آلیسون راد
سیاستمداران نمی‌توانند در مقابل وسوسه دخالت در بازی زیبا مقاومت کنند. درست همان‌طور که جوانان حساس امیدوارند برای دوستانشان جذاب باشند، سیاستمداران هم معتقدند شور و سرخوشی فوتبال می‌تواند آنها را دوست‌داشتنی كند. به همین خاطر است که گوردون براون اقتصاد را به زانوی مصدوم وین رونی ربط می‌دهد یا تونی بلر با کوین کیگان می‌پرد.
سیاستمداران نمی‌توانند در مقابل وسوسه دخالت در بازی زیبا مقاومت کنند. درست همان‌طور که جوانان حساس امیدوارند برای دوستانشان جذاب باشند، سیاستمداران هم معتقدند شور و سرخوشی فوتبال می‌تواند آنها را دوست‌داشتنی كند. به همین خاطر است که گوردون براون اقتصاد را به زانوی مصدوم وین رونی ربط می‌دهد یا تونی بلر با کوین کیگان می‌پرد.اما درباره آن دسته از سیاستمدارانی که هوادار واقعی هستند، چطور؟ آیا فوتبال به آنها کمک خواهد کرد تا انتخابات را ببرند؟
من جک استراو، دبیر دادگستری دولت (بریتانیا) را ملاقات کردم، در یک قهوه‌خانه بازسازی نشده با دیوارهای چرک گرفته و مملو از دیوانه‌ها و خوره‌های بلکبرن.
یک صحنه پیش‌بازی تیپیک همراه با لیوان‌های نوشابه، چیپس‌ها، شال‌ها و لباس‌های بدل از اصل بلکبرن... و البته محافظان آقای دبیر. استراو به عنوان وزیر سابق کشور، از حفاظت استاندارد بهره می‌برد و گمان می‌کنم یکی از پلیس‌های محافظش طرفدار منچستریونایتد بود که این می‌توانست خیلی معنادار باشد چون ما داشتیم نابود شدن بخت قهرمانی تیم سرالکس فرگوسن را در مقابل یک بلکبرن روورز گستاخ (البته اگر خیلی اغراق نکرده باشم) تماشا می‌کردیم.
دست آخر استراو گفت: «این دارد تبدیل به یک اعتیاد می‌شود که هیچ درمان شناخته شده‌ای ندارد. به آخر بازی که می‌رسیدیم می‌توانستم احساس کنم که قلبم می‌کوبد و اعصابم متشنج می‌شود، حالا تصورش را بکنید که این فقط یک بازی است اما در اصل خیلی بیشتر از یک بازی است بویژه در درون تو. مثل این است که عواطف خود را با یک شهر شریک شوی، چیزی که شور و بخش اساسی زندگی من است». اگر من مشاور سیاسی استراو بودم این گفته‌ها را تایپ می‌کردم و در بروشورهای مبارزاتی‌اش می‌آوردم اما او با یکدنگی اصرار دارد که هرگز از عشقش نسبت به (بلکبرن) روورز به عنوان یک اسلحه سیاسی سوءاستفاده نخواهد کرد: «وقتی در 1979 برای نخستین‌بار نامزد انتخابات شدم اهل این شهر نبودم و وانمود هم نمی‌کردم که اهل اینجایم. آنوقت در مقابل «یان مک گاو» که بلیت فصلی بلکبرن را داشت، ایستادم. آنها (محافظه‌کاران) فکر می‌کردند بخت بزرگی بهشان رو کرده است چون «باربارا کسل» داشت صحنه را ترک می‌کرد و خود دولت کارگری هم آشکارا محبوب نبود. پس او (مک گاو) کاملا دچار این تصور شد که چون بومی است و طرفدار فعال روورز پس کار بزرگی صورت خواهد داد اما «مک گاو» باخت. پس حالا هم من قصد ندارم در شعارهای انتخاباتی‌ام بگنجانم که یک هوادار روورز هستم». البته وزیر اسبق خارجه بریتانیا همیشه دلداده فوتبال نبوده است. او وقتی در دانشگاه لیدز دانشجو بود چند باری به ورزشگاه الندرود رفت ولی دریافت که تماشای لیگ راگبی ارزان‌تر تمام می‌شود و بعد او انتخاب شد تا در حوزه انتخابیه بلکبرن بجنگد. او باید از ای‌وود پارک دیدن می‌کرد و برایش غیرعادی بود که به استادیوم نرود اما مثل خیلی از پدرهای قبل و بعد از خودش کشف کرد که رفتن به تماشای یک مسابقه می‌تواند به این معنی باشد که زمان مفیدی را با 2 فرزندش سپری کند.
