پس از ناکامی جریان اصلاحات در انتخابات نهم ریاست جمهوری، عناصر رادیکال اصلاح طلبان که اکنون مشاوران ارشد میرحسین موسوی‌اند در تحلیلی از دلایل شکست انتخابات 84، با تشبیه کردن مردم به دلفین گفته بودند:«مردم دچار فقر تحلیل شده‌اند» و «برنده فعلی انتخابات حاصل آرای مردم ساکن پایین خیابان انقلاب است»؛ تنها به این دلیل که آرای آقای احمدی‌نژاد از حداکثر آرای مناطق کارگرنشین، شهرهای کوچک و مناطق روستایی برخوردار بوده است. این نوع موضع‌گیری‌های آنها خود اعترافی به این مساله بود که اصلاح‌طلبان در طول 8 سال، دغدغه‌های قشرهای زحمتکش کارگری و... را نشنیده و نفهمیده‌اند.محمدرضا تاجیک، مشاور ارشد میرحسین موسوی در فروردین 88 در نشست دانشجویی ستادهای موسوی می‌گوید: «مشکل ما در 5-4 دهک پایین جامعه است که در آنجا شبکه انسانی نداریم». وی در 20 بهمن 88، در برنامه تلویزیونی گفت‌وگوی ویژه خبری، گفت: «اصلاح‌طلبان پس از آنکه در برقراری ارتباط با اقشار مختلف جامعه ناکام ماندند به تقلید از مارکسیست‌ها، مردمگرایی را پوپولیسم توصیف و به سمت نخبه‌گرایی فرار کردند، آنها 3 دهک بالای جامعه را هدف گرفتند و 7 دهک پایین را فراموش کردند.» از این‌رو بود که همین قشر کارگر و دهک‌های پایین، دست رد بر سینه میرحسین موسوی زدند و تکبیرهای شبانه فقط از پشت‌بام برخی خانه‌های شمال تهران سرداده می‌شد. به زعم کارشناسان و تحلیلگران، نسبت اصلاح‌طلبان با دهک‌های پایین جامعه، نسبتی مانند نسبت نوکر و ارباب بوده است و اکنون جای سوال است؛ اصلاح‌طلبانی که با مطالبات کارگری و گفتمان عدالتخواهی بیگانه بودند، چگونه یکباره دچار دگردیسی(!)شده و از پیله پز روشنفکری خود بیرون آمده و به فکر استیفای حقوق کارگران افتاده‌اند؟ میرحسین موسوی در مصاحبه ویدئویی خود گفته است: «کارگر و معلم چه می‌خواهند؟ آنها می‌خواهند کشور توسعه پیدا کند، آنها آزادی می‌خواهند...» این تغییر موضع استراتژی است یا تاکتیک و فریب؟ چرا زهرا رهنورد که از سوی غربی‌ها به عنوان سومین روشنفکر جهان(؟!) معرفی شده است و معلوم‌الحال بودن او تنها با یک تحقیق کوچک رسانه‌ای ثابت می‌شود، در این ایام می‌گوید: «کارگران و معلمان زندانی را آزاد کنید»؟ گویا ریشه کارگر‌دوستی آنان به دوران خاتمی بازمی‌گردد، هنگامی که محمد خاتمی خود را با اقشار اجتماعی بویژه روستاییان روبه‌رو می‌دید تنها دغدغه‌اش ژست روشنفکری بود به حدی که وی برای روستاییان هم از مکاتب غربی و وجوه پلورالیسم و لیبرالیسم سخن می‌گفت! خاتمی آنچنان در ادبیات مدرن غرق می‌شد که تلفظ تکیه‌دار حرف «کاف» در سخنانش (با یک ژست روشنفکری) در اذهان عمومی ثبت و ضبط است. گرچه «قیام شرایط» و «شورش زمانه» به منظور بهره‌برداری از هر فرصتی، به عنوان یکی از تاکتیک‌های کنونی نافرمانی مدنی مطرح است اما پاسخ این سوالات را برعهده مخاطبان محترم می‌نهیم. نکته پایانی آنکه با نظر بر موارد فوق و با نگاهی به سابقه این عناصر معلوم‌الحال، بخوبی روشن است که طمع‌ورزی‌های سیاسی و رویکردهای آنارشیستی و لمپنیستی، روی دیگر سکه فرقه فتنه است!