در تحلیل مسائل اراضی اشغالی و فلسطین باید گفت که اسرائیل در رفتار خود وضعیت ثابتی دارد. در آستانه مذاکرات، حین مذاکرات و پس از مذاکرات صلح خاورمیانه رژیم صهیونیستی حملات نظامی خود را علیه مناطق بی‌پناه فلسطینی تشدید کرده و می‌کند. این اقدام از آن جهت است که در داخل اسرائیل با آغاز هر نوع مذاکره و گفت‌وگوی سیاسی این تصور در برخی از احزاب رقیب حزب حاکم در داخل سرزمین‌های اشغالی به‌وجود می‌آید که گویا رژیم تل‌آویو سرگرم اعطای امتیازات خاص به طرف مقابل (یعنی فلسطینی‌ها و اعراب) است. برای اینکه رژیم صهیونیستی نگرانی‌ها و بحران‌های داخلی را برطرف کند قبل از آغاز مذاکرات، حین مذاکرات و پس از مذاکرات یک سلسله عملیات نظامی و ترور را علیه مردم مظلوم فلسطین به‌اجرا می‌گذارد. در واقع فلسطینی‌ها در این موارد همواره قربانی سوءتفاهم داخلی رژیم صهیونیستی هستند، البته در عین حال وقتی پس از سفر یک مقام آمریکایی به سرزمین‌های اشغالی، عملیات تروری علیه فلسطینی‌ها به اجرا گذاشته می‌شود، نوعی پاسخ منفی صهیونیست‌ها به طرح‌های نسبتا آشتی‌جویانه آمریکاییها هم به حساب می‌آید. درحالی که از یک طرف رژیم صهیونیستی وانمود می‌کند که حکمیت و وساطت آمریکاییها را در منازعه خونین فلسطینی – اسرائیلی قبول دارد درعین حال با انجام ترورهایی مانند ترور «علی‌السویطی» در روستای «بیت عوا» واقع در کرانه‌باختری رود اردن اعلام می‌کند که مذاکرات مبنای تصمیم‌گیری در اسرائیل نیست و شأن هیات مذاکره‌کننده آمریکایی را در حد گفت‌وگو‌هایی که یک NGO با یک دولت انجام می‌دهد و واجد هیچ نوع ضمانتی نیست تنزل می‌دهد. از سوی دیگر باید گفت که ترور علی السویطی اقدامی غیر منتظره و عجیب و غریب نیست، بلکه کاملا مسبوق به سابقه است و حماس طبعا در این باره از یک سیاست سنتی پیروی می‌کند. سیاست سنتی حماس مبتنی بر این است که در انتظار فرصت برای تلافی می‌ماند و از اقدامات عاجل پرهیز می‌کند. در همین حال از فضای عاطفی که پس از هر ترور به نفع مقاومت ایجاد می‌شود برای پیشبرد اهداف مقاومت استفاده می‌برد.
*کارشناس ارشد مسائل خاورمیانه