تعرض‌های گاه و بی‌گاه رژیم صهیونیستی به لبنان از جمله حمله به چشمه‌های ورزانی یا تهدید‌های مستقیمی که از سوی این رژیم به لبنان اعلام می‌شود، منجر به آماده‌باش دو طرف شده است. تعرض‌های هوایی که تقریبا به صورت روزانه اتفاق می‌افتد و هواپیماهای اسرائیلی هرروز از شرایط جنوب لبنان عکس‌برداری می‌کنند و همچنین تعرض‌های دریایی که به حریم آبی لبنان می‌شود، در مرحله اول ماهیت رژیم صهیونیستی را آشکار کرده و نشان می‌دهد که اسرائیل رژیمی جنگ‌طلب و تجاوز‌گر است که امنیت منطقه را تهدید می‌کند. طبق قطعنامه 1701 که پس از جنگ 33روزه تنظیم شد، نیروهای یونیفل از سوی سازمان ملل در جنوب لبنان مستقر شده و قرار بر این بوده است که رژیم صهیونیستی به قوانین بین‌المللی پایبند باشد و به لبنان تعرض نکند اما این رفتارها نشان می‌دهد که رژیم صهیونیستی آتش‌بس را نقض کرده و هیچ احترامی برای قوانین بین‌المللی قائل نیست. این رژیم صهیونیستی است که به تجاوزات خود همچنان ادامه می‌دهد و متاسفانه سازمان‌های بین‌المللی کاری از پیش نمی‌برند و حتی به‌رغم اینکه نیروهای یونیفل گزارش روزانه از تجاوزات رژیم صهیونیستی به سازمان‌ملل منتقل می‌کنند اما شاهد برخورد جدی از سوی سازمان ملل با رژیم متجاوز صهیونیستی در مقابل این تعرضات نیستیم درحالی که اگر گلوله‌ای از سوی لبنان به اراضی اشغالی شلیک شود به سرعت شاهد خواهیم بود که بان‌کی‌مون، دبیر کل سازمان ملل متحد از خود واکنش نشان می‌دهد. محور دیگری که در این بحث وجود دارد این است که رژیم صهیونیستی اساسا پس از جنگ‌های 33 و 22 روزه لبنان و غزه، شرایط خاصی را در داخل خود شاهد بود. شکست‌های این رژیم در این 2جنگ شرایط خاصی را برای اسرائیل به وجود آورد که موجب سرخوردگی ارتش رژیم صهیونیستی شد. با توجه به اینکه ستون نظام سیاسی در اسرائیل ارتش است و ارتش در این جنگ‌ها شکست خورده، مردم نسبت به ارتش سرخورده شده و بابت آینده نگران هستند و نظرسنجی‌ها در داخل اسرائیل این مساله را کاملا نشان می‌دهد. ارتش تاکنون نتوانسته است از امکان جدیدی برخوردار شود و معادله‌ای که در جنگ 33 روزه و غزه به وجود آمده را دگرگون کند. اگر اسرائیل همین امروز هم جنگی را آغاز کند نمی‌تواند از شکست اجتناب ورزد و شروع هر فعالیت تجاوزگرانه دیگری نتیجه‌ای جز شکست برای رژیم صهیونیستی در پی نخواهد داشت. لذا از آنجایی که ارتش قادر به تغییر این معادله نیست، سعی می‌کند با انجام عملیات‌های نمایشی ژست طرف برتر را به خود بگیرد و تمام این فعالیت‌های اسرائیل در این چارچوب قابل تفسیر است. اسرائیل در صدد است تا با این عملیات‌ها نوعی اطمینان را در داخل جامعه صهیونیستی ایجاد کند و به مردم بفهماند که ارتش همچنان قدرت دارد و می‌تواند از آنها دفاع کرده و امنیت آنها را حفظ کند درحالی که واقعیت و ماهیت امر اینگونه نیست. ارتش اسرائیل همچنان دچار بحران است و در مقابل گروه‌‌های اعتقادی مانند حزب‌الله و حماس نمی‌تواند جز قتل و ویرانگری کاری از پیش ببرد. آنچه که درحال اتفاق افتادن است به نظر نمی‌رسد که زمینه‌ساز یک درگیری گسترده باشد، چراکه درگیری‌های گسترده اگر از سوی رژیم صهیونیستی آغاز شود، باید مقدماتی داشته باشد که مهم‌ترین عامل آن این است که ارتش باور کند از امکانات جدیدی برخوردار شده است و با این امکانات قادر است که جنگ را یکسره به نفع خودش خاتمه دهد درحالی که این رژیم درحال حاضر از چنین امکانی برخوردار نشده و حتی تصور هم نمی‌کند که می‌تواند در هر جنگی کار را به نفع خودش یکسره کند.
* کارشناس مسائل خاورمیانه