ژوزف آلویس راتسینگر یا همان پاپ بندیکت شانزدهم وقتی که 5 سال پیش به عنوان رهبر کاتولیک‌های جهان برگزیده شد، به هیچ وجه نمی‌اندیشید که با مصائبی چنین عظیم مواجه شود. مخاطراتی که در تاریخ کلیسای کاتولیک بی‌سابقه است و واتیکان تاکنون چنین روزهای سیاهی به خود ندیده است.رسوایی‌های اخلاقی که بر واتیکان سایه افکنده است، گریبان بندیکت شانزدهم را هم گرفته است و پاپ خود متهم است که مستقیم یا غیرمستقیم با رسوایی‌های جنسی در ارتباط بوده است. این رسوایی‌ها حتی دامن خانواده پاپ را هم گرفته و گئورگ راتسینگر، برادر 86 ساله پاپ هم که کشیشی بازنشسته است، با این رسوایی دست و پنجه نرم می‌کند. کلیسای کاتولیک هم‌اکنون در رسوایی سوءاستفاده‌های جنسی از کودکان توسط کشیش‌ها غوطه‌ور است و با اتهامات بسیاری در کشورهای اروپایی به علت عدم‌رسیدگی صحیح به این موضوعات و سرپوش گذاشتن روی بسیاری از آنها مواجه شده است تا اعتماد کاتولیک‌ها بیش از همیشه نسبت به کشیش‌ها و واتیکان کاهش یابد.جالب آنکه پاپ قبلی (ژان پل دوم) هم به لاپوشانی و مخفی‌کردن رسوایی اخلاقی کشیش‌ها متهم است و این موضوع بخوبی نشان می‌دهد که انحطاط اخلاقی واتیکان سابقه‌اي طولاني دارد. جالب آنکه مطابق قوانین واتیکان که در سال 2005 درباره مسائل جنسی به تصویب رسیده است، همجنسگرایی «گناهی کبیره» قلمداد شده و طبق مقررات واتیکان افراد همجنسگرا حق ورود به کسوت روحانیت و کشیشی را ندارند.به واقع به نظر می‌رسد که کاتولیک‌های سراسر جهان به درستی دریافته‌اند، دینی که به واسط کشیش‌های همجنسگرا و کودک‌آزار ترویج و تبلیغ می‌شود، نه تنها فایده‌ای برای جامعه ندارد که برای کنج خانه‌ها و منحصر شدن به امور شخصیه هم زیاد است.اگر پس از انقلاب صنعتی، مسیحیت از جامعه جدا شد و سکولاریسم در جوامع اروپایی رشد یافت، اکنون رسوایی‌های واتیکان کار را به جایی رسانده که کمتر کسی حاضر است در امور شخصی هم به چنین دینی رجوع کند و از این پس باید بیش از پیش شاهد انزوای واتیکان در سطح جهان باشیم. چنانکه پاپ بندیکت هم در مقایسه با اسلاف خود بسیار گوشه‌نشین به نظر می‌رسد. بنديکت شانزدهم در مقایسه با پاپ ژان پل دوم خانه نشین است و از حجم بالای سفرهای ژان پل دوم در دوران او خبری نبوده است.اما فارغ از این موضوع، جایگاه سیاسی واتیکان نیز در سطح جهانی بشدت افول کرده و روندی قهقرایی دارد. تا پیش از این واتیکان از پرستیژ بالایی در نظام بین‌الملل برخوردار بود و به عنوان مرکز بسیاری از رایزنی‌ها و میانجیگری‌ها شناخته می‌شد اما بعید است که دیگر پاپ و واتیکان از چنین نقشی برخوردار باشند و بی‌تردید واتیکان از این پس نقشی کاملا تشریفاتی ایفا خواهد کرد. واتیکان از این پس باید دنبال راهی باشد که بتواند اعتماد از دست رفته مردم را جلب کند و ماله‌ای بر رسوایی‌های خود بکشد. شاید ساده‌لوحان باز به آنها ایمان آورند و از آنها بهشتی بخرند و جهنمی بفروشند.
حسين ميزان