فوتبال همواره یک بازی سیاسی بوده و خواهد بود اما آیا در مهد فوتبال و سیاست مدرن این پدیده کارکردی تکامل یافته‌تر از دیگر جوامع دنیا پیدا کرده یا خیر؟ آیا در انگلستان بیش از دیگر کشورها شاهد تاثیرات متقابل مستطیل سبز فوتبال با میدان خاکستری سیاست هستیم؟ و اگر «فوتبال سیاسی» پدیده‌ای است که از بازی سنتی انگلوساکسون‌ها وارد مناسبات سیاسی و دیپلماتیک شده آیا می‌توانیم بدلی هم مانند «سیاست فوتبالی» برای آن قائل شویم؟ پاسخ مثبت است. اگر وجهی از «سیاست فوتبالی» یا همان فوتبال‌زدگی سیاستمداران را در نظر بگیریم، انگلستان قطعا به این عارضه مبتلاست. از استفاده تبلیغاتی چرچیل از مسابقات فوتبال در بحبوحه جنگ دوم جهانی تا بازی‌های پشت پرده هارولد ویلسون، نخست‌وزیر انگلیس برای بهره‌برداری سیاسی از جام‌جهانی 1966 انگلستان در انتخابات، تاریخ سیاسی معاصر بریتانیا از مستطیل سبز متاثر بوده و حالا در آستانه انتخابات 2010 بریتانیا هر یک از رقبا سعی می‌کنند با وام گرفتن از فوتبال در لابه‌لای شعارها و سخنرانی‌های انتخاباتی‌شان توجه طیف وسیع‌تری از مردم را برانگیزند و جهت‌گیری‌های سیاسی خود را هر چه عامه‌فهم‌تر سازند. در حقیقت می‌توان یک قاعده کلی برای تمام نخست‌وزیران جزیره (مارگارت تاچر استثنائا اصلا علاقه‌ای به فوتبال نداشت و خانه‌داری و آشپزی را ترجیح می‌داد!) وضع کرد که طبق آن هیچ شخصیت سیاسی به ریاست کابینه نمی‌رسد مگر هوادار رسمی یا غیررسمی یک باشگاه فوتبال باشد و خلاصه از پایگاه هواداری یک باشگاه در یک شهر یا یک منطقه بهره‌مند باشد. این اصل کلی درباره بسیاری از نمایندگانی که به مجلس عوام می‌رسند هم صادق است.
این گرایش به فوتبال در نخست‌وزیر معزول و منفور حزب کارگر «تونی بلر» به اوج می‌رسید به‌طور‌‌ی که او هم نظیر همتای قصابش در ایالات متحده، جورج بوش پسر که یک بیسبال‌باز نیمه‌حرفه‌ای بود، خود فوتبال را به شکل آماتور دنبال می‌کرد و نه‌تنها هوادار باشگاه نیوکاسل محسوب می‌شد که در هر فرصتی سری هم به ساندی‌لیگ (لیگ فوتبال آماتوری که هر یکشنبه به‌طور گسترده با حضور مردم عادی در قالب تیم‌های خودجوش انجام می‌شود) می‌زد. البته او مدت‌ها در مقابل شایعه هواداری‌اش از نیوکاسل مقاومت کرد ولی سرانجام این موضوع فاش شد و جالب اینجاست که سیاه و سپیدهای سنت‌جیمز پارک، سیاه‌ترین دورانشان را در اواخر دوران بحران نخست‌وزیری بلر سپری کردند و سرانجام با رفتن بلر، به لیگ یک سقوط کردند! البته بلر حتی پا را از هواداری عادی فراتر نهاد و رابطه صمیمانه‌ای با کوین کیگان اسطوره محبوب دهه‌های 70 و 80 انگلستان و سرمربی سابق نیوکاسل برقرار کرد و حتی مرد مو وزوزی معروف را در جمع میهمانان پر و پا قرص خانه شماره 10 داونینگ استریت وارد ساخت. این دو بارها در انظار عمومی دیده شدند و حتی بازگشت مربی بازنشسته نیوکاسل به عرصه مربیگری را مرتبط با لابی‌های دوستی می‌دانند چنانکه بلافاصله پس از سرنگون شدن آقای نخست‌وزیر، ناگهان جایگاه رویایی کیگان در نیوکاسل هم بر باد رفت و او دوباره در انزوا قرار گرفت و بعید است دیگر هیچ تیم لیگ برتری سکان هدایتش را به دست او بدهد.
اما جنون فوتبالی تونی بلر فقط در بهره‌برداری سیاسی از فوتبال برای تعدیل نفرتی که در جامعه انگلستان و در جهان از او به خاطر جنگ عراق به وجود آمده بود خلاصه نمی‌شد که به خانواده‌اش هم سرایت کرد. در فعالیت‌های تبلیغاتی ظاهرا خیریه چری بلر، همسر او چهره‌هایی معروف مثل ژوزه مورینیو، کوین کیگان، فرانک لمپارد و وین رونی به بازی گرفته می‌شدند اما از آن مهم‌تر زندگی کاملا فوتبالی نیکی بلر پسر خانواده است که در 23 سالگی پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه آکسفورد به جای بیزنس خانوادگی سیاسی، روی به تجارت فوتبال آورده و آژانس نقل و انتقالاتی به نام خود برپا کرده است. موسسه او همچنین جزو شرکت‌های تازه‌واردی است که در دنیای بازی‌های الکترونیکی تیم‌های نیمه‌حرفه‌ای را حمایت مالی می‌کند، تجارتی که در انگلستان کوین کیگان چهره نخست آن محسوب می‌شود و به خاطر محبوبیت بیش از اندازه فوتبال آنلاین در بریتانیا ورود به آن عمدتا به معنای اقدام جدی خانواده بلر برای در دست گرفتن بخش مهمی از افکار عمومی نسل آینده است.