روزنامه کیهان در ستون یادداشت روز خود با درج سرمقاله‌ای از حسین شریعتمداری با استناد به شواهد و قرائن موجود، تصویری از اردوگاه فروپاشیده فتنه‌گران ارائه داد.
مدیر مسؤول روزنامه کیهان در ترسیم تابلوی فتنه‌گران نوشت: در اظهارنظر سران فتنه و مواضع آنان که این روزها و هر از چندگاه بر زبان می‌آورند، همه در یک نقطه اشتراک نظر دارند و آن نکته اینکه می‌دانند پروژه فتنه در نخستین فاز حرکت آن که تجویز مثلث بیرونی آمریکا، انگلیس و اسرائیل بود، مرده است و از آنجا که سران فتنه هویت خویش را آشکارا به مثلث یاد شده گره زده بودند، اکنون باور کرده‌اند که با مرگ فتنه، آنها نیز مرده‌اند یا دست‌کم زندگی نباتی دارند! مدیریت بیرونی فتنه هم درباره سران فتنه دقیقاً به همین باور رسیده است.
شریعتمداری در ادامه افزود: در این نوشته محدود، نوبت به موسوی و کروبی نمی‌رسد. پرداختن به شرایط کنونی آن دو را به فرصت دیگری موکول می‌کنیم اما به عنوان نمونه و فقط به عنوان نمونه در داستان زیر دقت کنید. داستانی عبرت‌آموز و ترحم‌برانگیز نسبت به پایان کار کسانی که در پایان کار خویش اندیشه نکردند. بعد از حضور عده‌ای در مقابل منزل آقای کروبی و اعتراض به اظهارات دشمن پسند وی که ظاهراً با پاشیدن رنگ به در و دیوار محل سکونت او نیز همراه بود، آقای موسوی در حالی که از شنیدن این خبر بشدت عصبانی شده و کنترل خود را از دست داده بود، خطاب به چند تن از اطرافیان می‌گوید؛ «این یک توطئه از قبل طراحی شده برای خراب کردن من است»! چرا...؟! آقای موسوی در ادامه می‌گوید: «این عده با شعار دادن علیه آقای کروبی و رنگ پاشیدن به در خانه او قصد داشته‌اند که بگویند آقای کروبی مهم‌تر از من است(!!) اگر چنین قصدی نداشتند، چرا علیه من شعار ندادند و چرا به در و دیوار خانه من رنگ نپاشیدند؟!»
سرمقاله کیهان می‌افزاید: این ماجرا که فقط یک نمونه از ده‌ها و شاید صدها نمونه مشابه دیگر است، به وضوح نشان می‌دهد که آقایان از کجا به کجا رسیده‌اند؟ و چی فکر می‌کردند و چی شده است؟! به اظهارنظرهای آقایان موسوی و کروبی در این روزها توجه کنید. ناسزاگویی‌ها و پرده‌دری‌های آنان علیه نظام، قبل از آنکه با هدف به قول خودشان «مبارزه در بستر -به اصطلاح- جنبش سبز»! باشد، رقابت با یکدیگر برای ابراز وجود است و هر یک از آنها با ناسزاگویی بیشتر علیه نظام اسلامی و ارزش‌های دینی و برجان نشسته مردم، تلاش می‌کنند حساسیت بیشتری برانگیخته و شعارهای بیشتری علیه خود کسب کنند! تا از این طریق بر دیگری فخر بفروشند که اگر من- همان من که امام(ره) می‌فرمود شیطان است- از تو مهم‌تر نبودم، شعارها بر ضد من- باز هم همان من- بیشتر از تو نبود! آیا نمی‌بینید که به‌رغم بی‌محلی مردم، هر روز بر غلظت ناسزاها می‌افزایند؟! شما را به خدا کسب و کار جدید آقایان را ملاحظه بفرمایید! در پایان این مقاله تصریح شد: آقای خاتمی اما بعد از شکست فتنه و رسوایی حاصل از همراهی آشکار با مثلث بیرونی آمریکا، انگلیس و اسرائیل، راه دیگری را برگزیده است. خاتمی در پی آن است که دست‌های خود را بالا ببرد، بی‌آنکه هزینه خیانت خود را بپردازد و مجازات وطن‌فروشی خویش را تحمل کند! کسی مانع توبه او نیست، چرا که توبه مجرمان و خیانتکاران - اگر موفق به توبه شوند- از بار گناه آنان نزد خدای رحیم و رحمان می‌کاهد، اما خیانت- بویژه خیانت به اسلام و مردم مسلمان، آن‌هم در همراهی با بیگانگان- نمی‌تواند بی‌مجازات و مکافات باقی بماند، چرا که کمترین آثار سوء آن، تجری به خیانت از سوی افراد مشابه در حال یا آینده و تلقی کم‌هزینه بودن توطئه از سوی دشمنان است. خیانتکار بعد از مکافات می‌تواند در میان مردم به زندگی عادی خود ادامه دهد، ولی بدیهی است که مجرمان را پیش‌نماز نمی‌کنند و به امور حساس نمی‌گمارند.
امنیت خلیج‌فارس؛ همه یا هیچ کس
روزنامه جوان در سرمقاله خود به قلم یدالله جوانی نوشت: در راهبردی بودن خلیج‌فارس و تنگه هرمز هیچکس تردیدی ندارد و همه صاحب‌نظران و کارشناسان روی این موضوع اجماع نظر دارند. وجود بیش از 63 درصد از ذخایر انرژی جهان در خلیج‌فارس و کشورهای پیرامون، اقتصاد جهانی و قدرت‌های اقتصادی را به این منطقه گره زده است. وجود 2 نقطه از 14 نقطه استراتژیک جهان در این منطقه شامل گذرگاه‌های آبی تنگه هرمز و حدفاصل 3 جزیره تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی اهمیت راهبردی خلیج‌فارس را مضاعف کرده است. جمهوری اسلامی ایران به تنهایی تمام سواحل شمالی خلیج‌فارس، تنگه هرمز و بخشی از سواحل دریای عمان و کل 3 جزیره مذکور را در اختیار دارد. اگر نفت را به مثابه خون برای حیات اقتصاد جهان معاصر به عنوان یک واقعیت گریزناپذیر مورد توجه قرار دهیم، آنگاه معلوم خواهد شد که شیشه حیات اقتصاد دنیای صنعتی در دستان جمهوری اسلامی قرار دارد.
جوان با اشاره به نمایش اقتدار در پنجمین رزمایش پیامبر اعظم (ص) نوشت: این رزمایش در کنار دیگر رزمایش‌های انجام شده 2 واقعیت را آشکار ساخت و 2 پیام بزرگ را در پی داشت. واقعیت و پیام اول اینکه ملت ایران با اتکال به قدرت الهی، توانایی مقابله با هر متجاوزی را داشته و در صورت رخ دادن هر نوع حادثه‌ای و تحمیل جنگی به ملت ایران، جز شکست سرنوشت دیگری برای متجاوز رقم نخواهد خورد. واقعیت و پیام دوم، آشکار ساختن عزم و اراده ایرانیان در دفاع از منافع خود است. جوهر اصلی قدرت ملت‌ها در عزم و اراده آنها نهفته است. ملت مسلمان و انقلابی ایران دارای عزم و اراده‌ای پولادین در راستای دفاع از اسلام و منافع خویش بوده و در این مسیر هرگز دچار سستی و تزلزل اراده نخواهد شد.