استراو می‌گوید: «این تبدیل به یک بخش خیلی مهم از ریتم زندگی خانوادگی‌مان شده است. آنها (بچه‌ها) برای این کار آفریده شده‌اند. بلوغ بچه‌های من با تغییراتی در آتیه باشگاه مصادف شد. جک واکر باشگاه را خرید و کنی دالگلیش را در اکتبر 1991 روی نیمکت آورد و آخر فصل ما ]به لیگ برتر[ صعود کردیم».
داستان که به اینجا رسید دلم می‌خواست به هواداران بیرون در قهوه‌خانه بغلی که آواز سر داده بودند «جک استراو، یه موج بیا!» بگویم که او ممکن است فریاد شما را نشنود چون از 1981 بر اثر یک بیماری ویروسی گوش راستش کر شده است. او خودش می‌گفت: «شاید این موجب شود چند رای از دست بدهم چون آنها فکر می‌کنند چه آدم پست و بی‌ادبی هستم که جواب نمی‌دهم».
به جای حس شنیداری از دست رفته، او در گوش راستش وزوزی همیشگی دارد: «نویز دائمی! ولی به هر حال تو باید با زندگی
کنار بیایی».
در اینجا برخورد همه دوستانه است ولی یک هوادار کمی متفاوت ظاهر می‌شود و با استراو دست می‌دهد و وقتی مسابقه آغاز می‌شود کنار گوش سالم او می‌خزد و طوری تشر می‌زند که استراو مجبور می‌شود گوشش را بگیرد. البته او قادر به مقابله به مثل نیست حتی اگر فوتبال را مثل یک آدم احساسی تماشا کند تا با ملاحظات تاکتیکی. خلاصه هر چیزی که چنین سیاستمدار برجسته‌ای هنگام تماشای فوتبال از تلویزیون انجام می‌دهد قابل موشکافی و بررسی است. هواداران که از افتخار تساوی بدون گل خداخواسته مقابل شیاطین سرخ به وجد آمده‌اند، شروع می‌کنند به، به‌پرواز درآوردن عروسک مینیاتوری (بلکبرن) روورز در هوا. استراو آن را درست قبل از اینکه به دماغ من اصابت کند روی هوا می‌قاپد و جلوه‌ای از یک عمر تجربه تماشای فوتبال در قهوه‌خانه‌ها را به رخ می‌کشد اما او نه آن عروسک را به طور ناگهانی پرتاب می‌کند و نه اینکه پیش خودش نگهش می‌دارد؛ جمعیت را برانداز می‌کند و 2 بچه را می‌بیند و مودبانه اسباب‌بازی مورد علاقه هواداران را به سمت آنها می‌اندازد، درست برخلاف شیوه‌ای که عروسک به سمت خودش آمده بود.
بدین ترتیب فوتبال به او کمک کرده تا پدر بهتری باشد. همچنین فوتبال به رهبر سابق حزب حاکم کمک کرده دولتمرد بهتری باشد: «یکی از چیزهای واقعا جالب درباره فوتبال این است که زبان ملی و بین‌المللی خودش را دارد. برای همین وقتی من وزیر خارجه بودم و مذاکرات سخت می‌شدند، ترجیح می‌دادم درباره فوتبال صحبت کنم و آنوقت امتیازی به دست می‌آوردم تا راحت‌تر در بحث شرکت کنم.» و فوتبال به استراو آموخته که چطور سیاستمدار بهتری باشد: «مردمی که برای فوتبال بیرون نمی‌روند کمتر مجذوب جمعیت و قدرت می‌شوند و چیزی در این باره نمی‌دانند که چگونه حالت جمعیت‌ها بدون تصمیم‌گیری فرد خاصی می‌تواند به شکلی دراماتیک متحول شود. این به اجماع عواطف مربوط می‌شود و درسی است مهم برای یک سیاستمدار تا مردم را در سطحی احساسی بشناسد».
حالا اگر روورز تا روز انتخابات همه بازی‌هایش را ببرد، استراو آرای بیشتری جمع خواهد کرد؟ او پاسخ می‌دهد: «نه، آنها بنا نیست همه بازی‌هایشان را تا انتخابات ببرند چرا که این کار از بلکبرن برنمی‌آید. همین که یک تیم لیگ برتری باشید برای احساس شهر نسبت به خودش مهم است و بس. منظورم خیلی خیلی مهم است. به همین خاطر اینجا شهری است که حسابی به خود می‌بالد. شهرهایی مثل اینجا از اواخر دهه 1950 با مشکلاتی مواجه بوده‌اند تا با وجود افول تدریجی صنعت بومی‌شان که نساجی است خودشان را سرپا نگه دارند. در برخی نقاط دنیا وقتی اقتصاد یک شهر روند نزولی به خود می‌گیرد، همه چیزهای دیگر با اقتصاد نزول می‌کنند ولی بلکبرن موفق شده خود را سرپا نگاه دارد».
منبع: تايمز