در نوشته‌هایم از آقای ناطق انتقاد می‌کنم، برای رد گم کنی شماست؛ ما جوانان سپاه ایمان می‌خواستیم به شما گرای غلط بدهیم. قصه این است. به «آقا محسن» ما خودمان گفته بودیم که برای گمراه کردن شما گاهی نامه‌های مشکوک بنویسد و ذهن شما را مشغول کند. ما چون در 8 سال دفاع مقدس، مجاهدت‌های این فرمانده عزیزمان را دیده بودیم، از وی خواستیم این دفعه پشت صحنه باشد و 8 ماه دفاع مقدس را بسپرد دست ما که ایشان هم قبول کرد. تو چقدر بدبختی آقای اوباما که فریب نقشه جمهوری اسلامی را خوردی. اصلا ما، شما را 8 ماه تمام سر کار گذاشته بودیم. حالا چرا راه دور برویم؛ همین آقای هاشمی. هنوز هم تنها افتخار ایشان سابقه 50 سال دوستی‌اش با مولای ما است. آن نامه هم که ایشان نوشت، برای این بود که محاسبات شما را بهم بریزد و الا ایشان کجا گفته که من عاشق آمریکا هستم. همیشه گفته؛ «من عاشق خامنه‌ای هستم». البته «چو عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها»، این بیت را هم «لسان‌الغیب» به خواهش ما برای فریب دادن شما سروده. فردوسی هم به تمنای ما این بیت را سروده؛ «اگر سر به سر تن به کشتن دهیم، از آن به که کشور به دشمن دهیم». سعدی هم اگر گفته؛ «بنی آدم اعضای یک پیکرند، که در آفرینش ز یک گوهرند»، منظورش بنی آدم بود نه قاتلان کودکان فلسطینی، نه صاحبان گوآنتانامو. شما اگر فرزندان آدم هستید چرا پس بویی از آدمیت نبرده‌اید؟ بنی آدم ما هستیم که حتی برای آقای کروبی هم دعا می‌کنیم تا هر چه زودتر سرطان بصیرت‌شان خوب شود و باز هم ستون پنجم جمهوری اسلامی شود در عمق فضای سایبر. ببین آقای اوباما! اشتباه نکن و وسط دعوای درون خانوادگی ما نرخ تعیین نکن. مثلا خود من یک بار در قالب یک طنز نوشتم؛ آقای لاریجانی «پرسه در مه» می‌زند. اولا ما چند تا لاریجانی داریم. من مخصوصا مشخص نکردم که منظورم کدامیک از اخوان لاریجانی است که شما را گیج کنم. وانگهی! اینکه حالا طوری نیست؛ ما با پول خودمان برای آقای لاریجانی یک چراغ مه‌شکن می‌خریم! یا مثلا انتقاد من از آقای قالیباف. این هم برای فریب دادن شما بود و الا ما با کارهای خدماتی شهرداری هیچ مشکلی نداریم. ما شهرداری داریم که از تابستان به فکر زمستان شهروندان است و هنوز پاییز نشده، سایت‌های برف‌روبی درست می‌کند و کلی شن و ماسه تهیه می‌کند. مدیران جمهوری اسلامی همه همین طور هستند و ماه‌ها قبل از آمدن برف به فکر خدمتند. شما به جای حساب کردن روی دعوای ما با شهردار تهران، بهتر است به فکر شهردار تگزاس باشی که بیشتر از این سوتی اخلاقی ندهد. از قالیباف هم راستش خود ما خواسته بودیم که در 8 ماه دفاع مقدس گاهی برای به اشتباه کشاندن محاسبات دشمن، طوری وانمود کند که انگار برای شهرداری «تونل توحید» از «تنگه احد» مهم‌تر است و الا لازم باشد ایشان هنوز هم همان فرمانده دوران 8 سال دفاع مقدس است. شما اشتباه فکر نکنید. ما در حفظ نیروهای انقلاب بسیار حریصیم. این را ما از مولای‌مان خامنه‌ای یاد گرفته‌ایم. خامنه‌ای برای ما حکم پدر را ندارد، عین پدر است. خامنه‌ای پدر همه فرزندان انقلاب است با هر سلیقه‌ای. سایه ولایت بالای سر همه فرزندان انقلاب است ولو فرزندان ناخلف. رویش‌ها به جای خود عالی است اما مولای ما حتی‌المقدور دوست ندارد احدی از کشتی انقلاب ریزش کند. راز صبر خامنه‌ای بر اشتباهات سران فتنه به دلسوزی ایشان برمی‌گردد نسبت به همه فرزندان انقلاب، بلا استثنا. موسوی و خاتمی کاش می‌دانستند دلسوز واقعی‌شان کیست؟ خامنه‌ای چشم دیدن حتی یک ریزش را هم ندارد اما چه کند از ناخلفی پسر نوح که با بدان می‌نشیند و دوست و دشمن را تشخیص نمی‌دهد. آقای اوباما! اگر می‌خواهی بدانی ما چقدر ولایت فقیه را دوست داریم، وصیتنامه پدران‌مان را بخوان. شما این همه در عراق و افغانستان تلفات دادید، اگر مَردید وصیتنامه کشته‌های‌تان را
