شروين طاهري
اصطلاح «فوتبال سیاسی» در دیپلماسی به معنای موضوع یا مساله سیاسی کشداری است که طرح می‌شود اما لاینحل باقی می‌ماند. این اصطلاح اغلب در جریان مبارزات انتخاباتی و برای پررنگ کردن مسائلی که به طور دقیق راجع به آنها آدرس داده نشده استفاده می‌شود، مثلا درباره موضوعات داغ انتخابات غربی همانند محیط زیست. مصداق فوتبال در چنین حالتی به خاطر شیوه دست به دست شدن موضوع از یک رقیب به رقیب دیگر است و اینکه هر طرف سعی می‌کند با در دست گرفتن موضوع، آن را به نفع خود حمل و حل کند و از این رهاورد امتیازی بستاند. البته از آنجا که واژه فوتبال در اصل به ورزش سنتي بریتانیایی اطلاق می‌شده که در آن چندین طرف درگیر بوده و استفاده از دست و پا و سر و دیگر اعضای بدن آزاد بوده، بنابراین تلقی فوتبال در اصطلاح «فوتبال سیاسی» چیزی متفاوت از فوتبال شناخته شده امروزی است. کمااینکه در عکس بالاي صفحه یکی از معروف‌ترین تصاویر مربوط به فوتبال سیاسی در رابطه با جمله معروف هریسون رئیس‌جمهور اسبق ایالات متحده را شاهد هستید. هریسون گفته بود: «چه می‌توانم بکنم وقتی هر دو طرف (حزب) بر ضربه زدن پافشاری می‌کنند؟» همین اختلاف برداشت از نوع بازی «فوتبال» به یکی از بزرگ‌ترین تفاوت‌های نگرش سیاسی میان کشورهای 2سوی اقیانوس اطلس و همینطور میان اروپاییان و بریتانیایی‌ها انجامیده، به‌طور‌‌ی که می‌توان کاملا ردپای فوتبال مدرن (که به شیوه متعارف و با پا انجام می‌شود) را در دیپلماسی اروپایی و انگلیسی دید و در مقابل دیپلماسی یانکی‌ها و دیگر کشورهای صاحب فوتبال سنتی انگلوساکسونی یا همان راگبی کاملا نشأت گرفته از بازی محبوب آنهاست. بدین ترتیب نحوه تلقی از فوتبال سیاسی خود به خود به نوع رویکرد و جنس بازی فوتبال در میان ملت‌ها گره خورده است؛ نکته‌ای که تاثیر مستقیم ورزش به‌عنوان بازی توده‌ها را بر مناسبات سیاسی- اجتماعی طبقات بالادست بخوبی عیان می‌کند و به قول معروف ردپایی است از شور عوام بر شعور نخبگان!
اصطلاح «فوتبال سیاسی» در دیپلماسی به معنای موضوع یا مساله سیاسی کشداری است که طرح می‌شود اما لاینحل باقی می‌ماند. این اصطلاح اغلب در جریان مبارزات انتخاباتی و برای پررنگ کردن مسائلی که به طور دقیق راجع به آنها آدرس داده نشده استفاده می‌شود، مثلا درباره موضوعات داغ انتخابات غربی همانند محیط زیست. مصداق فوتبال در چنین حالتی به خاطر شیوه دست به دست شدن موضوع از یک رقیب به رقیب دیگر است و اینکه هر طرف سعی می‌کند با در دست گرفتن موضوع، آن را به نفع خود حمل و حل کند و از این رهاورد امتیازی بستاند. البته از آنجا که واژه فوتبال در اصل به ورزش سنتي بریتانیایی اطلاق می‌شده که در آن چندین طرف درگیر بوده و استفاده از دست و پا و سر و دیگر اعضای بدن آزاد بوده، بنابراین تلقی فوتبال در اصطلاح «فوتبال سیاسی» چیزی متفاوت از فوتبال شناخته شده امروزی است. کمااینکه در عکس بالاي صفحه یکی از معروف‌ترین تصاویر مربوط به فوتبال سیاسی در رابطه با جمله معروف هریسون رئیس‌جمهور اسبق ایالات متحده را شاهد هستید. هریسون گفته بود: «چه می‌توانم بکنم وقتی هر دو طرف (حزب) بر ضربه زدن پافشاری می‌کنند؟» همین اختلاف برداشت از نوع بازی «فوتبال» به یکی از بزرگ‌ترین تفاوت‌های نگرش سیاسی میان کشورهای 2سوی اقیانوس اطلس و همینطور میان اروپاییان و بریتانیایی‌ها انجامیده، به‌طور‌‌ی که می‌توان کاملا ردپای فوتبال مدرن (که به شیوه متعارف و با پا انجام می‌شود) را در دیپلماسی اروپایی و انگلیسی دید و در مقابل دیپلماسی یانکی‌ها و دیگر کشورهای صاحب فوتبال سنتی انگلوساکسونی یا همان راگبی کاملا نشأت گرفته از بازی محبوب آنهاست. بدین ترتیب نحوه تلقی از فوتبال سیاسی خود به خود به نوع رویکرد و جنس بازی فوتبال در میان ملت‌ها گره خورده است؛ نکته‌ای که تاثیر مستقیم ورزش به‌عنوان بازی توده‌ها را بر مناسبات سیاسی- اجتماعی طبقات بالادست بخوبی عیان می‌کند و به قول معروف ردپایی است از شور عوام بر شعور نخبگان!