نمی‌دانم حکمت چه بود که مرا به ریاست مراسم خاکسپاری و ترحیم هنرمند و غیر هنرمند منصوب کردند! هرچه بود، شغل جدید من بود و باید در آن خلاقیت نشان می‌دادم تا دوباره در سرزمین «جوجین مو» ترفیع بگیرم. که می‌دانست؟ شاید شغل بعدی‌ام ریاست کل فرهنگ «جوجین‌مو» بود یا ... همان شغلی که همیشه آرزویش را داشتم؛ بگذریم... . نخستین مرحوم مبارک ما که نامش را نمی‌دانستم یک مرد 98 ساله محترم بود که می‌گفتند زمانی آدم مهمی بوده، سفارش‌های فراوانی در رابطه با مراسم خاکسپاری و ناهار ترحیم او می‌رسید، سفارش‌ها کم‌کم آنقدر زیاد شد که حتی مخابرات جوجین‌مو هم به من شک کرد و به من گفت: «مگر پول گرفتی که مراسم ترحیم آدم به این مهمی را به تو واگذار کردند. بگو چقدر برای این مراسم، زیر‌میزی گرفته‌ای؟ اعتراف کن !» به مامور مخابرات آن سوی خط گفتم: «اولا شما چرا حرف‌های ما را گوش می‌کنید؟ ثانیا به شما چه؟ ثالثا پولی نگرفتم از شانس بد من، تا معاونت ترحیم را به من دادند، گفتند خزانه خالی است و فعلا از جیب خودت مراسم را یک طوری آبرومندانه برگزار کن تا بعدا با تو حساب کنیم...». نمی‌دانم مامور مخابرات قانع شد یا نه هرچه بود گوشی را محکم کوبید، اما من کارهای مهم‌تری داشتم، باید ورثه آن مرحوم را خبر کرده و بزرگ‌ترین و
به یاد ماندنی‌ترین مراسم خاکسپاری را برگزار می‌کردیم. تصمیم گرفتم کمی هنرمندانه عمل کنم، برای ناهار فکر کردم محوطه باز تالار تئاتر آن سرزمین جای مناسبی است، هرچه بود باغ بود و شتر و قایق در آن نداشت. از مسؤول تالار تئاتر اجازه خواستم که میزهای نهار را در باغ آنجا بچینم، گفت: «یک نامه به رئیس کل، یک نامه به رئیس برنامه‌ریزی، یک نامه به رئیس نظارت، یک نامه به مدیر امور تالارها، یک نامه به مدیر هماهنگی، یک نامه به مدیر هماهنگی آبدارچی‌ها و یک نامه در آخر به روح آن مرحوم بنویسم و از همه تقاضا کنم که مجوز چیدن میزهای نهار را در باغ تالار تئاتر برایمان صادر کنند! و ضمنا ورثه محترم هم باید زیر نامه‌ها را امضا کنند». مشکل از همین جا شروع شد. نمی‌دانم این مرحوم که بود که تقریبا تمام صاحب‌منصبان قدر قدرت «جوجین مو» ورثه او محسوب می‌شدند و مگر می‌توانستم همه آنها را پیدا کنم؟! هرکدام 20 منشی و رئیس دفتر و هماهنگی و هرکدام جواب ندادن و بی‌توجهی و... . گفتم: «اینجا دیگر چه جایی است؟ به پدر محروم خودشان هم اهمیت نمی‌دهند؟» مامور مخابرات از آن ور خط جوابم را داد: «خانوم مثل اینکه خیلی پرتی! در «جوجین مو» موقع فوت بزرگ خانواده همه غیب می‌شوند، چون مالیات بر ارث اینجا آنقدر بالاست که هیچ کس دلش نمی‌خواهد خود را وارث آن مرحوم بداند، بعد از 5 سال که ترکه مرحوم به معافیت مالیاتی خورد، سروکله ورثه یکی یکی پیدا می‌شود، تازه بعد هم خون و خون‌ریزی است و چاقو و چاقوکشی! می‌زنند سر ارث و میراث همدیگر را شل و پل می‌کنند، دلت‌خوش است؟ کسی از ورثه را برای مراسم پیدا نمی‌کنی.» من مانده بودم و جیب خالی و مرحوم محترمی که روی دستم مانده بود، فقط کلی تور مشکی ارزان‌قیمت سفارش دادم و گفتم: «جهنم، به جای گل همه جا را تور ارزان می‌زنیم.» اما بدبختی دیگر در راه بود، به من گفتند: «ریاست مراسم خاکسپاری باید فی‌البداهه جلوی تمام میهمانان عالیرتبه، یک شعر هایکو برای مرحوم مبارک بسراید.» یعنی من، یعنی آن مرد مرده، یعنی یک شعر ژاپنی، امان از دست این سرزمین «جوجین‌مو»... .
ادامه دارد...