رو کنید. «سیندی شیهان» مادریکی از هزاران نفله شما در جریان جنگ‌طلبی‌های دائمی شماست ولی معتقد است بچه‌اش برای هیچ و پوچ به هلاکت رسیده است اما من در نظام مقدس جمهوری اسلامی مادری می‌شناسم که 5 شهید در راه اسلام داده و وقتی به دیدار خامنه‌ای می‌رود شرمنده است که دیگر فرزندی ندارد تا تقدیم ماه کند. شرمنده است از روی‌ام‌البنین. آری، ما نقشه کشیده بودیم برای شما. جمهوری اسلامی نظام مظلومی است اما همین که به آمریکا و اسرائیل می‌رسد اتفاقا فوق‌العاده زیرک و با حساب و کتاب جلو می‌رود. یکی از ترفندهای جمهوری اسلامی این است که همه مهره‌های خود را رو نمی‌کند. راز خانه‌نشینی برخی خواص نظام ما این بود. جمهوری اسلامی همیشه تعدادی از عناصر خود را می‌نشاند روی نیمکت ذخیره و اگر لازم شد آنها را به میدان می‌فرستد. در 8 ماه جنگ نرم اما لازم نشد که از این نیروهای ذخیره استفاده کند. یعنی ببخشید آقای اوباما! شما آنقدر برای ما حریف مقتدری نبودید که ما مثلا آقای ناطق نوری را هم به میدان بیاوریم. شما از پس عوام ما بر نمی‌آیی، وای به حال آن روزی که ما با خواص خود به میدان بیاییم. آقای اوباما! شما از پس بچه بسیجی‌های جنوب شهری بر نمی‌آیی، وای به حال خواصی که در شمال شهر سكنی گزیده‌اند. بترس از روزی که ما با خواص خود به جنگ شما بیاییم. خواص ما تجربه دارند که ما نداریم. سابقه دارند که ما نداریم. با امام در پاریس بودند که ما نبودیم. با امام در هواپیما بودند که ما نبودیم. با امام در حال «عبور از بحران» بودند که ما نبودیم. تازه اینها آقازاده هم دارند. پول هم دارند. رسانه هم دارند. نفوذ هم دارند که ما هیچ کدامش را نداریم و ان‌شاءالله خواص ما از این دارایی‌های خود در جهت اعتلای نام جمهوری اسلامی استفاده می‌کنند. پس بترس از آن روزی که ما با ذخیره‌های طلایی خود به میدان جنگ با شما بیاییم. آن روز گلی می‌زنیم به دروازه‌تان زیباتر از گل حمید استیلی. خوش بو‌تر از گل پرپر شده حسین غلام کبیری. آن روز ما تیم شما را سوراخ سوراخ می‌کنیم. این 8 ماه اگر چه برای شما خیلی مهم بود ولی برای ما دست گرمی بود. شما در جنگ بودید و ما در مانور. ما با نیروهای اصلی خود به میدان نیامده بودیم. شما آنقدر تیم‌تان ضعیف بود که مربی تیم ما بهتر آن دید به جای تیم اصلی با تیم «ب» به نبرد شما بیاید. آقای اوباما! مگر«9 دی» اکثرا جوانان و نوجوانان نبودند که به صحنه آمدند؟ شما با همه قوا، با همه 2500 ماهواره جاسوسی‌تان، با همه باد و بروت‌تان با همه دارایی‌تان، با همه سایت‌های‌تان آمدید ولی ما با تیم جوانان‌مان آمدیم و شما را هم بردیم. با چی؟ نه با سیستم «2ـ4ـ4»، با سلاح ایمان و البته با ساندیس. با نی ساندیس. ما آنقدر جمهوری اسلامی را دوست داریم که یک روز اگر ساندیس نظام‌مان را نخوریم از تشنگی می‌میریم. ما آنقدر جمهوری اسلامی را دوست داریم که از هنرمندان متعهد برآمده از نظام تقاضا کردیم این 8 ماه قلم و دوربین را به دست ما بدهند و هنرنمایی ما را ویرایش کنند. ما «نوهنرمندان متعهد» از سیدمهدی شجاعی عزیز، از مجید مجیدی، از ابراهیم حاتمی‌کیا و از دیگرانی که معلم ما بوده‌اند خواهش کردیم برای متوهم کردن دشمن سکوت اختیار کنند و اجازه دهند ما که شاگردان‌شان هستیم با اهرم هنر به مصاف شب‌پرستان برویم. من یک سطر «کشتی پهلو گرفته» را، یک کلمه این کتاب را با کل آثار نویسنده‌های غربی عوض نمی‌کنم. «منِ او» هر چه باشد، «منِ ما» است نه «منِ شما». ناز کند؛ عیبی ندارد ما نازش را می‌خریم. امیرخانی تنها راضی به «رضا»ی شهدای جمهوری اسلامی است؛ نه یک کلمه کم نه یک کلمه زیاد و در جشنواره شهید حبیب غنی‌پور نشان داد قدر شهدای وطن را می‌داند. ما حریصیم در حفظ هنرمندان برخاسته از انقلاب. در حفظ همه‌شان. من یک قطره از «باران» مجیدی عزیز را به کل اقیانوس کبیر نمی‌فروشم. من مفتخرم که کل دیالوگ شاهکار سینمای ایران، «آژانس شیشه‌ای» را از حفظ هستم. ما ناز این «بلبل عاشق» را می‌خریم تا فقط برای شقایق‌ها بخواند. ما در حفظ این بازوهای هنری اتفاقا بسیار خسیسیم و اصلا سخاوت نداریم که آنها را از دست بدهیم. ما حالا 2 تا انتقاد از بزرگ‌تر‌های خود در عرصه هنر می‌کنیم، این برای گمراه کردن دشمن اصلی است که خیال کند بین ما دعواست و نقشه‌اش را براساس این دعوا تنظیم کند و
آخر سر در «9 دی» متوجه شود کور خوانده است. مدافعان اصلی سرمایه‌های متعهد برخاسته از انقلاب اسلامی اتفاقا خود ما هستیم. گاهی هم اگر نقدی می‌کنیم فقط از این رو است؛ «اگر با من نبودش هیچ میلی، چرا ظرف مرا بشکست لیلی». آقای اوباما! ما اتفاقا به عشق حکومت، می‌آییم راهپیمایی حکومتی. با چه وسیله‌ای می‌آییم؟ با اتوبوس. با کدام اتوبوس؟ با همان اتوبوسی که پدرم را به جبهه برد. کی؟ روز چهارشنبه و هر روز دیگری که لازم باشد. برای انقلاب ما هر روزی «9 دی» است و هر مکانی «خیابان انقلاب». آقای اوباما! ما نه تنها با اتوبوس به راهپیمایی حکومتی می‌آییم، بلکه موقع برگشتن از راهپیمایی هم با همین اتوبوس بازمی‌گردیم خانه. کدام خانه؟ یک خانه حکومتی. نامش چیست؟ «بیت رهبری». ما خانه‌مان هم حکومتی است. کدام حکومت؟ جمهوری اسلامی. رهبرش کیست؟ خامنه‌ای. حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای. مهتاب با همه عظمتش، تنها گوشه‌ای از نور چشم ماه ما را دارد. نه، ما دیگر بزرگ شده‌ایم و به جای دیدن تصویر ولی فقیه در ماه، مولای‌مان را عین «ماه» می‌دانیم و او را «حضرت ماه» خطاب می‌کنیم و مگر جز این است که ماه، روشنایی‌بخش شب‌های بی‌خورشید است؟ مگر جز این است که ماه، تسلی‌بخش دل داغدار ستاره‌ها در فراق خورشید است، پس شک مکنید که خامنه‌ای نایب بر حق امام زمان است. زلزله ظهور اگر فردا روزی قرار باشد حادث شود و لرزه بر اندام «کسرای سفید» بیندازد، خبر در پیش بودن این زلزله را اول به مولای ما می‌دهند. دوستان لطف كنند و غيب‌گويي نكنند
