حسین جوادی: 27 آوریل، وقتی گونتر نتزر ستون اختصاصی‌‌اش در روزنامه بیلد را به انتقاد خفیف از گوآردیولا اختصاص داد خیلی‌ها حرف‌های این روباه پیر فوتبال آلمان را جدی نگرفتند. اسطوره سابق مونش‌گلادباخ یادداشت خود را با این جمله آغاز کرده بود؛ «گوآردیولا طرفدار فوتبال رایج آلمان نیست ولی عناصری در فوتبال آلمان وجود دارد که پپ می‌تواند با استفاده از آنها مشکلات تیمش را از این طریق حل کند». این جمله کاملا تامل‌برانگیز است چون خیلی سخت است وقتی فکر کنید مکزیکی‌ها وعده اصلی غذایی‌شان «سوشی» باشد و ژاپنی‌ها «بوریتو»! اولین فاکتوری که می‌تواند یک خارجی را در سرزمین دیگر به موفقیت برساند شناخت فرهنگی و لایه‌های ذهنی مردم آن منطقه است. ژرمن‌ها زمانی خودشان را صاحب فوتبال اروپا می‌دانستند که در دهه 70 در خاک خودشان قهرمان جهان شدند، از آن روز به بعد فوتبال داخلی آلمان تحت تاثیر ستاره‌هایی بود که مکتب فوتبال آلمان را دیکته می‌کردند، فوتبال آلمان تا دهه 90 در فضایی تنفس می‌کرد که غول‌های دیگر در حد یک خمیازه بودند ولی بعد از فروپاشی دیوار برلین ژرمن‌ها به سمت و سوی فوتبال وارداتی ایتالیایی روی آوردند، آمدن مربی‌های سوییسی، ایتالیایی، اتریشی و بعضا از بلوک شرق شکافی در هویت فوتبال آنها ایجاد کرد. از 1990 به بعد آلمان‌ها توفیق چندانی نداشتند و شاید قهرمانی‌های مقطعی در اروپا کمی برایشان تسکین بخش بود، این گذر زمان ادامه دارد تا فصل 2013 که تیمی مانند بایرن مونیخ تحت هدایت یوپ هاینکس به قله‌های اروپا دست پیدا می‌کند اما سوال اصلی اینجاست که چرا و چگونه این خوش‌شانسی برای مربی محافظه‌کاری مثل هاینکس رخ می‌دهد؟ بایرن سال‌هاست از سیاستی استفاده می‌کند که هیتلر در جنگ جهانی به‌کار می‌برد! تضعیف رقبا! آدولف هیتلر همیشه علاقه داشت دانشمندان نظامی و دفاعی را به خدمت بگیرد تا یک قدم از کشورهای دیگر جلوتر باشد! مدیران بایرن نیز همین کار را می‌کنند و همیشه در فوتبال آلمان به دنبال نخبه‌هایی هستند که در تیم‌های همسایه بازی می‌کنند. این سیاست سبب شده بایرن چندین دوره پیاپی فاتح بوندس‌لیگا شود... تمام این مقدمه‌چینی‌ها برای این بود که نشان دهد چرا گونتر نتزر اعتقاد دارد پپ طرفدار فوتبال رایج آلمان نیست، آنها از گوآردیولا چیزی را می‌خواهند که سال‌هاست مثل یک برنامه روتین انجام داده‌اند، آلمانی‌ها حاضر هستند برای فاتح میدان بودن دست به هر کاری بزنند و برایشان به‌هیچ‌وجه فوتبال زیبا ملاک نیست. همین هفته گذشته بود که پس از شکست یک بر صفر بایرن در سانتیاگو برنابئو فرانس بکن‌باوئر در جمله‌ای بیان کرد «مالکیت توپ هیچ معنایی ندارد، باید خوشحال باشیم که فقط یک گل خوردیم» قیصر به خوبی می‌دانست این نوع بازی فانتزی نمی‌تواند تیم خسته و بی‌انگیزه بایرن را تکان دهد و برای همین بود که به پپ تذکر داد! و حرف‌های او بعد از شکست تحقیر‌آمیز در آلیانس آره‌نا تمام این استدلال‌ها را ثابت می‌کند «ما هفته‌ها است که بد بازی می‌کنیم» کالبد شکافی این جمله تنها یک چیز را نشان می‌دهد و آن این است که پپ سرنوشتی همچون کلینزمن در سرزمین باواریایی‌ها خواهد داشت.
آنچلوتی گربه سیاه بایرن
کارلتو به خوبی از پس بایرن برآمد، او از زمانی که در میلان بود راه شکست‌دادن بایرن را می‌دانست و این بار نیز در دو بازی رفت و برگشت با ارائه آنتی تز بایرن آنها را مغلوب کرد. شاید خیلی‌ها اعتقاد داشته باشند روشی که مربی ایتالیایی رئال به کار گرفت یک فوتبال دفاعی بود ولی سوال اینجاست کدام فوتبال دفاعی را سراغ دارید که می‌تواند 4 گل به حریف قدرتمندی مثل بایرن بزند؟ بستن فضا و اجازه‌ندادن به ستاره‌های بایرن برای خودنمایی در حدی بود که این تیم به‌رغم گرایش به بازی هوایی حتی نتوانست یک ضربه سر مثمرثمر بزند. شوت‌های بایرن اکثرا بیرون چهارچوب بود و مهاجم این تیم اسیر دفاع منطقه‌ای. نکته قابل توجه این بود که ستاره‌هایی مانند روبن و ریبری نیز خنثی شدند و تعویض‌های پپ نیز به‌هیچ‌وجه گره‌گشا نبود. کارلتو یک هفته پیش گفت: «بایرن گربه سیاه رئال است اما گربه سیاه من نیست. من هرگز به آنها نباخته‌ام.» آنچلوتی هرگز در هفت بازی به غول آلمانی نباخته است، رکوردی که کمتر مربی در کارنامه‌‌اش دارد. اولین تقابلش با بایرن در مرحله گروهی چمپیونزلیگ 03-2002 بود. با میلان مقابل باواریایی‌ها قرار گرفت که هم در سن سیرو و هم در المپیک مونیخ با نتیجه 2 بر یک برنده شد. آن سال میلان به قهرمانی اروپا در فینال منچستر مقابل یووه رسید. 3 سال بعدش، باواریایی‌ها و میلانی‌ها دوباره به هم خوردند. میلان یک ـ یک در مونیخ مساوی کرد و در سن سیرو 4 بر یک برنده شد. این بازی در مرحله یک‌هشتم بود. در فصل 07-2006 دو تیم در مرحله یک چهارم به هم خوردند. بایرن که در مرحله یک‌هشتم توانسته بود رئال را اوت کند باز هم ناکام ماند. آنها در سن سیرو 2 ـ 2 مساوی کردند اما در بازی برگشت، آنچلوتی 2 بر صفر برد. در سال 2007 میلان به هفتمین قهرمانی اروپایی در فینال آتن مقابل لیورپول دست پیدا کرد، پیش از بازی سه‌شنبه شب، آخرین تقابل در بازی رفت بود که رئال یک بر صفر برد تا کارلتو به پنجمین پیروزی در 7 بازی مقابل
بایرن برسد.