فتح‌الله‌زاده: مدیران سیاسی و دولتی هم شفاف‌سازی کنند
علی فتح‌الله‌زاده در گفت‌وگویی درباره تغییرات در هیات مدیره پرسپولیس اظهار کرد: من در جایگاهی نیستم که در رابطه با پرسپولیس صحبت کنم و باید پیشکسوتان و صاحبنام‌های پرسپولیس مانند عابدینی، کاشانی و سایر دوستان در این باره اظهارنظر کنند چرا که به من ارتباطی ندارد و این تلاشی بوده که وزارت در طول این چند ماهه و طی جلسات زیادی صورت داده که امیدوارم منشأ خدمات برای این تیم بوده باشد و پرسپولیس را از این نابسامانی‌ها نجات دهد.اینکه الان استقلال را ترک نکردم به خاطر این است که عده‌ای نگویند تیم را در بد شرایطی ترک و از باشگاه فرار کرد البته اگر وزارت ورزش کسی را برای مدیرعاملی باشگاه پیدا نکرد، من حاضرم به عنوان مدیرعامل در خدمت باشگاه استقلال باقی بمانم.فتح‌الله‌زاده درباره تحلیل خود از شفاف‌سازی قرارداد بازیکنان گفت: ما که خوب شفاف‌سازی کردیم و قرارداد تمام بازیکنان و کادر فنی‌مان کاملا شفاف شد. همان طور که سازمان لیگ و آقای خادم هم گفتند قرارداد اعلام شده استقلال در خبرگزاری‌ها همان چیزی بود که در فدراسیون و سازمان لیگ ثبت شده بود که این مهر تاییدی بر صداقت ما بود. مردم همان طور که از شفاف‌سازی بازیکنان فوتبال رضایت دارند دوست دارند میزان حقوق و پاداش مسؤولان سیاسی و دولتی نیز شفاف‌سازی شود و آن را بدانند. پس مسؤولان رده بالا هم باید بیایند وسط میدان و رقم دقیق حقوق و پاداش‌های خود را اعلام کنند.
برای مهدی رحمتی به بزرگی «ایران» فکر کن!
این روزها موضوع خداحافظی مهدی رحمتی از تیم ملی و جریان نامه‌ای که او امضایش نکرد، دوباره سوژه روز فوتبال ایران شده، آن هم درست در فاصله حدود 40 روز تا جام جهانی که باید همه فکر و ذکر فوتبال ایران موفقیت تیم ملی در جام جهانی باشد.بهمن ماه 1391 بود که مهدی رحمتی، دروازه‌بان شماره یک آن روزهای تیم ملی فوتبال اعلام کرد می‌خواهد «موقتا» از تیم ملی کناره‌گیری کند. این حرف او راهی را فرارویش قرار داد که با افتادن در آن به قدری از تیم ملی دور شد که حالا کمتر کسی امیدوار است او را در جام‌جهانی 2014 برزیل با پیراهن تیم ملی ببیند. تقریبا یک سال پیش بود که کارلوس کی‌روش برای بازگشت رحمتی به تیم ملی شرطی گذاشت. 30 اردیبهشت 92، سرمربی تیم ملی از رحمتی و عقیلی خواست پای نامه‌ای را امضا کنند که در متنش از مردم، بازیکنان و کادر فنی تیم ملی عذرخواهی شده باشد.در آغاز این نامه آمده بود: «اینجانب سید‌مهدی رحمتی بدین وسیله اعلام می‌دارم در تاریخ 17/11/1391بدون هیچ دلیلی که توجیه‌کننده تصمیم من باشد، بازنشستگی موقت خود را از تیم ملی فوتبال اعلام کردم.» در ادامه این نامه از قول رحمتی از شخص کی‌روش عذرخواهی شده بود و در پایان این طور نوشته بود: «بنابر این بیانیه رسمی آرزو دارم که این موضوع یک بار برای همیشه به اتمام برسد. مخصوصا در این زمان خاصی که ایمان دارم می‌بایست متحد و همدل کنار هم باشیم تا به هدف مشترکمان که صعود به جام جهانی 2014 برزیل است، برسیم.» مهدی رحمتی در آن مقطع و در حالی که تیم ملی باید سه بازی حیاتی را در مرحله انتخابی جام جهانی برزیل انجام می‌داد، این نامه را امضا نکرد و حالا پس از گذشت یک سال مدعی شده که می‌خواسته آن را امضا کند، ولی علی کفاشیان، رئیس فدراسیون فوتبال از طرف او به کی‌روش گفته که هیچ امضایی در کار نیست!در اینجا باید به چند نکته مهم اشاره کرد. نخست آنکه چرا مهدی رحمتی در یک سال اخیر جایی عنوان نکرده بود که می‌خواسته نامه را امضا کند، ولی کفاشیان به گفته او از طرفش به کی‌روش خلاف واقع گفته است؟ آیا رحمتی در این یک سال هیچ تریبونی در اختیار نداشت که از حق خود دفاع کند و پرده از دلیل امضا نشدن نامه عذرخواهی بردارد؟بر این اساس به نظر می‌رسد دروازه‌بان استقلال تصور می‌کرد، در این یک سال تغییراتی در تصمیم کی‌روش صورت می‌گیرد یا مقامات فدراسیون و کارشناسان او را مجاب می‌کنند که رحمتی را بازگرداند، ولی حالا که بیش از یک ماه به جام جهانی مانده و معلوم است که کی‌روش قصد ندارد او را به برزیل ببرد، از تصمیمش پشیمان شده است( مصاحبه‌ها و تکاپوهای روزهای اخیرش حداقل این را به ذهن می‌رساند). همچنین باید یادآور شد که اواخر سال 91 که رحمتی اعلام کرد موقتا از تیم ملی کنار می‌رود، برخی رسانه‌ها با تیتر «رحمتی از تیم ملی خداحافظی کرد» به استقبال این خبر رفتند و از آنجایی که رحمتی نسبت به اینگونه تیترها واکنشی نشان نداد، مشکلات از همان وقت شروع شد و همه از جمله کی‌روش بنا را روی این گذاشتند که او مثل یک بازیکن حرفه‌ای در تصمیمش جدی است. نکته مهم‌تری که به مطلب قبلی مربوط است این است که اساسا در دنیای حرفه‌ای فوتبال خداحافظی «موقت و دائم» آن هم در تیم ملی وجود ندارد. یک بازیکن یا برای پیراهن تیم ملی کشورش ارزش قائل است و برایش بازی می‌کند یا این عقیده را ندارد و از آن خداحافظی می‌کند. در مجموع باید گفت انسان همیشه نتیجه اعمال و رفتار خودش را می‌بیند و نباید دیگران را در سرنوشت خود مقصر بداند.