آقای اوباما! بزرگ‌ترین مشکل شما این است که نمی‌دانید ما رهبرمان را چقدر دوست داریم. ما آرای پراکنده پای نامزدهای مختلف نیستیم. ستاره‌های بی‌شمار پشت سر ماه هستیم. فداییان خامنه‌ای هستیم. این همه لشکر حتی اگر به عشق ساندیس هم آمده باشد باز از این رو است که این ساندیس‌ها در نظام مقدس جمهوری اسلامی تولید می‌شود که رهبرش خامنه‌ای است. آری، ما به عشق ساندیس جمهوری اسلامی، خودش را نوش جان می‌کنیم و «نی»اش را فرو می‌کنیم در چشم بدخواهان خامنه‌ای. پس اصلا بگذار این همه لشکر به عشق ساندیس نظامی آمده باشد که رهبرش خامنه‌ای است. نتیجه یکی است. ما به عشق هر آنچه نسبتی با این نظام داشته باشد غوغا می‌کنیم. ساندیس خوردن از ما، سادیسم گرفتن از شما. ما اما به «عشق رهبر» غوغا نمی‌کنیم، قیامت می‌کنیم. «9 دی» چون به عشق ساندیس بود، غوغا بود. قیامت می‌خواهید ببینید، صبر کنید خامنه‌ای حکم جهادمان دهد. این همه لشکر به عشق ساندیس می‌آید، آمریکا و اسرائیل غلاف می‌کند، وای به آن روز که این همه لشکر به عشق رهبر بیرون بیاید. آقای اوباما! «وای اگر خامنه‌ای حکم جهادم دهد، ارتش دنیا نتواند که جوابم دهد»؛ نه، شعار نیست. در عمل نشان‌تان دادیم. باز هم اگر دلتان می‌خواهد نشان‌تان بدهیم ما آماده‌ایم. شما با ارتش دنیا آمدید و رهبر ما، این مربی ما، شما را عددی ندانست و تیم جوانانش را به میدان فرستاد و بی‌نیاز از فرستادن ذخیره‌ها به میدان نبرد، تیم بزرگسالان شما را شکست داد. مگر نگفتید این دفعه ما با تمام توان آمده‌ایم تا کار جمهوری اسلامی را یکسره کنیم؟ زرشک! شما اگر جنگ نرم را نباختید پس چرا گفتید دلارهای‌مان را الکی حرام این فتنه‌گران کردیم؟ پس چرا این روزها به یاوه گفتن افتاده‌اید؟ اصلا یک سوال؛ آقای اوباما! شما می‌دانی «عباس» کیست که ما را تهدید به حمله می‌کنی؟ آدم بودی، برایت یک دوره کلاس «عباس شناسی» می‌گذاشتم تا بدانی با چه یلی، چه پهلوانی، چه علمداری، چه ذخرالحسینی طرفی. عباس کسی است که همه ارتش تو را با یک گوشه چشم شکار می‌کند. عاشورای سال هشتاد و اشک، ارتش شما را عباس شکار کرد، فقط با یک نگاه. این عباس نگهدار ما است. پشت و پناه انقلاب ما است. حریفش می‌شوید، بسم‌الله! اما من به شما توصیه می‌کنم حماقت نکنید. عباس کار دست‌تان می‌دهد. آقای اوباما! بدبختی شما این است که همین عباس نگهدار خامنه‌ای است. حافظ ماه بنی‌انقلاب، قمر بنی‌هاشم است. من الان مانده‌ام از هزار کرشمه عباس کدامش را بگویم. با خصم بی‌شعور نمی‌توان حرف از دلبری زد. روضه عباس را فقط برای دوست باید خواند؛ بهتر است دشمن را وانهیم و در نهانخانه دل سنگ دلبر را به سینه زنیم. این آخرین سطور کتاب «نه ده» است؛ بهتر است «زیارت عباس» را بخوانیم: «السلام علیک ایها العبد الصالح. المطیع لله و لرسوله و لامیرالمومنین و الحسن و الحسین...». اما عباس را باید از مادرش «ام البنین» شناخت؛ «یا من رای العباس کر علی جماهیر النقد/ و رآه من ابناء حیدر کل لیث ذی لبد/ انبئت ان ابنی اصیب براسه مقطوع ید/ ویلی علی شبلی امال براسه ضرب العمد/ لو کان سیفک فی یدیک لما دنی منه احد». اصلا بهتر است برخیزیم و برای عباس سینه بزنیم. «ای اهل حرم، میر و علمدار نیامد...». می‌دانید چرا؟... آخر هوا دیگر کاملا تاریک شده بود؛ شب بود و سکوت بود و ماه بود و ستاره‌ها و بهشت زهرا. و جانباز قطع نخاعی چشم بر نمی‌گرفت از مزار شهید گمنام که روی قبرش فقط چند کلمه نوشته شده بود؛ «شهید گمنام. فرزند روح‌الله». صدایی آمد. ویلچر را حرکت داد به سمت صدا. دید شهدای «قطعه 26» نشسته‌اند در بهشت و دارند روضه مادری را می‌خوانند که به «حسنین» شیر داد اما روی مزار بی‌نشانش فقط یک کلمه نوشته شده است؛ «مادر عباس».