نامزد و رهبر پرهیاهوی محافظه‌کاران در انتخابات پیش‌رو که پنجشنبه همین هفته (ششم ماه‌مه) برگزار می‌شود کسی نیست جز «دیوید کامرون»، که در ابتدا به نظر می‌رسید گوی سبقت را از گوردون براون رهبر حزب حاکم کارگر برباید ولی کم‌کم هر 2 آنها زیر سایه نیک‌کلگ نامزد حزب لیبرال- دموکرات قرار گرفتند که بعید نیست پس از چندین دهه انحصار کارگرها و محافظه‌کاران در راس هرم قدرت بریتانیا را بشکند. اما دیوید کامرون هم به نوبه خود ناخنكی به فوتبال زد تا از بازخورد آن در جلب‌توجه افکار عمومی استفاده کند.
البته او ظاهرا هوشمندانه‌ترین موضع سیاسی را در قبال فوتبال اتخاذ کرد و با استفاده از نفرت قومی ریشه‌دار ما‌بین جوامع مختلف بریتانیا یعنی انگل‌ها، ولزی‌ها، اسکاتلندی‌ها و ایرلندی‌ها موضوع تشکیل تیم‌ملی بریتانیای‌کبیر را که توسط دولت فعلی مطرح شده بود، به نقد کشید و با آن مخالفت کرد تا نظر هواداران فوتبال در انگلستان، ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی را توامان به خود جلب کند چراکه هیچ یک از این جوامع دوست ندارند تیم‌ملی فوتبال خود را که پرچم و هویت خاص هر یک را در بر می‌گیرد از دست بدهند و تحت لوای پرچم استعماری بریتانیای کبیر بازی کنند که تلفیقی از پرچم تمام مستعمرات پادشاهی انگلیس است.
در مخالفت با براون، کامرون در واکنش به حضور تیم متحد بریتانیا در المپیک 2012 لندن می‌گوید: «من از فوتبال اسکاتلند چیز‌های زیادی آموخته‌ام. اسکاتلندی‌ها باید یک بلیت مجزا برای حضور در فوتبال المپیک 2012 دریافت کنند.»
اگرچه درخواست براون کاملا مغایر با قوانین فیفا‌ست (چرا که فیفا فدراسیونی به نام بریتانیای کبیر نمی‌شناسد) ولی حرف‌های کامرون هم همانقدر غیر منطقی است چون میزبان رقابت‌ها فقط می‌تواند یک سهمیه مستقیم دریافت کند.
واکنش تند فرگوسن
اما خود شیریني کامرون برای شهروندان اسکاتلندی با پاسخ سرسخت از سرالکس فرگوسن، سرمربی اسکاتلندی شهیر و کارگرزاده منچستر یونایتد مواجه شد. فرگی که از دیرباز با چالش تشکیل تیم متحد بریتانیا و محو شدن پرچم آبی و سفید اسکاتلند مقابله کرده این بار هم بلافاصله پس از اظهارنظر کامرون وارد معرکه شد و به ديلي ميرور گفت: «هارولد ویلسون پیر می‌گفت که یک هفته زمان درازی در سیاست است. خدای من، برای کامرون حتی تنها چند روز هم زمان زیادی است!»
فرگوسن که یک حامی سرسخت حزب حاکم کارگر محسوب می‌شود ضمن ابراز حمایت خود از سیاست‌های دولت فعلی، اینچنین به رهبر محافظه‌کاران حمله می‌کند: «او دارد در سیاست وقتش را تلف می‌کند. اول این طور به نظر می‌رسید که او صدرنشین جدول این فصل باشد ولی ناگهان با 4 شکست پی‌درپی (اشاره به مناظره‌های تلویزیونی 3 نامزد اصلی انتخابات) قعرنشین شد». فرگوسن همچنین در حمله‌ای دیگر به کامرون مثل دیگر رقبای او نسبت به سودجویی‌های سیاسی حزب محافظه‌کار موضع می‌گیرد و شعار معروف «بازی‌جوانمردانه» را علیه او سر می‌دهد.
گوردون براون و زانوي مصدوم روني
با اینکه گوردون براون نخست‌وزیر و لیدر حزب کارگر در انتخابات 2010 بریتانیا از مدت‌ها پیش به پیشباز «فوتبال سیاسی» رفته بود اما او هر قدر بیشتر در شیپور فوتبال دمید، کمتر نتیجه گرفت.
سیاست براون در بهره‌برداری از موضوعات جذاب و عامه‌پسند مستطیل سبز از وقتی شروع شد که او کمی پس از تکیه زدن بر صندلی نخست‌وزیری انگلستان در بحبوحه بحران اقتصادی سپتامبر سیاه 2009 از اصطلاحات فوتبالی برای مدیریت کشتی توفان‌زده اقتصاد جزیره استفاده کرد.
چندی بعد او اوضاع اقتصاد بریتانیا را به زانوی آسیب دیده وین‌رونی مهاجم منچستریونایتد در حساس‌ترین روزهای فصل 2010-2009 تشبیه کرد.
براون که می‌خواست بدین ترتیب خود را یک طرفدار پر و پا قرص فوتبال نشان دهد در توجیه کاهش بودجه 163 میلیارد پوندی هزینه‌های دولتش گفت: «می‌دانم که پای وین‌رونی بتازگی مصدوم شده و می‌دانم که هر کسی امیدوار است او به جام جهانی برسد اما پس از چنین مصدومیت شما نیاز به بهبود دارید و باید از حمایت لازم برای به‌دست آوردن آمادگی لازم برخوردار شوید تا با تمام قوا بازگردید و جام جهانی را ببرید.»
منظور او این بود که کاهش مخارج دولت بدین خاطر است که مبادا اقتصاد کشور دوباره به روزهای بحران سپتامبر سیاه بازگردد. اما او یک نکته را در نظر نگرفته بود و آن اینکه شاید زانوی وین‌رونی هرگز مثل روز اولش نشود و علاوه بر آن منچستر یونایتد هم از قهرمانی در انگلستان و اروپا بازماند. براون در آخرین اقدام برای سوء‌استفاده از فوتبال در سیاست از مسؤولان تلویزیون دولتی انگلستان BBC درخواست کرد زمینه حضورش در پربیننده‌ترین برنامه تلویزیونی انگلستان با عنوان «روز مسابقه» را که بلافاصله پس از بازی‌های لیگ برتر برگزار می‌شود فراهم آورند اما لابی دولتی او جواب نداد و آقای نخست وزیر را به این برنامه راه ندادند.