بنیامین نتانیاهو که دولتش درها را روی صلح بسته و با پافشاری بر ادامه سیاست‌های افراطی‌اش به دنبال پایمال کردن هر چه بیشتر حقوق فلسطینیان است، بار دیگر در کشوری مورد استقبال قرار می‌گیرد که ملتش همواره موضعی خالصانه در حمایت از ملت فلسطین و محکومیت جنایات صهیونیست‌ها اتخاذ کرده‌اند. اما دولت مصر با میزبانی چنین نشست‌هایی به دولت افراطی نتانیاهو فرصتی دیگر جهت کتمان جنایات و اهداف خصمانه‌اش در ورای هرگونه مذاکرات مربوط به صلح می‌دهد. عبدالباری عطوان مدیر مسؤول روزنامه فرامنطقه‌ای القدس العربی، در تحلیلی ضمن ارزیابی سفر قریب‌الوقوع بنیامین نتانیاهو به مصر می‌نویسد: «قرار است حسنی مبارک رئیس‌جمهور مصر روز دوشنبه با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل در تفرجگاه شرم الشیخ در ساحل دریای سرخ دیدار کند و به بررسی نحوه احیای فرآیند صلح و از سرگیری مذاکرات غیرمستقیم بین دوطرف فلسطینی و اسرائیلی بپردازد. رئیس‌جمهور مصر که به تازگی پس از یک عمل جراحی از آلمان بازگشته و هنوز تردید‌هایی نسبت به وضع جسمی او وجود دارد، میزبان این نشست می‌شود و در چنین شرایطی طرف اسرائیلی سعی می‌کند با تمام وجود از این شرایط استفاده کند. دیدار مبارک و نتانیاهو در شرایطی بغرنج انجام می‌شود؛ شرایطی که با افزایش تهدید‌های اسرائیل تحت حمایت آمریکا مبنی بر جنگ جدید علیه لبنان و جنگی کوبنده علیه سوریه جهت بازگرداندن این کشور به عصر حجر به بهانه ارسال موشک اسکاد به حزب‌الله لبنان همراه شده است، موشک‌هایی که به‌زعم هیلاری کلینتون، وزیر خارجه آمریکا به تغییر موازنه قدرت نظامی در منطقه منجر می‌شود. ما از آن می‌ترسیم که نتانیاهو از دیدارش با حسنی مبارک و در این شرایط به عنوان سرپوشی بر جنگ آتی در منطقه استفاده کند و به گونه‌ای این مساله را القا کند که مصر در کنار اسرائیل ایستاده و با هر حمله‌ای علیه سوریه و لبنان موافق است؛ همانند کاری که تزیپی لیونی وزیر خارجه سابق اسرائیل، در سال 2008 انجام داد و پیش از حمله به نوار غزه با مبارک در شرم‌الشیخ دیدار کرد.
