محمد رضا شمس*:
درباره بازآفرینی متون کهن در اشل‌های سینمایی و حتی انیمیشن گاه این پرسش در ذهن شکل می‌گیرد که چرا ما نتوانسته‌ایم با وجود داشتن پیشینه‌ای غنی در حیطه ادبیات کلاسیک، به درستی از این متون در قالب‌هایی که به آن اشاره کردم بهره ببریم. پاسخ روشن است، زیرا تا کنون اساسا به چنین مبحثی به آن شکلی که باید اهمیت داده نشده است. از آنجایی که سینماگران ما عمدتا مولف بوده‌اند، ترجیح می‌دهند برای ساختن یک فیلم یا انیمیشن از ایده خود الهام گیرند تا اینکه به متنی کهن مراجعه کنند. این بی‌توجهی در سینما و حوزه انیمیشن درحالی اتفاق می‌افتد که غالب سینماگران و انیماتورهای دیگر کشورهای جهان برای ارائه آثار خود به متون کهن کشورشان مراجعه می‌کنند. آنها در واقع با این کار می‌کوشند بخش‌های عظیمی از ساخته‌های خود را متاثر از افسانه‌ها و باورهای کهن خلق کنند. هرچند ما برای باز آفرینی و بازنویسی متون کهن در حیطه نگارش، فعالیت بیشتری انجام داده‌ایم اما در این ارتباط هم این مساله با اشکالاتی مواجه شده است زیرا برخی براین اعتقادند که بازنویسی دراین زمینه بیشتر محدود به موضوعات کلیشه‌ای از متون محدودی چون حکایت‌های مثنوی و شاهنامه مانده است. البته من به شخصه با بازنویسی آثار دیگری خارج ازاین دایره نیز مواجه شده‌ام. مي‌توان مساله سرمایه‌گذاری ناشر روی فروش چنین کتاب‌هایی را در راس این مساله قلمداد کنیم. هرچند در بیشتر موارد دیده شده است که بزرگ‌ترها وقتی می‌خواهند برای کودکان ونوجوانان به انتخاب کتاب‌هایی از این قبیل دست بزنند گرایش زیادی به سمت بازنویسی قصه‌های مثنوی و شاهنامه دارند.این به آن معناست که این 2 اثر نزد مخاطبان در قیاس با دیگر آثار کهن شناخته شده‌تر است. آنها ديگر بسیاری از افسانه‌های خود را به قصه‌های پست مدرن تبدیل کرده‌اند.