انگلستان سال 2010 را باامید یک دولت مردمی‌تر، اقتصادی‌تر و صلح‌جو آغاز کرده است. انتخاباتی که در تاریخ 6 ماه مه برگزار می‌شود برای بریتانیا روز سرنوشت‌سازی خواهد بود. در این انتخابات که
3 شرکت‌کننده جدی آن احزاب کارگر و محافظه‌کار و لیبرال هستند بر سر انتخاب نخست‌وزیر و 650 صندلی مجلس عوام به رقابت خواهند پرداخت. حزب لیبرال‌دموکرات با رهبری نیک کلگ 43 ساله در این انتخابات می‌تواند به عنوان یک شگفتی مورد ارزیابی قرار گیرد. در مناظرات تلویزیونی که میان 3رهبر مطرح انتخابات برگزار شد، کلگ توانسته است در میان 2 رقیب دیگر خود جایگاه بهتری کسب کند. او در استودیوی شبکه اسکای‌نیوز در حالی که نخستین مناظره انتخاباتی را با پیروزی پشت سر گذاشته بود، با عزمی جدی و روحیه‌ای مصمم سیاست‌های گوردون براون، نخست‌وزیر کنونی و رهبر حزب کارگر را زیر سوال برد. براون در پاسخ به نقد‌های کلگ تنها از حضور 4 زیر دریايی اتمی انگلستان در آب‌های آزاد دفاع کرد. از نقادان اصلی نمایش نیک کلگ دیوید میلیبند، وزیر خارجه بریتانیاست که در صورت شکست حزبش به احتمال قوی به عنوان ریاست جدید جایگزین گوردون براون خواهد شد. میلیبند در پاسخ به سخنان کلگ اظهار داشت: شما از ضدسیاست در مناظره بهره می‌گیريد و تلاش می‌کنید نظرات رای‌دهندگان انگلیسی را به سوی خود جلب کنید که این عادلانه نیست.
حزب لیبرال دموکرات در انتخابات قبلی که در سال 2005 برگزار شد، تنها توانسته بود 62صندلی را در مجلس عوام از آن خود کند از زمان ریاست آقای کلگ در سال 2007 جایگاه خود را ارتقا داده و امروز با اختلاف 6 درصد بعد از حزب محافظه‌کار پیش است و در مکان دوم جداول نظرسنجی قرار دارد. در میان برنامه انتخاباتی کلگ بازسازی حزب لیبرال دموکرات با پایه‌های سنتی و عقاید مدرن‌تر، تصویب قانون بهداشت عمومی همانند آن چیزی که در ایالات متحده دنبال شد، کاهش مالیات طبقه متوسط، رسیدگی به محیط زیست و خارج کردن سربازان انگلیسی از مناطق افغانستان و عراق نیز خواهد بود. او همچنین برنامه تولید و بهینه‌سازی جنگنده‌های یورو فایتر را از برنامه دولت خارج كرده و بودجه خرید این هواپیما‌ها را به نصف کاهش خواهد داد. این در حالی است که نظرسنجی روزنامه«میل» که شب یکشنبه 5 اردیبهشت منتشر شد، حزب لیبرال دموکرات را با 2درصد افزایش به مکان نخست نزدیک‌تر کرد. این حزب اکنون با حمایت 30 درصدی روبه‌رو است که آن را مدیون کاهش یک درصدی محبوبیت 2 حزب دیگر است. این در حالی است که حزب لیبرال دموکرات با توجه به حضور تنها 62 نماینده در پارلمان تلاش می‌کند با حزب کارگر در مقابل پیشروی حزب محافظه‌کار به رهبری دیوید کامرون وارد یک ائتلاف شود. در این صورت این حزب خواهد توانست جایگاه خود را در آینده بریتانیا مستحکم‌تر کند. سیاست‌های امنیتی در دولت آتی بریتانیا یکی از اصلی‌ترین مواردی است که کاندیداهای این انتخابات درباره آن به بحث و تبادل نظر می‌پردازند. سال 2007 میلادی گوردون براون قانونی را در مجلس عوام به تصویب رساند که بر اساس آن بودجه نظامی بریتانیا طی 3 سال، رشد 11 درصدی خواهد داشت. اکنون بودجه نظامی بریتانیا 34 میلیارد پوند در نظر گرفته شده است. دولت آتی بریتانیا با یک کسری 3 درصدی روبه‌رو است که به نظر می‌رسد کاهش بودجه نظامی و خروج از افغانستان و پایان دادن به سامانه‌های راداری موشکی این کشور در خارج از مرز یکی از راه‌حل‌های جبران این کسری بودجه باشد. درباره یکی دیگر از رقبا که حضور او در صحنه سیاسی انگلستان با حواشی بسیاری همراه است باید اینچنین گفت که دیوید کامرون که خود را از نوادگان ملکه ویکتوریا می‌داند در بالاترین نقطه جداول نظرسنجی قرار دارد. حضورکامرون در سال 2005 به عنوان دبیرکل حزب محافظه‌کار حرف و حدیث‌های بسیاری را در میان هم‌حزبی‌هایش برانگیخت. در مرحله نخست بسیاری سن کم او را مطرح می‌کردند اما این کاندیدای 43ساله بریتانیا با سفر به افغانستان و نقد سیاست‌های براون و حزب کارگر در میان اپوزیسیون بریتانیا از جایگاه ویژه‌ای برخوردار شد. سامانتا کامرون، همسر رهبر حزب محافظه‌کار بریتانیا نیز از جمله نقاط ضعف دیوید کامرون است، زیرا او در دوران جوانی‌اش از فعالان حزب کارگر بوده و در انتخابات قبلی به تونی بلر رای داده است. برخی کامرون و بلر را با یکدیگر مقایسه کرده و می‌گویند جوانی عنصری است که این 2 رهبر سیاسی از آن برای جلب حمایت عمومی استفاده می‌کنند. تصویری که کامرون علاقه دارد از خود در مقابل دوربین‌ها به نمایش بگذارد یک محافظه‌کار مدرن و مهربان است. ایده‌های او هر چند عجیب توجه بسیاری را جلب کرده است. برای مثال در مناظره دوم انتخاباتی نقطه‌نظر او درباره حذف قانون مالیات برای خانواده‌هایي كه میراثی بالای یک میلیون پوند دریافت می‌کنند تعجب بعضی را برانگيخت و حتی براون با عصبانیتی غیرمنتظره از این اظهارنظر استقبال کرد. وی با توجه به هواداران ثروتمند و حضور قدرتمند در پارلمان در حال حاضر امید اول نخست‌وزیری محسوب می‌شوند.