رها داوودی:
نمی‌دانم چه خاصیتی دارد این روزهای اردیبهشتی که مدام هوای موسیقی گوش دادن به سر آدم می‌زند. آلبوم جدیدی که بتازگی وارد بازار شده و از حال و هوای خاصی برخوردار است، اثری است از بیژن بیژنی، خواننده‌ای که نوای دلنشین «گل پامچال» و ترانه جاودان «نوایی»اش هنوز در خاطره‌هاست. این آلبوم که «چهارفصل» نام داشته و آهنگسازی آن را اسماعیل تهرانی برعهده دارد، براساس ملودی‌های محلی، لری خرم‌آبادی، گیلانی، آذری، شیرازی، بختیاری و مازندرانی و با اشعاری از هما میرافشار و امیرحسن سعیدی آهنگسازی شده است. این آلبوم که شامل 8 قطعه به نام‌های سایه مهر، زندگی، بارون بارونه، پریشان، گریه شبانه، شب تنهایی، یار با من بمان و چشم به راه است، توسط نشر حوزه هنری وارد بازار موسیقی شده است. اسماعیل تهرانی در مقدمه این آلبوم آورده است: «چشمه همیشه زلال نغمه‌های محلی، این رنگ‌های صوتی بی‌آلایش برگرفته از طبیعت که برخاسته از دل مردمی بی‌ریا و خالص که خلوص عمل در پندار، گفتار و کردارشان همیشه مشاهده می‌شود، مرا بر آن داشت که دوباره کار ملهم از ملودی‌های محلی را که متعلق به گوشه‌ها و اطراف غیرشهری کشورمان است را بنویسم». بیژن بیژنی، از لحاظ تبارشناسی عضوی از خانواده بزرگ و پردامنه بیژنی‌ها در بابل است؛ حبیب‌زاده بیژنی، مقیم‌پور بیژنی و بیژنی‌راد. امّا خود او از آن زمان که به تهران هجرت کرده و در سایه مجاهدت هنری و همنشینی با مشاهیر موسیقی و خوشنویسی کشور شهرت و وجاهتی درخور کسب کرده، به نشانی و آدرسی از نسل جدید بیژنی‌ها تبدیل شده است که در گوشه و کنار کشور در عرصه‌ها‌ی وسیع ادبیات، شعر، موسیقی، نقاشی، خوشنویسی، کاریکاتور و مجسمه‌سازی فعالیت می‌کنند و شگفتی خلقت را در وراثت قریحه هنری به نمایش می‌گذارند. خود بیژنی نیز دستی در نواختن ساز دارد، مدتی در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی تحت آموزش سه‌تار نزد داریوش پیرنیاکان و مدتی نیز در محضر استاد جنگوک به آموزش چنگ مشغول بوده است. معروف‌ترین آلبوم او «نهانخانه دل» است که ترانه محلی و معروف نوایی (قطعه معروف جنوب خراسان) را در آن اجرا کرده است. با بیژن بیژنی و چهارفصل او همراه شوید ... .