3- از آنجایی که شخصیت «اوورسایز» ژوزه مورینیو بر هر باشگاهی که با آن کار می‌کند غلبه دارد، پیروزی يك-3 اینتر بر بارسلونا به عنوان فتوحات شخصی او تصور خواهد شد چرا که ظاهرا یک تیم نصفه‌ونيمه از بازیکن‌های جواب شده در باشگاه‌های دیگر را مقابل یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های تاریخ به پیروزی رسانده است . ولی در واقع به لحاظ پرسنل، من مطمئن نیستم شکافی به آن گستردگی‌ای که خیلی از ما فکر می‌کنیم بین 2 تیم وجود داشته باشد.
بله، بارسا به وضوح تیم بهتری است و در کل فوتبالشان هم بهتر و موثرتر. تصادفی نیست که آنها صدرنشین لالیگا (در حضور تیمی کهکشانی مثل رئال مادرید) هستند ولی اینتر در خطر جدی از دست دادن اسکودتوی سری A پس از 4 سال قرار گرفته است، آن هم در رقابت با رمی که دست برقضا کلودیو رانیری دشمن مورینیو هدایتش را برعهده دارد. اما اگر نگاهی به فرد فرد بازیکنان بیندازیم، می‌بینیم اینتر آنقدرها هم ضعیف نیست.
ژولیو سزار دروازه‌بانشان یک سروگردن از ویکتور والدس بالاتر است. اگر هم کسی بگوید فاصله زیادی بین مایکون و دنی آلوز نیست، باید خاطرنشان کرد که اولی سرتر است چون هنوز گزینه نخست دفاع راست برزیل محسوب می‌شود. زوج لوسیو و والتر ساموئل این فصل به طور وحشتناکی آب‌بندی شده است و به همین خاطر من فاصله آشکاری بین اینها با زوج دفاعی متشکل از کارلس پویول، جرارد پیکه یا گابی میلیتو و رافا مارکس نمی‌بینم. خاویر زانتی هم با اینکه عتیقه شده ولی بندرت نشانه‌هایی از افول در او دیده می‌شود؛ او می‌تواند به تنهایی با اریک آبیدال یا ماکسول برابری کند.
درست است که تقابل ژاوی – تیاگو موتا به وضوح رویارویی نابرابری است اما در عوض از نگاه من، استبان کامبیاسو کاملا سرجیو بوسکتس یا یحیی توره را محو می‌کند.
حالا نوبت بررسی زوج‌های هجومی 2 طرف است. مسی و اینیستا در این مقایسه تحت هر شرایطی از همتایانشان سر هستند؛ مگر در شبی که دیه‌گو میلیتو چنان آتش‌بازی‌ای به راه می‌اندازد که در نتیجه باید گفت او دست کم زلاتان ابراهیموویچ را زیر سایه خود قرار می‌دهد. در مقابل ساموئل اتوئو با پدرو هم کمتر کسی جانب طرف شاخص‌تر و مشهورتر را نمی‌گیرد.
نکته‌ای که وجود دارد این است که شکاف بین 2 تیم در بعد فردی آنقدرها هم که از آن صحبت می‌شود مشهود نیست اگرچه هنوز باید اذعان کرد بارسا به لحاظ فوتبالی تیم بهتری است که حذف آنها ضایعه‌ای بزرگ برای فوتبال خواهد بود. چرا؟ چون بارسا به طور معمول برآیندی است بسیار بزرگ‌تر از جمع جبری اجزایش و این همان اختلاف عظیمی است که در سبک فوتبال آنها با دیگر تیم‌ها از جمله اینتر وجود دارد، اگرچه بازی سه‌شنبه شب گذشته در سن‌سیرو یک مورد استثنایی محسوب می‌شد.
2- تصورش را بکنید که امروز می‌توانستیم از دیوار سیرک بارسلونا در فصل 98-1997 به داخل سرک بکشیم و آن وقت چه چیزهایی که نمی‌دیدیم. منظورم به هیچ‌وجه 2 جام قهرمانی‌شان در آن فصل نیست بلکه گردهمایی بزرگ‌ترین مربیان امروز فوتبال در یک تیم است. لوئیس ونگال سرمربی، ژوزه مورینیو دستیار او و پپ گوآردیولا کاپیتان شاخص و رهبر خط میانی حالا پس از 12 سال هر یک از این 3 با یک تیم قدرتمند پا به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان گذاشته‌اند و فرصت خوبی است تا از هر یک از این 3 نفر بپرسیم که از آن 2نفر دیگر چه چیزهایی آموخته بوده است؟
1- با گوش‌های خودم نشنیده‌ام ولی به من گفته شده یکی از کارشناسان بزرگ فوتبال پس از 4 گلی که مسی به آرسنال زد، پیش‌بینی کرده بود این آرژانتینی کوچک را می‌توان توسط یک یارگیر متخصص خنثی کرد، مثلا با یک قهرمان سرعت و چالاکی مثل مارتیون کیون در دوران جوانی‌اش در آرسنال. اگر هم بابت مارتین کیون اطمینان ندارید می‌شود «کلودیو جنتیله» را مثال زد؛ دفاع اسبق آتزوری که در جام جهانی 1982 دیه‌گو مارادونا را با هر ترفندی که بود یارگیری کرد و باعث اخراجش شد. او اعتقاد دارد با توجه فردی می‌توان کاری مشابه را با مسی کرد. او پیش از بازی
اینتر – بارسا و گفت‌وگو با گاتزتا دلو اسپورت گفت: «شما به یک آدم سریع و دوومیدانی‌کار نیاز دارید که در بازی‌خوانی هم خوب باشد تا این‌طوری مطمئن شوید که توپ هیچ وقت به مسی نمی‌رسد. علاوه بر این به کسی نیاز دارید که اگر هم مسی پا به توپ شد و شروع به جولان دادن کرد، در مصاف‌های تک‌به‌تک مغلوب‌شدنی نباشد. اما مشکل اینجاست که نمی‌دانم آیا امروزه کسی وجود دارد که از همه این شرایط برخوردار باشد؟ شاید نباشد، چون مدافعان امروز ضعیف هستند و البته بیشتر بدین خاطر که یارگیری در فوتبال امروز یک هنر گمشده است. همه منطقه‌ای دفاع می‌کنند و دیگر هیچ کس به فکر نبردهای انفرادی نیست».
او حق دارد. یارگیری استعداد خاص ورزشی را می‌طلبد و اگر امروز تقریبا دیگر کسی وجود ندارد به خاطر نبودن چنین استعدادی است.
البته فقدان یارگیری به یک چرخه معیوب بازمی‌گردد. به ندرت بازیکنانی هستند که این کار را صحیح انجام می‌دهند، بندرت موقعیت‌هایی پیش می‌آید که یارگیری فردی لازم باشد و البته بندرت شانس چگونه آموختن این کار برای کسی پیش می‌آید و این مایه شرم فوتبال است، اگرچه مدافعان اینتر شامل این شرم نمی‌شوند.
منبع: Timesonline