نتانیاهو به دلیل سیاست‌های تحریک‌آمیزش و پافشاری بر تخریب فرآیند صلح نه تنها یک فرد منزوی بلکه یک فرد طرد شده است و کل جهان را با اقداماتش مبنی بر ادامه یهودی‌سازی قدس اشغالی و مقدسات اسلامی و مسیحی آن تهدید می‌کند و بار است که وی همواره برای شکستن این انزوا به مصر و رئیس‌جمهور آن پناه می‌آورد و همواره زیر پای او فرش قرمز پهن می‌شود. ما نمی‌فهمیم دلیل این همه شیفتگی نسبت به نتانیاهو که هیچگاه وی و دولتش سیلی زدن به مصر، ملتش و امت‌های عربی و اسلامی را متوقف نساخته است، چیست؟ خطرناک‌تر از این مساله این است که توطئه در تنگنا قرار دادن مصر، ویران کردن اقتصادش و تحریک کشورهای حوزه رود نیل جهت کاهش سهم آبی مصر تحت حمایت دولت نتانیاهو صورت می‌گیرد که آویگدور لیبرمن، وزیر خارجه‌اش را به آفریقا می‌فرستد و برای جلب حمایت این کشور‌ها قرارداد‌های تسلیحاتی را به آنان ارائه می‌دهد. رئیس‌جمهور مصر برای نتانیاهو فرش قرمز پهن می‌کند، در حالی که در استقبال از
بشار اسد رئیس‌جمهور سوریه تعلل می‌کند. شایسته نیست که به جای رهبران عرب همچون ملک عبدالله بن عبدالعزیز پادشاه عربستان، نتانیاهو نخستین کسی باشد که به عیادت او برود. سفر نتانیاهو به شرم‌الشیخ بار دیگر بر این مساله تاکید دارد که نظام حاکم بر مصر وارد یک ائتلاف استراتژیک با اسرائیل شده که نه‌تنها علیه اعراب بلکه علیه ملت مصر عمل می‌کند. از سوی دیگر اخیرا مسائلی روی داد که این مساله را ثابت می‌کند و این اقدامات به اختصار عبارتند از:
1- نیروهای امنیتی مصر با استفاده از گاز سمی 4 جوان فلسطینی را در تونل مرزی مصر و غزه کشته و این تونل را بر سر آنها ویران کردند؛ اقدام وحشیانه‌ای که حتی با حیوانات نیز صورت نمی‌گیرد.
2- رئیس‌جمهور مصر به همتای اسرائیلی‌اش به مناسبت سالگرد تشکیل اسرائیل بر خاک فلسطین که به آواره ساختن مردم این سرزمین منجر شد، پیام تبریک می‌فرستد. آن هم دولتی که هزاران مصری را کشته و با حمله به کشورهای عربی، اشغال سینا، به لبنان و غزه نیز تجاوز کرده و همچنان برخی اراضی عربی را تحت اشغال خود دارد.
3- اقدام اسرائیل مبنی بر وادار کردن احمد ابوالغیط وزیر خارجه مصر به عذرخواهی و توضیح دادن درباره اظهاراتش در جریان سفر اخیر به لبنان که اسرائیل را دشمن توصیف کرده بود.
4- صدور حکم ظالمانه از سوی دادگاه امنیت مصر علیه گروهی که گفته می‌شود به حزب‌الله لبنان وابسته هستند؛ حکمی که به بهانه‌های مضحکانه و نقض حاکمیت مصر صادر شد.
این شرایط تاسف‌بار برای مصر به عنوان یک کشور عرب موجب شده که ما از این موضوع احساس درد کنیم، چرا که اگر رئیس‌جمهور مصر پیام تبریک به همتای اسرائیلی‌اش ارسال نکند، متضرر می‌شود یا اینکه مصر از خراب کردن تونل‌ها بر سر کارگرانی که از این تونل‌ها برای ارسال غذا و مواد ضروری به خانواده‌های محاصره شده‌شان در غزه استفاده می‌کنند، چه سودی می‌برد؟
چرا احمد ابوالغیط بلافاصله اظهاراتش را توجیه کرده و بر دوستی با کشوری که به بهانه‌های کذب 2 کشور عربی را تهدید به جنگ می‌کند، تاکید مي‌ورزد.
حزب حاکم بر مصر که دربرگیرنده مافیای فساد است و نمایندگان آن تیراندازی به سوی تظاهرکنندگانی که خواهان تغییر در کشورشان هستند را خواستار می‌شوند چطور می‌تواند در استفاده از گاز سمی برای کشتن مردم محاصره شده غزه نقش نداشته باشد. ما امیدوار بودیم رئیس‌جمهور مصر کسی باشد که مقابل تروریسم اسرائیل و آمریکا و در حمایت از سوریه و لبنان بایستد اما باید با کمال حسرت بگوییم آنچه در مصر و از سوی رهبران آن روی داد، چیزی کاملا متفاوت از خواسته‌های ما بود.