مهدی امامقلی
این روزها نام تو بر پلاکاردهای سردر مدارس و دانشگاه‌هایمان مزین شده و به پاس خون تو، در سپهر تاریخ این مرز و بوم، این هفته به نام معلم رقم خورده است. این روزها خیلی‌ها تو را یاد می‌کنند، به یاد تو از دولت عیدی و پاداش می‌گیرند، به یاد تو برای نمره آخر ترم به استادشان گل می‌دهند، به یاد تو سخنرانی می‌کنند و مشهور می‌شوند! و حتی به یاد تو می‌نویسند و پول روزنامه‌نگاری‌شان را می‌گیرند. بعضی‌ها هم به یاد تو از دغدغه معلمان سخن می‌رانند و قلم می‌دوانند تا آبی گل‌آلود کنند و از تنگ ننگین سیاست ماهی صید کنند، خلاصه همه به یاد تواند! فقط کمتر کسی است که به یاد مطهری باشد.
کمتر کسی است که «طهارت روح» و «حماسه حسینی» و «فلسفه اخلاق» و «معاد» و «نبوت» تو را هضم کرده باشد. خوب شد که نیستی تا ببینی قصابان آزادی و متملقان و چاپلوسان، جامه ریا و سالوس به تن کرده‌اند و راه به راه به یاد تو می‌افتند و می‌گویند معلمان و اساتید زندانی را آزاد کنید! لابد اینها هم به یاد تواند. آخر تو که نیستی خیلی‌ها خیالشان راحت است، سکولارهای از فرنگ برگشته پای تخته سیاه‌ها، سیاه‌نمایی می‌کنند و به نام دین به دنبال نام و نان و کام و کار خویشند. بگذار من هم سیاه‌نمایی نکنم، تو نیستی اما خیلی‌های دیگر نیز به یاد تواند، شاید بعضی از آنها تنها «داستان راستان» تو را خوانده باشند، بعضی هم، خیلی از کتاب‌هایت را از بر باشند اما تو را می‌بینند و می‌شنوند و می‌فهمند.
دانشجویان و معلمان و اساتید ولایی و بسیجی هم هستند که به یاد تو می‌اندیشند و رساله‌ها و گفتارها و نوشتارهای تو را می‌خوانند و مبارزه می‌کنند تا آن دسته زیاد هم خیالشان آسوده نباشد. اما خیلی‌ها هستند که فرزندان تواند! حکمتشان حکمت مطهر است و اخلاق و سیاست و فلسفه و فقه و کلامشان را در ترازوی آثار مطهری می‌سنجند، مانند بعضی‌ها رو و ریا ندارند که به بهانه روز معلم، برای استاد معارف دانشگاه به به
و چه‌چه کنند، پول هم ندارند تا گل رز هلندی و کاکتوس ژمینوی ابلق و کارت پستال موزیکال بخرند، تنها بسنده می‌کنند به گوشه نگاهی از سر عشق و لبخندی از روی صفا آن هم برای معلمان واقعی که به فرموده مولایشان، آنان را بنده خویش سازند، به یاد توایم، یادت گرامی...