بالاخره پس از کش و قوس‌های فراوان، نخستین برنامه 7 روی آنتن شبکه سوم سیما رفت. به سیاق همه برنامه‌ها، 7 هم نقاط قوت و ضعفي داشت که به مرور می‌توان خلأها را پررنگ و نقاط قوت را برجسته کرد.
اجرا:
7 به تهیه‌کنندگی فریدون جیرانی تولید و با اجرای خود او پخش می‌شود. جیرانی با سابقه طولانی روزنامه‌نگاری و فیلمنامه‌نویسی، اشراف کامل بر سینمای ایران دارد. او در برنامه «دو قدم مانده به صبح» مجری بخش سینماست و ویژگی‌های اجرایش برای مخاطبان پیگیر قابل حدس بود، راحت بودن با دوربین و محدود نشدن به قواعد اجرا. این 2 خصلت اگرچه برای مخاطبان جیرانی، قابل درک و عادی است اما برای مخاطبان جدید چندان مطلوب نیست. ضمن اینکه فیلمساز بودن مجری، نکته‌ای است که ناخواسته بر برنامه اثرگذار خواهد بود. اتفاقا بهرام بهرامیان (کارگردان آل) در بخش نقد فیلم، جیرانی را به عنوان کارگردان همراه خود قلمداد کرد نه روبه‌رویش. ذات چنین برنامه‌ای می‌طلبد که مجری فردی ناظر به سینما باشد نه از هسته مرکزی و اصلی آن. برای پیشنهاد می‌توان از فرزاد حسنی نام برد که اتفاقا برنامه «سینما صدا»ی او که تا چندی پیش از رادیو جوان پخش می‌شد، به برنامه‌ای جریان‌ساز تبدیل شده بود. حسنی هم مجری جسوری است و هم به سینما اشراف کامل دارد. در برنامه نخست، مجری بحث درباره مهم‌ترین اتفاق این روزهاي سینمای ایران را موکول به برنامه بعدی کرد. اتفاقا جیرانی دلیل عدم پرداخت به موضوع فوق‌العاده مهم کانون کارگردانان را نه کمبود وقت که ابراز امیدواری از فیصله یافتن حواشی و اختلافات همکارانش عنوان کرد. به هیچ عنوان پذیرفتنی نیست که مهم‌ترین اتفاق این چند سال صنف کارگردانان در مهم‌ترین برنامه سینمایی تلویزیون نادیده گرفته شود.
اخبار:
این بخش از آیتم‌هایی است که بشدت نیازمند اصلاح است. در برنامه‌ای که به دلیل تنوع، اهمیت و جذابیت موضوع وقت واقعا طلاست، اختصاص این حجم از زمان به پخش اخبار، آن هم به شکل سوال و جواب بیهوده است. بهتر این است که اخبار به صورت ضبط شده و موجز پخش شود. چه نیازی است که مجری از کارشناس سوال کند (آن هم به شکل
تمرین شده!)
نقد فیلم:
ایده و اجرای این بخش بالقوه خوب و بجاست اما با این کیفیت نبودش بهتر از بودنش است. مجری و منتقد برنامه که از همکاران مطبوعاتی هستند، واقفند که برای انجام یک گفت و گوی نقدمحور، حداقل یک ساعت زمان لازم است، پس کاملا طبیعی است که در یک زمان محدود نمی‌توان بحثی را به سرانجام رساند چه رسد که در این بخش میهمان ویژه هم حاضر باشد و مرتب وله پخش شود. تا وقتی که سهم 7 از آنتن این مقدار باشد، نقد فیلم بی‌فایده و ابتر است. شاید بهتر باشد فعلا برای بررسی فیلم‌های در حال اکران از نقدهای چاپ شده در نشریات استفاده کرد، یک
تیر و 2 نشان.
کارشناس:
تاکید 7 بر کارشناس محور بودن برنامه از نقاط قوت آن است. صحبت‌های کارشناس برنامه (امیرحسین علم‌الهدی) می‌توانست محملی باشد برای بحث‌های مفصل‌تر. صحبت‌های علم‌الهدی که اتفاقا از مباحث پایه‌ای و مهم سینمای امروز ما است، در حد طرح باقی ماند و جا دارد در برنامه‌های بعدی به صورت مفصل به آنها پرداخت شود. ضرورتی ندارد در برنامه‌ای که محور بحث، بررسی سیاست‌های جدید معاونت سینمایی است، بحث اقتصاد سینما مطرح شود و ابتر باقی بماند.
پشت صحنه فیلم:
کاملا واضح است که این بخش برای مخاطب عام در نظر گرفته شده است. اتفاقا برای تغییر ذائقه تدبیر خوبی است، اما واقعیت این است که مخاطب چنین برنامه‌ای خواه ناخواه عام نیست و حذف آن با توجه به زمان، به پربارتر شدن برنامه
کمک می‌کند.
گزارش هفته:
بهترین بخش برنامه، بحث‌های معلم و شایسته درباره سیاست‌های معاونت سینمایی بود. جدا از محتوای بحث، نفس کنکاش سر موضوعات مختلف قطعا خروجی مثبتی را برای سینما به همراه خواهد داشت. البته این بحث‌ها باید در چارچوب حرفه‌ای عملیاتی شوند و از آن سو هم لازم است گردانندگان برنامه و مسؤولان نگاهی ایجابی به آن داشته باشند. در این صورت است که تولید 7 می‌تواند برای سینمای ما راهگشا و چاره‌ساز باشد. پخش برنامه 7 را می‌توان به فال نیک گرفت. برای پربارتر شدن آن همه اهالی سینما باید تلاش کنند و مانع از به حاشیه رفتن آن شوند. متولیان برنامه هم باید با شفاف‌سازی بیشتر و عدم جهت‌دهی حسن نیت خود را به اثبات برسانند تا 7 چون 90 مستدام و اثرگذار شود.
احمد رنجبر