پس از 8 ماه رقابت هنوز هیچ چیز روشن نیست و داستان به پایان نرسیده ولی معدود تیم‌هایی در اروپا هستند که مثل ما (بارسا) هنوز 2 جام قهرمانی را در دسترس داشته باشند، خواه ببریم یا نه، از این موضوع بسیار به خود می‌بالیم. در ربع اول فصل
3 جام را بالا بردیم و 3 جام دیگر در دسترس بود و تاریخ ساختیم.
بنابراین می‌دانیم که مدت‌ها طول خواهد کشید تا تیم دیگری به این افتخارات برسد. پس حالا بارسا باید به شکلی عمل کند که از یک تیم فوق‌العاده شایسته انتظار می‌رود. از بسیاری جهات برآورد من از بازی، تاثیرگذاری و کیفیت این بارسا تغییر نکرده حالا چه قهرمان شود یا نشود، چرا که فقط یک قهرمان می‌تواند وجود داشته باشد و فقط یک تیم شایسته‌ترین تیم است.
با کدام شرایط؟
در یک لیگ عادی، 87 امتیاز برای قهرمانی کافی است. پس در این زمینه بارسا لغزشی نداشته، درست مثل تیم رقیب (رئال مادرید). 2 گل عقب‌افتادگی در راه رسیدن به فینال لیگ قهرمانان همچنین ما را در موقعیت ویژه‌ای قرار می‌دهد و در نهایت احترام باید به بازیکنان بگویم که شما آنقدر خوب کار کرده‌اید که هیچکس حتی در میلان، ایتالیا و جهان تردید ندارد که اینتر به‌رغم نتیجه بازی رفت فینالیست قلمداد نمی‌شود. علاوه بر این اگرچه نتیجه نهایی به لطف آن تصمیمات داوری 1-3 شده است اما انگیزه پیروزی ما در زمین اینتر فوق‌العاده بود.
حالا اگر بازی برگشت نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان (در نوکمپ) به یک رویداد ویژه تبدیل شده بر اثر آن اتفاقات منحصر به فردی است که در بازی رفت رخ داده است نه به‌خاطر آنکه بارسا باید صعود کند، بلکه به‌خاطر اینکه آنچه در سین‌سیرو روی داد بی‌عدالتی بود. این بزرگ‌ترین مزیت حریف محسوب می‌شد. در مقابل اگر بخواهیم تنها به یکی از عوامل از چندین عاملی که در میلان بر ضد بارسا رقم خوردند اشاره کنیم، گل سوم ایتالیایی‌هاست که یک گل خانگی آفساید بود.
همیشه از داوران دفاع کرده‌ام ولی آن شب سراسر اشتباه بود و اشتباه. کسی که به عنوان کمک داور صحنه‌ای را نمی‌بیند که ندیدنش غیرممکن است بقیه را دچار احساس بدی می‌کند و در نهایت هیچ چیز بیش از نتیجه 1-3 نمی‌تواند سبب اغراق در شایستگی‌های یک طرف (اینتر) نسبت به طرف دیگر (بارسا) باشد. اغراق‌آمیز و ناعادلانه!
در مقابل این بی‌عدالتی‌ها، کسانی هستند که سعی دارند مبارزه کنند (بارسا و هوادارانش) و حتی شرایط را برگردانند.
اما حالا حتی یک عضو یا هوادار بارسا، حتی خود من، نباید نسبت به قضاوت خانگی اینتر غمی به دل راه دهد، چون آنچه بیش از داوری ناعادلانه بود نحوه سفر تیم (سفر 14 ساعته زمینی از بارسلونا به میلان) بود که من را از ابتدا نگران عواقبش ساخته بود. آنهایی که تیم بارسا را می‌شناختند و کسانی که دوستانشان در این تیم را از نزدیک می‌شناختند می‌دانستند که چهارشنبه (گذشته) چقدر بی‌رمق شده بودند.
این را می‌گویم چون می‌دانم همه دنیا هم متوجه این موضوع شده‌اند.
با کدام استراتژی؟
با همه این حرف‌ها اگر بعضی چیزها را درست انجام ندهید، بود و نبود داور و داوری فرقی نمی‌کند. با پذیرفتن اینکه اشتباهات ممکن است برای این تیم یا آن تیم پیش آید، بارسا می‌تواند همه حواسش را روی یک بازی فوق‌العاده خوب متمرکز کند تا به فینال برسد. آیا ما قرار است تا ابد تحت تاثیر باخت
3 بر یک بازی رفت قرار بگیریم، آن وقت فردا چطور؟ اما من ترجیح نمی‌دهم به یک پیروزی حداقلی يك-2 برسیم و بعد خودمان را با این احساس گول بزنیم که حقمان را خورده‌اند.
حالا بارسا چگونه باید بازگردد؟ با جنون؟ آنوقت همه چیز از کنترلمان خارج خواهد شد.
نه! راه‌حل، فشار مطلق (روی اینتر) است آن وقت هیچکس نمی‌تواند خود به تنهایی کنترل توپ را در دست بگیرد. در این شرایط بازیکن (حریف) می‌داند که بهتر است توپ را به هم تیمی‌اش بسپارد و وقتی هم که چنین کرد ترجیح می‌دهد توپ زیر چنین فشاری دیگر به او نرسد و به جای دیگری برود که او نباشد. پس فشار می‌تواند ترس از توپ لو دادن را به صورت ترس از شکست تشدید کند. ترس از شکست چیزی است که می‌تواند حریف را نابود کند مگر که همه بازیکنان به تمام وظایف‌شان در پرس و جاگیری عمل کنند. البته نقشی که مورینیو می‌تواند قبل و در حین مسابقه ایفا کند برای تیمش یک مزیت است. خواه شما این را دوست داشته باشید یا نه اما قابلیت مورینیو در ایجاد تعادل روحی در تیمش کیفیتی است که نمی‌توان انکار کرد که این در تلفیق با تجربیات بازیکنان قدیمی خود کیفیتی به بازی اینتر می‌بخشد.
و با کدام ارزش‌ها؟
برای باشگاهی که فقط دنبال نتیجه است مورینیو گزینه بسیار خوبی است اما اگر شما چیزی فراتر از آن برای جایی فراتر از یک باشگاه (مثل بارسا) می‌خواهید روی به مربیانی می‌آورید که در
قید و بند ارزش‌هایی فراتر باشند که نحوه تعامل آنها از نظر من بسیار حیاتی است. به همین دلیل است که بارسا زمانی رایکارد را انتخاب می‌کند بعد به سراغ گوآردیولا می‌رود، البته اینجا نمی‌خواهم در این باره صحبت کنم که کدام‌یک از این مربیان بهتر یا بدتر هستند یا کدام‌یک بزرگ‌تر و کوچک‌تر.
منبع: ال‌پريوديكو