دیدن نقاشیهای دیواری آن هم کار لاله اسکندری بازیگر سینما اتفاق جالبی است. از چه زمانی به دیوارهای شهر جور دیگری نگاه کردید؟
آغاز این پروژه به بهمن‌ماه سال 87 بازمی‌گردد یعنی زمانی که فاز اول این کار را با کمک دوستانم شروع کردیم و من کاملا اتفاقی دست به کار نقاشی روی دیوارهای شهر زدم. آشنایی من با شهرداری تهران توسط یکی از دوستان نزدیکم بود و بعد من پیشنهاد چنین طرحی را با شهردار منطقه 5 مطرح کردم و نهایتا پس از تصویب توسط ایشان دست به کار طراحی و عملی کردن طرح‌ها شدیم. همیشه فکر می‌کنم شهر تهران با تمام جذابیت‌هایش چیزهایی کم دارد. مثل اینکه وقتی به برخی مناطق شهر نگاه می‌کنیم فضا کاملا مرده و بیرنگ است و در کل جذابیت بصری برای مخاطب ندارد. هر چند در چند سال اخیر به جرات می‌توان گفت که شهرداری تمام تلاشش را برای زیباسازی شهر به کار گرفته است. اما حس می‌کنم هر کس که ذره‌ای ذوق و علاقه به زیباتر شدن فضای اطرافش داشته باشد جای خالی رنگ‌ها را در سطح شهر حس می‌کند. خب من هم جدا از این قانون نبودم و حس کردم، می‌توانم کاری انجام دهم. به‌هر حال من فارغ‌التحصیل گرافیک هستم و نزدیک به 10 سال است نقاشی می‌کنم و همیشه گفته‌ام که شغل دوم من بازیگری است و خوشحالم که شهرداری فرصتی را در اختیار من قرار داد تا از آموخته‌هایم استفاده کنم.
فاز دوم طرح شما روی دیوار تلفیقی از نقاشی و کاشیکاری است. استفاده از چنین طرحی دلیل خاصی داشت؟
طبیعتا ماندگاری کاشی در شریط آب و هوایی مختلف بهتر از نقاشی است و به نظر من چیزی که در اطراف محل زندگی ما به چشم نمی‌خورد، رنگی بودن محیط اطرافمان است. برای فاز دوم طرح تصمیم گرفتم از تلفیق نقاشی و کاشی استفاده کنم. مدت زمان زیادی را برای پیدا کردن این کاشی‌ها صرف کردم و در این طرح از 18-17 رنگ استفاده شده است. فاز اول طرح بیشتر مربوط به طبیعت و خانه‌های روستایی بود و دلیل وجود چنین طرحی نوستالژی خانه‌های قدیمی و خاطراتی که از آنها داریم و من سعی کردم فضای ایرانی را در این نقاشی‌ها به تصویر بکشم و در فاز دوم طرح بیشتر از گل و مرغ‌های ایرانی استفاده کردم و همیشه سعی خواهم کرد تا هنر ایرانی و تصویرهایی که نشان دهنده هنر ما ایرانی‌هاست را روي دیوارهای شهرم به تصویر بکشم. علاوه بر اینکه در حال حاضر اگر دقت کنیم اکثر نقاط شهر ما خاکستری است؛ دیوارهایی که بدون توجه به نقش زیباسازی شهرمان سیمانی رها شده‌است یا آسمانی که از آلودگی شهر اغلب اوقات خاکستری است. پس چه بهتر است که رنگ را به فضای شهرمان بیاوریم و از آن درست استفاده کنیم.
فکر می‌کنید تا چه اندازه نام لاله اسکندری در برجسته شدن چنین طرحی موثر بوده است؟ از این جهت که بسیاری معتقدند بخشی از موفقیت بازیگران در حرفه‌های دیگر صرفا نام آنهاست.
من در آبان ماه سال 87 نمایشگاه عکسم را برپا کردم و بعد از آن هنرمندان دیگری مثل آقایان کیانیان، بهداد و... نمایشگاه‌های عکسی را ترتیب دادند. من همیشه معتقدم که هنر هیچ محدودیتی ندارد. اینکه یک بازیگر به خاطر اسم یا محبوبیتش نباید به کار دیگری دست بزند کاملا اشتباه است. این مهم است که هر کس و در هر جایگاهی که هست بتواند کاری در حد استانداردهای حرفه‌ای انجام دهد. من تمام تلاشم را کردم که اگر زمانی نام مرا از کنار کارهایم بردارند باز هم حرفی برای گفتن و ارزش دیدن داشته باشد و به نوعی در حد یک کار حرفه‌ای خودنمایی کند. قبول دارم که چنین فرصتی در اختیار هر کسی قرار نمی‌گیرد، پس سعی کردم از این فرصت نهایت استفاده را بکنم و کار قابل دفاعی ارائه دهم. خوشبختانه همیشه مردم به هنرمندان لطف داشته‌اند. طی چند سال اخیر که عمده فعالیت‌های من در حوزه عکاسی و نقاشی بود این کارها مورد استقبال خوبی قرار گرفت و از این بابت بسیار خوشحالم.
نقاشیهای لاله اسکندری روی دیوار ادامه خواهد داشت؟
بله، کار بعدی ما در منطقه 6 شهرداری و اتو‌بان مدرس است. من دوست دارم در تمام مناطق تهران کار کنم و امیدوارم این اتفاق بزودی برای تیم ما عملی شود.
ظاهرا این پروژه خانواده اسکندری را درگیر کرده است.
بله در این پروژه برادرم روزبه در کنارم بود که زحمت بخش فنی و مراحل آماده‌سازی پروژه بر دوش او بود. در کل این کار سختی‌های زیادی داشت. شاید مشکلات مالی و طی کردن مراحل اداری که معمولا سر راه پروژه‌های دولتی است سخت‌ترین آنهاست ولی با تمام این مشکلات سعی کردم انرژی زیادی را برای کارم بگذارم.
کمی از نقاشیهای دیواری فاصله بگیریم. بعد از «در چشم باد» در کمتر فیلم سینمایی و تلویزیونی حاضر شدید. این دلیل خاصی دارد؟
نه حقیقتاً دلیل خاصی ندارد. بعد از سریال «در چشم باد» که به نظر من سریالی فاخر، ارزشمند و غیرقابل تکرار در کارنامه هنری‌ام است به دلیل زمان زیادی که برای این پروژه صرف کردم به نظر رسید کم کار شده‌ام. اما در حال حاضر بازی در سریالی به کارگردانی بیژن بیرنگ را در دست دارم و چون سریال اصولا مخاطبان بیشتری دارد در ذهن مردم ماندگارتر است. بنابراین تلویزیون را ترجیح می‌دهم و در این سال‌ها سعی کرده‌ام در 2 حوزه بازیگری و کارهای هنری‌ام فعال باشم.