در حالی که مقامات در جمع‌آوری زباله از خیابان‌های مجمع الجزایر اندونزی به ظاهر موفق هستند، اما رشد روزافزون کوه‌های زباله در حاشیه شهرها به معضلی جدی در این کشور تبدیل شده است. در این میان اشتغال غیرقانونی 500 هزار کارگر برای جمع‌آوری زباله‌ها حل مشکل را از منظر اجتماعی پیچیده‌تر کرده است. به گزارش شبکه خبری فرانس 24، اندونزی سالانه 45 میلیون متر مکعب فاضلاب تولید می‌کند و فاضلاب روزانه جاکارتا، پایتخت این کشور به تنهایی برای پر کردن استخرهای المپیک کافی است. این در حالی است که سیستم دفع زباله در این کشور با این حجم بالای تولید زباله 60 درصد نیازها را بدون پاسخ گذاشته است. این موضوع بدین معناست که اگرچه 80 درصد زباله‌های تولید شده جمع‌آوری و به سمت مناطق ویژه‌ای حمل می‌شوند اما سرانجام آنها چیزی جز انباشت زباله در این مناطق نیست. از سوی دیگر باوجود اینکه دولت اندونزی از سال 1995 طرح موسوم به «
R3» را با هدف استفاده دوباره، بازیافت و کاهش تولید زباله به اجرا گذاشته اما امروزه با گذشت 15 سال از آغاز این پروژه همچنان روزانه هزاران تن زباله تولید می‌شود. این انباشت زباله در حاشیه شهرها موجب شده افراد جویای کار که از روستاها به سمت شهرها سرازیر می‌شوند در مراکز انباشت زباله مشغول شوند. آشغال جمع‌کن‌ها هر روز از ساعت 5 تا 9 صبح آشغال‌هایشان را دسته‌بندی می‌کنند و پس از آن دوباره تا ساعت 2 به جمع‌آوری زباله مشغول می‌شوند تا پایان روز که مایملکشان را با واسطه به کارخانه‌های بازیافت زباله بفروشند. در اندونزی فعالیت گسترده آشغال‌جمع‌کن‌ها موجب شده حقوق و مزایای آنها هم کاملا روشن باشد به طوری که به‌عنوان مثال به ازای تحویل دادن هر کیلو بطری پلاستیکی 12 یورو دستمزد می‌گیرند. این افراد که اغلبشان همیشه به کارفرمای خود مقروض هستند از کارشان راضی به نظر می‌رسند چون زندگی در میان زباله‌ها برای آنها به معنای ادامه حیات است. به‌رغم وجود حجم بالای زباله این افراد میهمانان ناخوانده‌ای هم دارند. حجم بالای مواد غذایی که اغلب مربوط به رستوران‌هاست موجب شده کشاورزان فقیر حاشیه‌نشین دام‌های خود را برای چرا به محل کار آشغال‌جمع‌کن‌ها بیاورند و سرانجام این شهرنشین‌ها هستند که با خرید گوشت همین حیوانات از فروشگاه‌های مجلل سهم خود را در چرخه معضلات دفع زباله اندونزی انجام می‌دهند.