چه بخواهیم و چه نخواهیم در حال حاضر مسعود ده‌نمکی به عنوان یک هنرمند در عرصه سینما و تلویزیون مطرح است و به جرات می‌توان گفت نسبت به قدیمی‌ترهای سینما بهتر کار می‌کند و به نوعی انگیزه‌های قوی‌تری برای دست زدن به تجربه‌های جدید دارد. من تصور می‌کنم سینما یک رسانه است و مسعود ده‌نمکی با در نظر گرفتن جنبه‌های رسانه‌ای سینما در عرصه فیلمسازی فرد موفقی بوده است و شاید این قضیه به سابقه مطبوعاتی ده‌نمکی بازمی‌گردد که پتانسیل بالاتری نسبت به سایر فیلمسازان در عرصه هنر داراست. گمان می‌کنم مسعود ده‌نمکی را دیگر نمی‌توان نادیده گرفت. «فقر و فحشا» ساخته ده‌نمکی از معدود فيلم‌هاي مستندي است که خیلی‌ها قادر به تولید آن نیستند. چرا که ده‌نمکی در ساخت این فیلم با جسارت تمام، واقعیت را به تصویر کشید و به لحاظ محتوا فیلم قابل قبولی را ارائه کرد و بعد از آن هم مستندی که درباره فوتبال بود وجه دیگری از نگاه ده‌نمکی را بازگو کرد. و اخراجی‌ها که به زعم من یک اتفاق بسیار درخشان در سینمای ایران بود و توانست به لحاظ تجاری سینمای ایران را متحول کند و هنوز هم بعد از گذشت چند سال از ساخت آن، بازدهی اقتصادی اخراجی‌ها سبب شده است تا حامیان این اثر به تولیدات دیگری دست بزنند و شاید حاصل بهتری که سینما از بابت ساخت اخراجی‌ها به‌دست آورد غیر از جنبه مالی و اقتصادی آن جذب عامه مردم به سمت سینما بود که این را باید به فال نیک گرفت. این اتفاقی است که هر کارگردانی قادر به تجربه کردن آن نیست. به نظر من اخراجی‌ها با حفظ گرایش فرهنگی سینما و قدرت رسانه‌ای آن، یک اثر قابل پذیرش را به سینما ارائه داد. من معتقدم چیزی که آثار تلویزیونی و هنری را از سایر ساخته‌ها برتر می‌کند وجود محتوا در ساختار فیلم است نه تکنیک آن و در آثار ده‌نمکی یک نگاه تحلیلی همیشه وجود داشته است و شاید سهم بیشتری از این نگاه تحلیلی، شناخت درست او از جریانات سیاسی داخل و خارج است که به خوبی آنها را واکاوی می‌کند و در نهایت این تحلیل‌ها در یک اثر به رخ تماشاگر کشیده می‌شود. این روزها بسیاری به ضعف ساختاری سریال ده‌نمکی اشاره می‌کنند و من معتقدم که در بخش محتوایی کمتر کسی می‌توانست به محتوای چالش برانگیزی که همانا پرداختن به طبقات بالا و پایین اجتماع است، توجه کند، در عین حالی که خط قرمزها را مخدوش نکند. من معتقدم که ده‌نمکی همانطور که در سینما مورد اقبال مخاطبان قرار گرفته است در تلویزیون هم وضع به همین صورت بوده است،چرا که توانایی درک مسائل و پرداختن به محتوا را دارد و این توفیق خوبی برای ده‌نمکی است. سریال دارا و ندار هم دست‌کمی از سایر سریال‌های نوروزی سیما نداشت و در حد قابل قبولی ظاهر شد. گمان می‌کنم آینده خوبی را می‌توان در تلویزیون برای ده‌نمکی پیش‌بینی کرد، چرا که با محتواگرا بودن این فرد، می‌توان حدس زد که مخاطب بیشتری را جذب خواهد کرد. باید بپذیریم که مخاطب به دکوپاژ و سایر مسائل فنی کار ندارد و محتوا برایش اهمیت دارد، پس ده‌نمکی قدرت زیادی برای حرکت در مسیر تازه‌ای که آن را آغاز کرده است دارد و آن حضور در رسانه ملی است.
مدت‌هاست که بحث‌های زیادی پیرامون ساخته‌های مسعود ده‌نمکی مطرح می‌شود و من علت آن را خنثی نبودن این فرد می‌دانم و همیشه یک فرد با اندیشه‌های خوب و پیشرو منتقدان زیادی دارد.
علت دیگر آن دگردیسی ده‌نمکی است. با آمدنش به حیطه سینما، کنجکاوی عده‌ای که سعی در خراب کردن چهره‌اش دارند، گهگاه جنجال‌هایی ایجاد می‌کند.
تصور می‌کنم که گاهی عده‌ای از مواضع عدالتخواهانه ده‌نمکی انتقام‌جویی می‌کنند و همیشه با او سر ستیز دارند. خود من در این چند سال کار حرفه‌ای هیچگاه در برنامه‌ای شرکت نکردم که به اندازه نشستی که برای سریال دارا و ندار ده‌نمکی بود، مورد پرسش قرار بگیرم و این یعنی مسعود ده‌نمکی موفق بوده است و قطعا سالیان سال هرجا که ده‌نمکی است، جنجال رسانه‌ای نیز مطرح خواهد بود.
*منتقد سینما و تلویزیون