کنگرانی:
چشم انتظار پاسخ علی کریمی هستیم. از پاسخ مثبت او به هیجان می‌آییم و با پاسخ منفی‌اش حسرت می‌خوریم. از گل‌ها و حرکات کریم باقری استادیوم منفجر می‌شود و به دنبال نام فرهاد مجیدی در فهرست دعوت‌شدگان به تیم ملی هستیم. این روند، قصه امروز و دیروز فوتبال ما نیست، سال‌هاست که چنین روند تکراری را طی می‌کنیم بدون اینکه آگاه باشیم و هر بار هم با رسیدن به نقطه شروع از همان اتفاقات تکراری ذوق زده یا غمگین می‌شویم. هنوز هم اتفاقات فوتبال ما را بازیکنانی رقم می‌زنند که متعلق به سال‌هایی دور هستند؛ سال‌هایی که باید در دهه سوم و چهارم زندگی ات باشی تا خاطرات روشنی از نخستین درخشش‌های آنها به خاطر داشته باشی. اگر بخواهی یک خانه‌تکانی اساسی در گنجینه ذهنت انجام دهی و خاطرات دهه‌های قبل را دور بریزی، هیچ چیز باقی نمی‌ماند چون سال‌هاست که هیچ پدیده‌ای طرحی نو درنینداخته تا تو آن را به خاطراتت اضافه کنی. اگر هر سال منتظر معرفی شدن یک پدیده در لیگ برتر بودیم از امسال باید منتظر باشیم تا ببینیم کدام بازیکن دوران فوتبالش در اروپا و امارات تمام می‌شود و به یکی از تیم‌های ایرانی می‌آید تا با آمدنش ذوق کنیم و حتی بابت کارت گرفتنش تا هفته‌ها سوژه داشته باشیم. برای مایی که روزهای بدون علی دایی بودن را تجربه کرده‌ایم حتی شاید بابت شنیدن خبر بازگشت او مژدگانی بدهیم. در روزهایی که بازیکنان جوان‌تر در خواب و خیال‌هایشان بهترین‌های آسیا و خاورمیانه و دنیا هستند پیدا کردن افرادی که مرد عمل باشند به یک معجزه می‌ماند. امسال سوژه‌ها و جذابیت‌های لیگ ما علی کریمی، کریم باقری، فرهاد مجیدی و مهدی مهدوی کیا هستند. همان طور که 10 سال پیش هم همین بازیکنان دلمشغولی‌های ما بودند و آنها سال‌ها از زندگی‌شان را طی کرده‌اند و ما هنوز اندرخم آن کوچه‌ایم. در این لیگ پدیده‌ها را باید در میان کاپیتان‌ها و با‌تجربه‌ها جست‌و‌جو کرد. گل دوم کریم باقری مقابل آلومینیوم هرمزگان را
به خاطر بیاورید. کریم باقری درفاصله‌ای زیاد از پشت محوطه جریمه به هوار محمد پاس داد و تنها چند ثانیه بعد در محوطه جریمه همان توپ را تبدیل به گل کرد. این حرکات را فقط می‌توان از او انتظار داشت؛ از همان بازیکنی که در 30 و اندی سالگی هنوز هم می‌تواند غافلگیرت کند، به گونه‌ای که حتی به چشمان خودت هم شک کنی. پدیده‌های فوتبال ما همین‌ها هستند؛ پدیده‌هایی که حتی برای دعوتشان به تیم ملی باید مراقب بود چون در لیگی که پیرمردها فرمانروایی می‌کنند می‌توان انتظار مرگ را کشید.